apr 8
‘Ik heb er even over nagedacht.’ zei hij. Ik zweeg. Want ik wist dat wat er nu ging komen briljant was, of belachelijk. Ik hoopte op het eerste. ‘Ja?’ … Stilte. ’Het wordt sowieso een Lijdensweg.’ zei hij bedachtzaam. ‘Het maakt niet uit wat je kiest’. Ik zweeg weer. Althans, ik deed mijn best. ‘Kun je dat even uitleggen?’. Lees meer
Het stond nog geen twintig minuten online. Mijn nieuwe website: ‘Duurzaam Gedrag’ . Een plannetje dat ik vorm wilde geven onder een nieuwe naam. Met producten en een echte prijslijst. Een beetje alsof ik een nieuwe afwasborstel lanceerde. Hupsakee, de wereld in. Een paar bergpassen vol overtuigingen had ik overwonnen, en ik was zowaar meer dan tevreden met het resultaat van het nieuwe concept.
We all desire for it. A Beautiful World. A world in which we can play, love, and where we can be the person who we are in our heart. Without fear and anger, jealousy and hate. I don’t know a single human being that doesn’t wishes this. We all want to live in paradise.
jan 15
.
Het onderscheid tussen training en coaching ligt in de nuance. In de regel worden trainingen meestal groepsgewijs gehouden, en is coaching één-op-één. Maar het kan ook andersom. Belangrijkste element is dat je samen met de trainer/coach je verwachtingen goed afstemt voordat je samen start. Dit voorkomt gedoe, en bovendien ook onnodige uitgaven. (!)
Tijdens een gedragstraining vindt er voornamelijk meer kennisoverdracht plaats, spelen methodiek en modellen een grotere rol en wordt er (meestal) groepsdynamisch gewerkt. Coaching is persoonlijker en meer procesgericht. Dit houdt in dat het tempo van de coaching zich vormt naar het tempo van de coachee. Het balanceert meer op het randje tussen therapeutisch handelen en een ‘goed gesprek’. Ook al worden er tijdens coachingsgesprekken ook wel modellen gebruikt – de intensiteit van de werkwijze verschilt sterk met dat van trainingen.
En dan is het 1 januari 2013. Wonderlijk hoe zo’n kalender je het gevoel kan geven in een nieuwe wereld beland te zijn. Twee keer in een maand vond ik persoonlijk wat veel. Eerst op de 21ste december met z’n allen verwonderd zijn dat we nog leven. Om dan 10 dagen later een herhalend Hoera uit te galmen. Ik vond het wat overdadig.
Cadeaus krijgen is me daar een partijtje leuk. Dat wisten we natuurlijk al, want we waren allemaal al heel vaak jarig. Maar het gekke is dat je als kind nog durfde te springen, dansen, en te scheuren met het papier om daarna heel erg blij te zijn met de verrassing eronder. En dat we dat als volwassene niet zo vaak meer doen. Misschien was dat nog wel het leukste. Die ene seconde waarin je nog nèt niet wist wat je kreeg. Omdat het papier er nog omheen zat. Of het moest een fiets zijn natuurlijk. Dat viel dan heus wel op. Ook al was je acht.
Maar daar tussenin leefde die spanning van het niet-weten. Niet weten is heel erg leuk. Vind ik. Het daagt je uit, het prikkelt, het verrast en boven alles laat het de onvoorspelbaarheid van het leven zien. Laat het zien dat elke situatie altijd weer open en bloot voor je ligt, en dat alles morgen kan veranderen. En daar hou ik van. Zie het als mijn persoonlijke drug. De één slikt pilletjes om de trill van het leven te voelen, doe mij maar een situatie waarvan ik de uitkomst niet weet.
‘Zou je niet eens een keuze maken?’, vroeg een werkgever me ooit. Ik zag de noodzaak van het antwoord niet in. Hoezo, een keuze maken? Ik koos toch elke dag. Ik liep waar ik wandelde. Ik stopte waar ik stil stond. En alles ging goed. Waarom zou ik daar iets aan veranderen? En in het speciaal: Voor wíe?
Zondagavond laat had ik opeens een plan. InspirationShot had me gevraagd te vertellen over mijn persoonlijke reden om Nederland op te ruimen. Nu weet ik die wel. Heus wel. Maar door al het georganiseer er omheen, is het moment waarop ik dacht ‘Ja, We gaan dit doen!‘ soms al een beetje vervaagd in de tijd.
We zaten dit keer op een dakterras. De man en ik. En we voerden ons ‘WaardeBepaling Achteraf Gesprek’. Inmiddels een terugkerend ritueel in onze samenwerking. Zoals in een volledig geroutineerde organisatie situaties ook van het ene in het andere moment overvloeien, zo begonnen wij aan de opsomming over ‘Dat wat ik Waard was geweest’ voor zijn organisatie de afgelopen maanden.
Alles is al gedaan. En alles is al geschreven. Woorden zijn gevormd. En foto’s zijn gemaakt. We leggen vast wat we onthouden willen. We bewaren om te koesteren. We delen woorden en delen de beelden. Met de wereld op het scherm. We delen zodat we krijgen. Iemand die ons ‘liked’.
feb 7
Er is iets dat ik maar niet begrijp van Nederland. Het is vervelend, want ik denk er veel over na. Ik laat het los. Ik laat het nog meer los. Maar steeds blijft het antwoord een raadsel. En nou is dat best een beetje lullig, aangezien ik al zo’n 35 jaar met beide benen over Hollandse bodem dartel.
De man en ik zaten weer in het grandcafe. Hetzelfde café als de vorige keer. Alleen hadden we nu een ander tafeltje gekozen. Dat kwam omdat ik er iets eerder was dan hij. Ik koos een houten tafeltje aan de zijkant van de zaal. Vlak naast de keuken, maar met een mooie uitgestrekte houten rand ernaast waar je spulletjes op zou kunnen leggen. Als je dat wilde.
Hoe langer ik er over nadacht, des te simpeler dat het werd. Hoe moeilijk kon het zijn? Op een afgesproken tijdstip loop je de deur uit. Met een plastic zak in de hand, en als je wilt een paar handschoenen om je vingers. Vervolgens speur je de straat of het plantsoen af naar troep. En dat raap je op, en stopt het in de zak. Zo moeilijk kan dat toch niet zijn?
Thema: Linen door The Theme Foundry
