mei 20
‘Ik dacht dat jij een vriend had. Want je bent zo leuk’, zei iemand laatst. Het was een vrouw van een jaar of veertig. Een vriendelijke, lieve vrouw. Intelligent en onbevooroordeeld. En hoewel de vrouw een mooi mens is, schijnt haar opmerking de doodsteek in singles-land te zijn. Ik zie dat zelf ietsje anders, omdat ik eerder gevoelig ben voor wíe het zegt, en – vooral – hóe. Maar goed. Dit schijnt ernstig te zijn. Daar kwamen we al snel achter…
Het is makkelijk om ergens tegen te zijn. Je loopt gewoon de andere kant op. En hupsakee. Je bent tegen. Als je mazzel hebt volgen anderen hetzelfde voorbeeld. En opeens ben je met z’n allen tegen.
‘Voor zover bekend is de Appelboom zichzelf niet bewust. Hij zal niet om zich heen kijken om te zien wat de andere bomen aan het doen zijn. Zou hij dat wel doen, en ontdekken dat hij tussen de Perenbomen staat, dan zou hij wel eens op het idee kunnen komen dat hij niet normaal is. Erger nog, hij zou kunnen proberen om Peren te gaan maken.
‘Je klaagt veel de laatste tijd’, zei iemand tegen me. En als iemand ‘Je klaagt veel’ tegen je zegt. Nou. Dan mag je je even achter je oren gaan krabben. Klagen is prima. Niks mis mee, en kan van een buitengewoon functionele toegevoegde waarde zijn in situaties waar je door de bomen het bos niet meer ziet. Dan is klagen zelfs de enige uitweg. Vind ik.
Zou het kunnen? En dan bedoel ik. Zou het echt kunnen?
Stel je voor. We leren alle kinderen vanaf hun geboorte. Vanaf het moment dat ze hun eerst adem op de aarde uitblazen. Leren we ze dat iedereen verschillend is. En daardoor gelijk. We doen niet meer moeilijk. We stoppen met oordelen. We laten de ander zijn wie hij is, en we genieten van wie we zelf zijn. Laten we het koesteren noemen.
Alles is al gedaan. En alles is al geschreven. Woorden zijn gevormd. En foto’s zijn gemaakt. We leggen vast wat we onthouden willen. We bewaren om te koesteren. We delen woorden en delen de beelden. Met de wereld op het scherm. We delen zodat we krijgen. Iemand die ons ‘liked’.
Wat doe je als je een hele leuke hobby hebt, en over 48 uur een super leuke afspiegeling van de wereldbevolking tegen gaat komen?
Ja. Inderdaad. Dan zorg je dat je die twee om de drommel met elkaar verbindt! Mocht je hobby kantklossen zijn. Of touwtje springen. Koekjes bakken. Of vogelhuisjes knutselen. Dan wordt het een aardige klus. Maar gelukkig. Gelukkig heb ik een hele makkelijke hobby! Al dan niet één van de makkelijkste denkbaar.
Jaren geleden was ik juf van een groep 12 jarigen in Amsterdam. De groep bestond uit een mooie mengeling van allerlei culturen en achtergronden. Uit talloze gedachten en gevoelens. ‘Begrip hebben voor elkaars verschillen, en kijken naar de verbinding’ stond dan ook altijd hoog op het prioriteiten-lijstje in de klas.
Niemand is perfect. Niemand gaat het leven kreukloos door. Want dat kan namelijk niet. Kreukloos bestaat niet. Zelfs toen ik als puber obsessief een poging waagde mijn Gapstar spijkerbroek te strijken, en dat toch buitengewoon succesvol deed, zat er na vijf minuten ergens wel weer een vouw. Ik probeerde angstvallig gestroomlijnd de dag door te komen, maar mistte daardoor wel alle leuke dingen. Gespannen liep ik rond. Enigszins kreukloos. Maar man, wat een gedoe.
‘Doe eens iets aardigs voor iemand, zónder dat de ander weet dat jij dat hebt gedaan.’
Deze opdracht kreeg ik van iemand toen ik een jaar of twintig was. Ik woonde op dat moment in Groningen in een studentenhuis met twee anderen. Ik volgde de pabo in Assen. En had een gezellig baantje in de horeca. Alles kabbelde zoals het kabbelen moest.
De sterfscène aan het einde van ‘Into the Wild‘ duurt ongeveer 17 minuten. Ik heb hem een keer of vijf gezien, en steeds weer hoop ik dat het anders zal lopen dan de keer daarvoor. Maar dat doet het niet. Het einde is keer op keer hetzelfde. En ik blijf achter met een vreemd gevoel. Want de werkelijkheid terug draaien kan ik niet, maar accepteren dat het is zoals het was, is ook nog even onmogelijk.
Allemaal door dat ene stomme besje…
Onderweg naar huis regent het. Pijpenstelen. En er zijn ronde korrels ijs die besloten hebben zich over me heen te storten. Als een douche. Precies daar waar ik fiets. Ik fiets harder, maar de korrels ijs worden er niet minder van.
Ondertussen denk ik na. Probeer ik een keuze te maken tussen verschillende theorieën uit de sociale wetenschappen. Ik heb namelijk bedacht dat ik het nodig vind om een sociologische visie te koppelen aan mijn nieuwe hobby ‘Liefde- Neem zoveel je nodig hebt‘. Leek me handig, en intelligent. Voor alle sceptici en voorzichtigen in de wereld. Die wil je toch ook een beetje liefde meegeven? En sommige mensen zijn nou eenmaal niet te overtuigen met liefde, dus die geef je wetenschap.
In Berlijn hing een A4-tje. Met daarop de woorden ‘Liebe – Nimm soviel du brauchst’. Aan de onderkant van het A4-tje hingen losse stukjes papier die je er van af kon scheuren. Op elke stukje stond ‘Liebe’. Met een hartje er achter.
Van het plakaat in Berlijn was een foto gemaakt. En die foto stond op Facebook. En ik zag die foto. Hij inspireerde en gaf me een overweldigende glimlach. Zo simpel. Zo klein. Maar ook zo mooi!
|
Thema: Linen door The Theme Foundry
