mei 8
We zaten dit keer op een dakterras. De man en ik. En we voerden ons ‘WaardeBepaling Achteraf Gesprek’. Inmiddels een terugkerend ritueel in onze samenwerking. Zoals in een volledig geroutineerde organisatie situaties ook van het ene in het andere moment overvloeien, zo begonnen wij aan de opsomming over ‘Dat wat ik Waard was geweest’ voor zijn organisatie de afgelopen maanden.
Alles is al gedaan. En alles is al geschreven. Woorden zijn gevormd. En foto’s zijn gemaakt. We leggen vast wat we onthouden willen. We bewaren om te koesteren. We delen woorden en delen de beelden. Met de wereld op het scherm. We delen zodat we krijgen. Iemand die ons ‘liked’.
feb 7
Er is iets dat ik maar niet begrijp van Nederland. Het is vervelend, want ik denk er veel over na. Ik laat het los. Ik laat het nog meer los. Maar steeds blijft het antwoord een raadsel. En nou is dat best een beetje lullig, aangezien ik al zo’n 35 jaar met beide benen over Hollandse bodem dartel.
De man en ik zaten weer in het grandcafe. Hetzelfde café als de vorige keer. Alleen hadden we nu een ander tafeltje gekozen. Dat kwam omdat ik er iets eerder was dan hij. Ik koos een houten tafeltje aan de zijkant van de zaal. Vlak naast de keuken, maar met een mooie uitgestrekte houten rand ernaast waar je spulletjes op zou kunnen leggen. Als je dat wilde.
Hoe langer ik er over nadacht, des te simpeler dat het werd. Hoe moeilijk kon het zijn? Op een afgesproken tijdstip loop je de deur uit. Met een plastic zak in de hand, en als je wilt een paar handschoenen om je vingers. Vervolgens speur je de straat of het plantsoen af naar troep. En dat raap je op, en stopt het in de zak. Zo moeilijk kan dat toch niet zijn?
‘Maar je gaat dus niks meer voor ze doen?’ vroeg een vriendin me laatst. ‘Nee’ zei ik dapper. Helemaal overtuigd was ik daarvan nog niet. Maar soms helpt het om dat stuk maar gewoon te negeren. Om door te gaan met dat waarvan je zeker weet dat het goed is, maar waar de rest van je lijf nog niet van onder de indruk is. Door angst voor het onbekende en wonderlijke maatschappelijke condities die je ooit aangeleerd hebt.
Hij ging tegenover me zitten. Met verwachtingsvolle ogen en een brede glimlach. Ik had even daarvoor met zijn vriend gesproken en er waren visitekaartjes uitgewisseld. Nu mocht ik met de compagnon in gesprek.
We zaten aan een grote houten tafel. Type: Camping. Onze bankjes gingen wiebelend heen en weer, zoekend naar een evenwicht voor de tien mensen die er hun billen op hadden geplant. Voor ons stond een bord met Estlandse lekkernij. Brood, deeg, groenten en straks mochten we aan de taart. De man en ik waren blij.
Als dit het is. Als dit het echt is. Dan wil ik meer. En voor altijd. Dan wil ik nooit meer anders. Dan zal ik nooit meer twijfelen. Of overwegingen maken tussen het één en het ander. Dan is het klaar. En jongens. Wat zal ik dan een blij meisje zijn voor de rest van mijn leven. Als dit het is. En ik denk. Ik weet bijna zeker dat het klopt! Dat dít het is.
Niemand ziet het. Dat ik sta te trillen als een rietje. Gelukkig ben ik vermomd als zelfverzekerde Smart & Sexy vrouw, maar daar houdt het verder dan ook mee op. Iedere zenuw in mijn quasi-ontspannen lichaam voelt aan als pudding, en ik kan op de millimeter nauwkeurig mijn buik lokaliseren. Ja. Het gaat goed in mijn lijf. Het gaat briljant. Het doet het tenminste allemaal nog. Daar valt niet over te twisten.
Ik snapte Open Source niet. Ja. Ik snapte het wel. Maar eigenlijk begreep ik het niet. Nu heb ik er sowieso vaak moeite mee om ander-talige termen op de juiste manier te interpreteren.
Terwijl ik buiten de tent zacht stemmen hoorde praten, verwarmde de zon aan de binnenkant mijn wakker wordende lichaam. Langzaam werd het gesprek dominanter, en voor ik het wist zat ik rechtop in bed: Er was een staking in Rome. Het openbaar vervoer in en om heel Rome lag plat. En aangezien de camping waarop we ons bevonden ruim 5 kilometer vanaf het eerste contact met de Romeinse wereld lag, was dit voor veel mensen een drama. Een niet te noemen tragedie.
‘Het gaat goed met jou, hè?’ zegt iemand die ik al maanden niet gesproken heb. ‘Ehm…Hoe kom je bij dat idee?’ vraag ik terug. ‘Oh, ik volg je op facebook. En ik zag laatst je twitter. Ziet er goed uit, Annetje!’.
Als mensen Annetje tegen me gaan zeggen, ben ik altijd meteen op mijn hoede. Dan word het linke soep. Annetje is voor mijn moeder. En voor mijn beste vrienden. En voor mensen die me dagelijks zien, en die mijn humor tot op de milimeter kennen. Maar Annetje is niet voor mensen die ik één keer in het half jaar tegen kom. En zeker niet voor mensen die mijn status van ‘zijn‘ aflezen aan mijn status van ‘presentatie’ in het social media veld.
Vaak sluipt het er in: Denken, kijken en handelen vanuit tekorten. Binnen de organisatie waarin we werken, maar ook met betrekking op onszelf. Op ons eigen functioneren. We willen alles nóg beter laten verlopen, en focussen, zonder dat we ons daar heel bewust van zijn op de misstappen en hiaten.
Wat we hierbij vaak over het hoofd zien is alles dat wèl werkt: Alle successen, alle positieve interventies en momenten van ontwikkeling. Ontwikkeling, rendement behalen en succesvol zijn hoéft niet met een gebukt hoofd gepaard te gaan! Het kan lachend en op een ontspannen manier. Compassievol zonder dat de focus op het gezamelijke doel verloren gaat.
Het Compassieprotocol is geschikt voor elk team en iedere leidinggevende.
Meteen al meer weten en een kop koffie drinken om verder te praten? Kijk dan op www.hetcompassieprotocol.nl of stuur een mail!
Sinds kort probeer ik mijn vader te overtuigen van de functie die social media kan hebben bij het starten van een bedrijf. We voeren dit gesprek nu een maand of vijf – daarvoor was ik even sceptisch als hij. Misschien is ‘voorzichtig’ een beter woord. Twee jaar geleden kwam ik er namelijk door een vervelende loop van omstandigheden via hyves achter dat ik tante zou worden. Wij – mijn familie en ik – waren zachtjes gezegd not amused. Concrete situatie: Informatie via glasvezelkabels gaat sneller en publiekelijker dan mensen kennelijk vermoeden.
|
Thema: Linen door The Theme Foundry
