jun 4
We zaten in de kring. Wiebelig. Weg gedraaid. Of gewoon wachtend. Op het verlossende woord van mij. Dit was de tweede keer dat we elkaar ontmoetten en ik had er zin in. Ik had me voorbereid zoals ik deed, toen ik nog van niets wist. De hele dag had ik uitgeschreven. Elk verhaal was door mijn handen gegaan. En er lagen plannen A, B en C. klaar. Nu hing het alleen nog van hun af.
We gaan allemaal wel eens op reis. Gelukkig. Om een beetje uit te rusten. Of onze zinnen te verzetten. Want dat kan zo lekker op reis. Dan hoef je niks, moet je niks, en – mijn persoonlijke favoriet – dan is er niemand die je verleden kent. Ronduit heerlijk. Ultieme vrijheid met een retourticket naar thuis.
Sinds ik in de gaten heb dat mijn eerste indruk veel weg heeft van de HEMA, en het gevoel dat we bij appeltaart op zaterdag ochtend hebben, ben ik dusdanig in de war. Van de ene kant denk ik: ‘Dat is dan zo’. Maar van de andere kant voel ik me gekrenkt en teleurgesteld. Ik wilde namelijk die onweerstaanbaar zakelijk en authentieke vrouw zijn. Die ik – dus – niet uitstraal. Bij de eerste indruk. Ik wilde verpletteren, overweldigen, mensen zich zien verwonderen over de simplistische doch indrukwekkende indruk die ik maken zou. Maar nee, ik ben als appeltaart. Op zaterdag. Gezellig, warm, huiselijk, en … laagdrempelig. Iedereen vertelt zijn hele hebben en houden aan mij en denkt dan dat ik dat heel plezierig vind. En ja, ik doe dan een paar minuten alsof. Totdat ik geen appeltaart meer zijn wil.
‘Ik heb er even over nagedacht.’ zei hij. Ik zweeg. Want ik wist dat wat er nu ging komen briljant was, of belachelijk. Ik hoopte op het eerste. ‘Ja?’ … Stilte. ’Het wordt sowieso een Lijdensweg.’ zei hij bedachtzaam. ‘Het maakt niet uit wat je kiest’. Ik zweeg weer. Althans, ik deed mijn best. ‘Kun je dat even uitleggen?’. Lees meer
Het stond nog geen twintig minuten online. Mijn nieuwe website: ‘Duurzaam Gedrag’ . Een plannetje dat ik vorm wilde geven onder een nieuwe naam. Met producten en een echte prijslijst. Een beetje alsof ik een nieuwe afwasborstel lanceerde. Hupsakee, de wereld in. Een paar bergpassen vol overtuigingen had ik overwonnen, en ik was zowaar meer dan tevreden met het resultaat van het nieuwe concept.
Meneer Calvijn heeft het vast heel lief bedoeld. Dat verhaal over nijverheid en vlijt. En er zit natuurlijk best wat in. Dromen is een essentieel begin van elke eerste stap, maar daarna is het ook erg handig als je hard werkt en volhoudt. Als je doorzet op momenten dat het moeilijk wordt. Mensen met grote projecten op hun naam zeggen allemaal hetzelfde: ‘Ik kon niet anders dan blijven’. Weg gaan had Lees meer
jan 15
.
Het onderscheid tussen training en coaching ligt in de nuance. In de regel worden trainingen meestal groepsgewijs gehouden, en is coaching één-op-één. Maar het kan ook andersom. Belangrijkste element is dat je samen met de trainer/coach je verwachtingen goed afstemt voordat je samen start. Dit voorkomt gedoe, en bovendien ook onnodige uitgaven. (!)
Tijdens een gedragstraining vindt er voornamelijk meer kennisoverdracht plaats, spelen methodiek en modellen een grotere rol en wordt er (meestal) groepsdynamisch gewerkt. Coaching is persoonlijker en meer procesgericht. Dit houdt in dat het tempo van de coaching zich vormt naar het tempo van de coachee. Het balanceert meer op het randje tussen therapeutisch handelen en een ‘goed gesprek’. Ook al worden er tijdens coachingsgesprekken ook wel modellen gebruikt – de intensiteit van de werkwijze verschilt sterk met dat van trainingen.
Er verschuift van alles. Altijd en eeuwig. Conjunctuur, heet dat in de economie. Golfbewegingen van op en neer, en weer naar op. En ook al begrijp ik het – ik wou stiekem dat het anders was. Soms zou ik willen dat we mooie momenten als blauwdrukken konden vastleggen in de tijd, en er altijd naar kunnen terug keren indien nodig. Terug om te herinneren. Hoe het toen kon. En hoe het dan – dus nu weer zou kunnen.
