mei 15
We gaan allemaal wel eens op reis. Gelukkig. Om een beetje uit te rusten. Of onze zinnen te verzetten. Want dat kan zo lekker op reis. Dan hoef je niks, moet je niks, en – mijn persoonlijke favoriet – dan is er niemand die je verleden kent. Ronduit heerlijk. Ultieme vrijheid met een retourticket naar thuis.
De mooiste. Allermooiste momenten die ik mee maakte met de Liefdesbriefjes, waren dankzij het A4tje op de lantaarnpaal voor mijn huis. Het anonieme A4tje vol liefde. Zonder mijn naam. Zonder verwijzing. Zonder iets. Gewoon met strookjes ‘liefde’ voor wie het wilde. Vanuit mijn raam keek ik naar beneden als de kantoor mensen van verderop hun pauze hielden en monotoom mijn straat door liepen op weg naar een broodje.
Het vliegveld van Rome ligt er dampend bij in de warme namiddag zon. Ik kom net aan op Fiumicino en zoek een bus naar de stad. In mijn tas een paar bergschoenen. Twee wandelstokken, landkaarten, een matje en zeven kilo saaie kleren.
Drie keer knipperen met mijn ogen. En een vierde keer extra. Dat was Anouk. Daar vooraan in de Vluchtkerk. Met twee gitaristen die zittend op een krukje de eerste akkoorden van een nummer inzetten. Ik keek mijn buurman aan. Die knikte. ‘Ja. Dat is Anouk’. Nu waren we die avond al wat gewend aan verrassingen. Aan de diversiteit en de warmte. Aan de wensen van een hart en de tegenstrijdige werkelijkheid. Aan liefde en geweerschoten. Aan verliezen en omarmen. Maar toch veranderde er iets in die enorme stenen ruimte.
.
.
Ik lach naar Kaia en Nara op de stoelen naast me. We zitten op de voorste rij van het kleine zaaltje in het grote conferentie gebouw. Midden in Kathmandu, Nepal. Buiten vult de lucht zich met stof, en rijden er honderden motoren en taxi’s over de onverharde wegen, hard toeterend naar iedereen die hun de snelheid ook maar een seconde ontneemt.
dec 1
500 roepies kost het om Swayambhunath, het religieuze complex in Kathmandu, binnen te komen. 500 roepies kost om bij Pashupatinath te mogen zijn, de hindoeistische tempel waar de overleden mensen gecremeerd worden. Al hoewel. Alleen als je blank bent natuurlijk.
.
nov 26
‘The country under the sea’. Dat is wat wij zijn volgens de kinderen van de Vajra Academy. ‘Clean’. Dat is wat wij zijn volgens Sabitha, professor in Enivornment Science op de universiteit van Kathmandu. ‘Rich’. Zijn wij volgens de verkoper van Kashmir sjaals in Thamel, Kathmandu.
Misschien zijn we alles. En misschien zijn we niets. Misschien zijn we enkel een belofte. Verscholen in de toekomst. Wat deden wij handiger dan zij? De afgelopen eeuwen. Handiger dan Nepal. Het land waar Siddharta geboren werd. Waar de hoogtste bergen ter wereld wonen. En waar ze meer water hebben dan wie dan ook.
Alleen Brazilie heeft meer water dan Nepal. Niet dat het uitmaakt. Want Nepal kan niks met dat water. Het ontbreekt ze aan middelen om de bron om te zetten in electriciteit, met als resultaat dat meer dan 40% van de bevolking dus zonder stroom leeft, en er in de ‘grote’ steden Kathmandu en Pokhara gedurende de winter iedere dag een electriciteit-stop van ongeveer vier uur is. Koelkasten ontdooien, tandartsboren werken niet, en computers vallen uit. In de avond kleuren de straten donker op momenten dat je het het minst verwacht, en grijpt iedereen onmiddelijk naar kaarsen. Om vervolgens weer door te gaan met dat waar ze mee bezig waren.
http://www.youtube.com/watch?v=7EOKddS1CeU&feature=youtu.be
We zitten met thee in zijn kantoortje. Udit en ik. Buiten schijnt de zon terwijl de lokalen van het schoolgebouw geduldig wachten tot twee dagen later de ruimte weer gevuld zal worden met geluid en gelach. We bespreken de inhoud van de les die ik zal geven aan de 8th grade. Udit is streng en strict, wat me erg bevalt. Een docent die zomaar iedere lapzwans zijn klas binnen laat, heeft vaak andere belangen dan goed onderwijs verzorgen. En Udit is anders. Gelukkig. Net als ik. Alweer gelukkig.
