apr 28
‘Voor zover bekend is de Appelboom zichzelf niet bewust. Hij zal niet om zich heen kijken om te zien wat de andere bomen aan het doen zijn. Zou hij dat wel doen, en ontdekken dat hij tussen de Perenbomen staat, dan zou hij wel eens op het idee kunnen komen dat hij niet normaal is. Erger nog, hij zou kunnen proberen om Peren te gaan maken.
Zou het kunnen? En dan bedoel ik. Zou het echt kunnen?
Stel je voor. We leren alle kinderen vanaf hun geboorte. Vanaf het moment dat ze hun eerst adem op de aarde uitblazen. Leren we ze dat iedereen verschillend is. En daardoor gelijk. We doen niet meer moeilijk. We stoppen met oordelen. We laten de ander zijn wie hij is, en we genieten van wie we zelf zijn. Laten we het koesteren noemen.
In mijn straat wandelt al weken een mevrouw. Misschien wel maanden. Maar dat is me dan ontgaan. De mevrouw wandelt er iedere dag. Soms in de middag. En soms in de avond. Ze is gekleed in eenvoudige kleren, oogt een jaar of vijftig en ik zie zelden een glimlach rond haar lippen. Verder staart ze voornamelijk naar de grond.
De man en ik zaten weer in het grandcafe. Hetzelfde café als de vorige keer. Alleen hadden we nu een ander tafeltje gekozen. Dat kwam omdat ik er iets eerder was dan hij. Ik koos een houten tafeltje aan de zijkant van de zaal. Vlak naast de keuken, maar met een mooie uitgestrekte houten rand ernaast waar je spulletjes op zou kunnen leggen. Als je dat wilde.
‘Maar je gaat dus niks meer voor ze doen?’ vroeg een vriendin me laatst. ‘Nee’ zei ik dapper. Helemaal overtuigd was ik daarvan nog niet. Maar soms helpt het om dat stuk maar gewoon te negeren. Om door te gaan met dat waarvan je zeker weet dat het goed is, maar waar de rest van je lijf nog niet van onder de indruk is. Door angst voor het onbekende en wonderlijke maatschappelijke condities die je ooit aangeleerd hebt.
2012. Er komt een Nieuwe Tijd aan. En je moet wel heel diep met je kop in de aarde hebben gezeten, mocht dit heugelijke nieuws je ontgaan zijn.
Hoewel ik sterk de overtuiging volg dat de toekomst niet te voorspellen is, en er enkel potentiële mogelijkheden in het luchtruim verscholen liggen, kon ik het dit keer toch niet laten me mee te laten drijven met dat wat ‘geschreven’ staat. Ergens. Door een indiaan nauwkeurig opgetekend . En toen over gekrabbeld door een Spanjaard. Of bewaard in een graftombe. Overgedragen van generatie op generatie. Ergens liep de lijn.
In 2008 kreeg de wijk Bos en Lommer in Amsterdam van mevrouw Vogelaar de term ‘Krachtwijk’ mee. Samen met 83 andere postcodegebieden in Nederland, mocht Bos en Lommer de komende jaren rekenen op financiële steun van het rijk.
De Kolenkitbuurt stond daarbij op een stralende eerste plaats in het rijtje postcodes. In totaal bezetten zeventien postcodegebieden van Amsterdam de lijst. Mevrouw Vogelaar verdween van toneel in november 2008, maar de financiële tegemoetkoming bleef bestaan. Tot en met 2012.
Volgend jaar gaan we het laatste jaar van de Vogelaarsgelden in. Bos en Lommer mag dan nog één keer rekenen op 440.000,-. Ja. Dat leest u goed. Vier ton. En een beetje. Het bijzondere van deze financiering is dat er geen cent mag worden uitgegeven door beleidsmakers, en dat ze geen enkele zeggingsschap over het geld hebben. De bestemming van iedere euro wordt bepaald en uitgegeven door de bewoners van het gebied. Eind oktober 2011 was er daarom in Bos en Lommer een ware verkiezing georganiseerd waarbij alle inwoners hun favoriete projecten mochten aanvinken.
