mei 20
‘Ik dacht dat jij een vriend had. Want je bent zo leuk’, zei iemand laatst. Het was een vrouw van een jaar of veertig. Een vriendelijke, lieve vrouw. Intelligent en onbevooroordeeld. En hoewel de vrouw een mooi mens is, schijnt haar opmerking de doodsteek in singles-land te zijn. Ik zie dat zelf ietsje anders, omdat ik eerder gevoelig ben voor wíe het zegt, en – vooral – hóe. Maar goed. Dit schijnt ernstig te zijn. Daar kwamen we al snel achter…
Het is makkelijk om ergens tegen te zijn. Je loopt gewoon de andere kant op. En hupsakee. Je bent tegen. Als je mazzel hebt volgen anderen hetzelfde voorbeeld. En opeens ben je met z’n allen tegen.
We zaten dit keer op een dakterras. De man en ik. En we voerden ons ‘WaardeBepaling Achteraf Gesprek’. Inmiddels een terugkerend ritueel in onze samenwerking. Zoals in een volledig geroutineerde organisatie situaties ook van het ene in het andere moment overvloeien, zo begonnen wij aan de opsomming over ‘Dat wat ik Waard was geweest’ voor zijn organisatie de afgelopen maanden.
‘Voor zover bekend is de Appelboom zichzelf niet bewust. Hij zal niet om zich heen kijken om te zien wat de andere bomen aan het doen zijn. Zou hij dat wel doen, en ontdekken dat hij tussen de Perenbomen staat, dan zou hij wel eens op het idee kunnen komen dat hij niet normaal is. Erger nog, hij zou kunnen proberen om Peren te gaan maken.
‘Je klaagt veel de laatste tijd’, zei iemand tegen me. En als iemand ‘Je klaagt veel’ tegen je zegt. Nou. Dan mag je je even achter je oren gaan krabben. Klagen is prima. Niks mis mee, en kan van een buitengewoon functionele toegevoegde waarde zijn in situaties waar je door de bomen het bos niet meer ziet. Dan is klagen zelfs de enige uitweg. Vind ik.
Zou het kunnen? En dan bedoel ik. Zou het echt kunnen?
Stel je voor. We leren alle kinderen vanaf hun geboorte. Vanaf het moment dat ze hun eerst adem op de aarde uitblazen. Leren we ze dat iedereen verschillend is. En daardoor gelijk. We doen niet meer moeilijk. We stoppen met oordelen. We laten de ander zijn wie hij is, en we genieten van wie we zelf zijn. Laten we het koesteren noemen.
In mijn straat wandelt al weken een mevrouw. Misschien wel maanden. Maar dat is me dan ontgaan. De mevrouw wandelt er iedere dag. Soms in de middag. En soms in de avond. Ze is gekleed in eenvoudige kleren, oogt een jaar of vijftig en ik zie zelden een glimlach rond haar lippen. Verder staart ze voornamelijk naar de grond.
mrt 19
Over iets minder dan twaalf uur vlieg ik naar Slovenië. Mijn tas ligt nog steeds half gevuld in de kamer. Bloembollen, kaartjes en schriftjes rollen naar buiten. Ik ga om te onthouden. En om te delen. Om te ontvangen. Te vieren, genieten, ervaren. En om soms even stil te staan. En te kijken naar al dat moois.
‘Wat zou je eigenlijk willen dan?’, vroeg Caroline. Ik lachte. Tja. Wat ik het liefste zou willen was stiekem best duidelijk. Althans. In mijn hart. Maar de twee weken hiervoor had voorzichtigheid zich vermengt met de droom. De voorzichtigheid die door anderen buiten mij gedeeld was. Ze dachten dat ik te groot droomde. Wekenlang was het me gelukt die voorzichtheid buiten de deur te houden. En alleen maar te luisteren naar de mensen die me aan de zijlijn hielpen en ondersteunden. Maar nu sijpelde de voorzichtigheid er tussen door. En dat helpt je niet. Tot die dag was heerlijk. Ik danste op wolken, en zweefde over velden.
Everything has already been done. And everything has already been written. Words are formed. And pictures are taken. We set aside what we want to remember. We collect things to cherish. We share words with each other. And we share images. We share to get something in Return. Someone who ‘likes’ us. Just for one second. On the digital screen.
Alles is al gedaan. En alles is al geschreven. Woorden zijn gevormd. En foto’s zijn gemaakt. We leggen vast wat we onthouden willen. We bewaren om te koesteren. We delen woorden en delen de beelden. Met de wereld op het scherm. We delen zodat we krijgen. Iemand die ons ‘liked’.
feb 7
Er is iets dat ik maar niet begrijp van Nederland. Het is vervelend, want ik denk er veel over na. Ik laat het los. Ik laat het nog meer los. Maar steeds blijft het antwoord een raadsel. En nou is dat best een beetje lullig, aangezien ik al zo’n 35 jaar met beide benen over Hollandse bodem dartel.
De man en ik zaten weer in het grandcafe. Hetzelfde café als de vorige keer. Alleen hadden we nu een ander tafeltje gekozen. Dat kwam omdat ik er iets eerder was dan hij. Ik koos een houten tafeltje aan de zijkant van de zaal. Vlak naast de keuken, maar met een mooie uitgestrekte houten rand ernaast waar je spulletjes op zou kunnen leggen. Als je dat wilde.
The more I thought about it, the more easy it became. How hard could it be? At an agreed time you walk out of the door. With a nice bag in your hand, and if you want a pair of gloves for your fingers. Then you walk down your street or to the park to find some garbage. You pick it up and put it in the bag. So tell me, how difficult can it be?
|
Thema: Linen door The Theme Foundry