En dan is het 1 januari 2013. Wonderlijk hoe zo’n kalender je het gevoel kan geven in een nieuwe wereld beland te zijn. Twee keer in een maand vond ik persoonlijk wat veel. Eerst op de 21ste december met z’n allen verwonderd zijn dat we nog leven. Om dan 10 dagen later een herhalend Hoera uit te galmen. Ik vond het wat overdadig.
“Bij ons viel het mee”, vertelt mr. Sherpa van de Himalaya Mountainering organisatie. “Wij woonden slechts op 4000m. hoogte”. Zacht lach klinkt door de zaal. Voornamelijk door de Europeanen. De anderen zijn de hoogte gewend en knikken instemmend. Mr. Sherpa vertelt kalm en bescheiden over de huidige situatie hoog in de bergen. Over de kansen en de uitdagingen. Het is mooi dat mensen uit het Vlakke Land zijn wereld willen ontdekken, maar het zou nog mooier zijn als ze het dan ook een beetje schoner achter lieten.
nov 26
‘The country under the sea’. Dat is wat wij zijn volgens de kinderen van de Vajra Academy. ‘Clean’. Dat is wat wij zijn volgens Sabitha, professor in Enivornment Science op de universiteit van Kathmandu. ‘Rich’. Zijn wij volgens de verkoper van Kashmir sjaals in Thamel, Kathmandu.
Misschien zijn we alles. En misschien zijn we niets. Misschien zijn we enkel een belofte. Verscholen in de toekomst. Wat deden wij handiger dan zij? De afgelopen eeuwen. Handiger dan Nepal. Het land waar Siddharta geboren werd. Waar de hoogtste bergen ter wereld wonen. En waar ze meer water hebben dan wie dan ook.
Alleen Brazilie heeft meer water dan Nepal. Niet dat het uitmaakt. Want Nepal kan niks met dat water. Het ontbreekt ze aan middelen om de bron om te zetten in electriciteit, met als resultaat dat meer dan 40% van de bevolking dus zonder stroom leeft, en er in de ‘grote’ steden Kathmandu en Pokhara gedurende de winter iedere dag een electriciteit-stop van ongeveer vier uur is. Koelkasten ontdooien, tandartsboren werken niet, en computers vallen uit. In de avond kleuren de straten donker op momenten dat je het het minst verwacht, en grijpt iedereen onmiddelijk naar kaarsen. Om vervolgens weer door te gaan met dat waar ze mee bezig waren.
http://www.youtube.com/watch?v=7EOKddS1CeU&feature=youtu.be
We zitten met thee in zijn kantoortje. Udit en ik. Buiten schijnt de zon terwijl de lokalen van het schoolgebouw geduldig wachten tot twee dagen later de ruimte weer gevuld zal worden met geluid en gelach. We bespreken de inhoud van de les die ik zal geven aan de 8th grade. Udit is streng en strict, wat me erg bevalt. Een docent die zomaar iedere lapzwans zijn klas binnen laat, heeft vaak andere belangen dan goed onderwijs verzorgen. En Udit is anders. Gelukkig. Net als ik. Alweer gelukkig.
Vier jaar geleden, toen de banken van Ijsland vielen, viel ook de Nepalese monarchie. Naar horen zeggen was dit zowel ‘goed’ als ‘lastig’. Zoals met elke verandering meestal het geval is. Wat volgde in Nepal was veel gedoe. Er kwam een regering die op het moment om de paar maanden wisselt van personen en positie. Alsof ze een kinderspelletje spelen, waarbij iedereen mee mag doen. Maar toch stiekem niet. Jij bent uit. Nu ben ik.
Tijdens de tweede avond van Diwali zagen we ‘s avonds laat een ongeluk. Een autobus knalde op een motor. Ze lagen verkreukeld op straat. Met bloed. En van die dingen. In minder dan een minuut stonden er dertig mensen omheen. Ook onze gastheer snelde zich naar de wrakstukken op straat. Wij blijven op een afstandje en vroegen ons hardop af wat er niet klopte in dit plaatje.
Met uitleg over de 4-weekse reis die ik naar Nepal maak, met hulp van ‘Voor de Wereld van Morgen’ en Dimensio, verpakkingsleverancier. De projecten die ik bezoek worden compact verteld:
Thema: Linen door The Theme Foundry