Ik was vanaf mei 2011 als host en trainer betrokken bij de Wijkaanpak BuurtInitiatieven, en steeds meer werd me duidelijk in welk bijzonder ontwikkelingsproces Bos en Lommer zich als wijk op dit moment bevindt. Enerzijds , zoals de rest van de wereld, als onderdeel van een mondiale economische crisis. Het woord ‘bezuiniging’ klinkt vaker dan ooit door de raadszaal. Maar anderzijds beweegt Bos en Lommer in overvloed. Sociale overvloed. Maar ook, laten we eerlijk zijn, financieel. Want als je zomaar vier ton en een beetje uit mag geven aan van alles en nog wat in een wijk. Dan mag je spreken van luxe. Dan mag je spreken van kansen. En wat is er mooier dan je kansen te pakken en de wereld een beetje mooier te maken?
Ik greep de kans aan. En diende een voorstel in om van het gehele proces, inclusief de voortdurende beleidsveranderingen die de crisis tot stand heeft gebracht, een documentaire te maken. Een film die een integer en oprecht beeld schetst van het Bos en Lommer van vandaag. Waarin verschillende conflicten en belangen zichtbaar worden. Een film waarin bekeken wordt of geld ècht noodzakelijk is om verbinding tot stand te brengen. Of er wellicht andere, essentiële ingrediënten nodig zijn? En welke dan wel?
Een film waarin ook de pareltjes naar boven komen. De verschillende buurtinitiatieven. De mensen achter de ideeën. De werkelijke lijm van de verbinding. Samengevat: Hoe zorg je ervoor dat 178 nationaliteiten op een kleine 300 ha grond sociaal en tevreden samen-leven?
Het initiatief werd goed gekeurd. Met als gevolg dat ik in 2012 het leven in Bos en Lommer filmisch zal volgen. U hoort dus nog van ons!
Men neme:
Het succes van een congres is het meest eenvoudig te meten in de gangen. Dat moment dat de deuren net open gaan en er dynamische changementen tussen het ene zaaltje en het andere plaats vinden. Je hoeft eigenlijk alleen die deuren maar in de gaten te houden, samen met de non verbale en microscopische mimiek van de mensen die er uit komen, om te signaleren of er even daarvoor een feestje was.
Niemand ziet het. Dat ik sta te trillen als een rietje. Gelukkig ben ik vermomd als zelfverzekerde Smart & Sexy vrouw, maar daar houdt het verder dan ook mee op. Iedere zenuw in mijn quasi-ontspannen lichaam voelt aan als pudding, en ik kan op de millimeter nauwkeurig mijn buik lokaliseren. Ja. Het gaat goed in mijn lijf. Het gaat briljant. Het doet het tenminste allemaal nog. Daar valt niet over te twisten.
Onderweg naar huis regent het. Pijpenstelen. En er zijn ronde korrels ijs die besloten hebben zich over me heen te storten. Als een douche. Precies daar waar ik fiets. Ik fiets harder, maar de korrels ijs worden er niet minder van.
Ondertussen denk ik na. Probeer ik een keuze te maken tussen verschillende theorieën uit de sociale wetenschappen. Ik heb namelijk bedacht dat ik het nodig vind om een sociologische visie te koppelen aan mijn nieuwe hobby ‘Liefde- Neem zoveel je nodig hebt‘. Leek me handig, en intelligent. Voor alle sceptici en voorzichtigen in de wereld. Die wil je toch ook een beetje liefde meegeven? En sommige mensen zijn nou eenmaal niet te overtuigen met liefde, dus die geef je wetenschap.
In Berlijn hing een A4-tje. Met daarop de woorden ‘Liebe – Nimm soviel du brauchst’. Aan de onderkant van het A4-tje hingen losse stukjes papier die je er van af kon scheuren. Op elke stukje stond ‘Liebe’. Met een hartje er achter.
Van het plakaat in Berlijn was een foto gemaakt. En die foto stond op Facebook. En ik zag die foto. Hij inspireerde en gaf me een overweldigende glimlach. Zo simpel. Zo klein. Maar ook zo mooi!
Ik snapte Open Source niet. Ja. Ik snapte het wel. Maar eigenlijk begreep ik het niet. Nu heb ik er sowieso vaak moeite mee om ander-talige termen op de juiste manier te interpreteren.
|
Thema: Linen door The Theme Foundry