nov 1
Het leek even alsof ik de enige Nederlander was die nog nooit voet op Nepalese bodem had gezet. Zoals je dat ook wel eens hebben kunt als je op een feestje staat, en je stiekem afvraagt of je de enige bent die nog nooit een boek geschreven heeft. Hele volksstammen schrijven boeken en jij droomt er alleen maar van. Was het dan zo makkelijk? Heb je iets gemist? Één of andere trend ofzo. En verhip, toen bekend werd dat ik naar het voormalig koninkrijk in de Himalaya zou gaan, gebeurde er hetzelfde en kwamen er uit alle hoeken en gaten opeens mensen tevoorschijn die ‘iets’ met Nepal hadden. En dat gingen ze natuurlijk állemaal aan mij vertellen.
Ik ben nieuwe woorden aan het leren. Nepalese nieuwe woorden. Want dat is handig als je naar Nepal gaat. Dan gaat alles namelijk veel sneller, lachen mensen vriendelijker naar je, en sta je niet per ongeluk met een brood buiten als je boter wilde. Van dat soort dingen. En dat lost zo’n taal dan allemaal voor je op. Hartstikke handig, zoals ik al zei.
Ik weet nu dat ‘Digo’ Duurzaam betekent. ‘Vikas’ is Omgeving. ‘Majhnu’ is Opruimen. En ‘Maya’ betekent liefde. Het zijn woorden als schilderijtjes. Woorden die zo niet lijken op de woorden die ik ken, dat ze me stuk voor stuk meenemen naar een andere wereld. Door deze creatieve handicap – want ja, dat wordt het na dertig minuten spelen met de vertaalmachine – kost het me ruim een uur om twintig nieuwe woorden te leren. Twintig nieuwe schilderijtjes in mijn hoofd. ‘Ma ali ali Nepali’ is daarbinnen de leukste. Dat moet je zeggen als je wilt laten weten dat je maar een klein beetje Nepalees je strot uit krijgt. Ik verheug me er nu al op. Ma ali ali Nepali.
Stel je voor, je bent een koe in Nepal. Of eigenlijk ben je dan een Jak. Want zo heten de meeste koeien in Nepal. Ik zou ze zelf trouwens buffels noemen, want ik vind ze op de plaatjes nogal groot en opzichtig. Maar koe kan ook. Allemaal onderdeel van dezelfde serie ‘Runderen’. Het zijn dieren op vier poten, met een behaarde vacht, een grote kop en lieve ogen. En als je een rundersoort in Nepal bent, word je niet gegeten. Want dan ben je Heilig.
Maar stel je dus even voor dat je die koe in Nepal bent. Je hebt een grazig en gezellig leven. Je klautert berg op en af – want dat kun je namelijk erg goed, klimmen. En je dient zo nu en dan als ploeg voor een meneer met een boerenbedrijf. Van je vacht maken de mensen tenten en kleding, van je melk wordt boterthee gemaakt en zelfs je mest is handig. Dat wordt gebruikt als brandstof. Je bent een uiterst functioneel en notabene Heilig dier. Dan zou je toch denken dat het je goed gaat. Nou. Reken d’r maar niet teveel op.
Vier zomers geleden besloot ik dat het leuk was om dwars door Spanje te wandelen. 700 kilometer stap-voor-stap in de warme zon met een rugzak van 9 kilo. Daar bovenop dagelijks een paar liter water. Het was een cadeautje. Een intens cadeautje. Dat wel. Maar of het nou regende of de zon scheen. Ik twee, drie of vier blaren had. Ik genoot!
In de Hermitage in Amsterdam hangt een schilderij van Monet. Meerdere. Maar dit ene schilderij trekt mijn aandacht. ‘Pond at Montgeron’ (1876) heet het. Het kost 40 miljoen euro. En is – heel voorzichtig – van st. Petersburg naar Amsterdam verplaatst. Zodat wij er even naar kunnen kijken. In het echt. In plaats van op een plaatje.
Als je een land gaat opruimen, kom je zonder te willen achter wonderlijke dingen. Zo ontdek je aan den lijve hoe macro-processen invloed hebben op micro handelingen. Of hoe zwermintelligentie nou eigenlijk werkt. En je leert vooral, wanneer het niet werkt.
Thema: Linen door The Theme Foundry
