Over Annette

Van het productiejaar 1976. Geboren op de witste donderdag van het jaar, twee dagen voor Pasen. Klaar voor één van de heetste zomers ooit, als ik mijn moeder moet geloven.

Eerste stapjes huppelend door Lemmer. Zuid West Friesland. Naast de Noordoost Polder. En dat achttien jaar lang. Uit mijn raam zag ik jaarlijks honderden tulpen in bloei staan, tot ze er tijdens mijn studie een geluidswal tussen bouwden. Tussen het ouderlijk huis, de snelweg, en de tulpenvelden. Aan de andere kant wachte het Ijsselmeer. En de Brekken, het Slotermeer, en de rest van de Friese meren. Maar die laatsten zag ik nooit. Ik zag de tulpen.

Er was veel van alles, en veel van niets. Grassprieten en een kastanjeboom waar mijn broertje een kabelbaan vanuit had gebouwd naar een andere boom in de tuin. Eigen bieslook en tomaten. Een strookje eigen tuin. Waar ik trots naar staarde, maar niet aan deelnam. Alles groeit vanzelf. En de wolken geven regen. Ik gaf liefde. Klaar. Na een jaar was er geen strook tuin meer over. Bovendien vind ik Bieslook vies.

Met tientallen pubers fietste ik iedere dag naar school en terug. Twee keer zestien kilometer. En één keer een bocht om. De Noordoostpolder is gebouwd in vierkanten. Aardappelen. Andijvie, Wortelen, Sla, en heel veel tulpen. Had ik al gezegd dat ik van tulpen houd.

De wereld is groter dan het tuinpad van mijn vader. Ook dan dat van mijn moeder trouwens. Wat hetzelfde tuinpad is. Met mijn moeder het theater en muziek,  mijn vader de sportvelden en de ijsbaan. Van verstoppertje spelen naar disco-dansen. Zomers lang terras lopen. Strand-hangen. Toeristen uitzwaaien.

Mijn tweede huis stond in Assen. Mijn derde huis ook. Waar ik me voor schaam. Schamen is niet erg. Mag best. Het is goed je ergens voor te schamen. Weet je ook hoe dat voelt. Mijn school woonde in Assen. Daarom was ik in Assen. Ik hield niet van Assen. Wel van Groningen waar mijn vierde huis stond. De trein van Groningen naar Assen doet er zestien minuten over. Je komt dan door Haren. Na een minuut of vijf. En langs de Hoornse plas, als je goed kijkt. De Hoornse Plas van Pé & Rinus.  Pé & Rinus moet je kennen. Dat is cult. En cult is cool.

Ik had ook een vijfde huis. In Amsterdam. En een zesde. Daar woon ik nog steeds. Ik heb vier kamers. En een zolder. Een keuken. Een badkamer. Allemaal voor mij alleen. Ik hou van mijn huis. Nu is mijn huis mijn kantoor. Ze doet dienst als alles, en ik ben trots op haar. Sinds ze kantoor is zijn we nog betere vrienden dan we al waren. Dat is fijn. Je wilt geen klote kantoor. Je wilt een knus kantoor. En dat heb ik.  Samen met mijn eigen huis.

Op het balkon heb ik druiven. Zonder druiven. Er groeien enkel takken aan. Ik weet niet hoe dat komt. Maar ik hou van druivenplanten zonder druiven. Je moet mensen nemen zoals ze zijn, vind ik. Dus dat doe ik ook bij planten. Dan heb ik ook nog drie éénjarige planten die nu binnen staan, want ik wil er tweejarige planten van maken. Ik vind één-jarige planten zielig. Dus red ik ze. Reanimeer ze. Zend liefde. Net zoals bij de bieslook. Maar ik hou niet van bieslook. En wel van éénjarige planten die tweejarige planten worden. Ik denk dat dat beter is.

En ik heb een Bougainville. Omdat ik dat een mooi woord vind. En Blof heeft er een Liedje over geschreven. Toen wilde ik weten of ze in het echt net zo mooi was als haar naam. En dat was zo. Dus heb ik geld gegeven, en nam haar mee naar huis. Nu is ze, naast tulpen en klaprozen mijn lievelingsplant. En ik hou van Lavendel. Dus heb ik ook daar geld voor gegeven, en woont er in de zomer veel lavendel op mijn balkon. Dan lijkt het of ik in Frankrijk woon. Lavendel is stukken beter dan bieslook trouwens.

Op zaterdag ga ik het liefst naar de Noordermarkt, appeltaart bakken en koffie drinken. Koffie drink ik graag. Eigenlijk zelfs heel graag. Als je iets van me wilt weten, en je geeft me daarvoor koffie ben ik al heel blij. Ik leer nu dat dat niet altijd handig is. Als je namelijk wilt leven zoals ik, dan kun je beter ook geld vragen, of een brood, groente, een jaar gratis elektriciteit, of een abonnement op de tandarts ofzo.

Alles wat ik ontdek deel ik in de columns op de openingspagina. Ik wil onthouden en bewaren wat ik ontdek. En dan is delen leuk. Dus doe er mee wat je wilt. Het is van mij, voor ons.