mei 15
We gaan allemaal wel eens op reis. Gelukkig. Om een beetje uit te rusten. Of onze zinnen te verzetten. Want dat kan zo lekker op reis. Dan hoef je niks, moet je niks, en – mijn persoonlijke favoriet – dan is er niemand die je verleden kent. Ronduit heerlijk. Ultieme vrijheid met een retourticket naar thuis.
mei 9
Het lijkt me nou zo leuk als we gewoon geen Blinde Vlekken meer hebben. Gewoon. Niet. Dat we elk gedragstukje van onszelf herkennen, en erkennen. En dat we na verloop van tijd, als een soort beloning voor het ouder worden, onze eigen handleiding gezellig begrijpen. En in een mapje hebben. Zo’n ringband. Dat lijkt me nou leuk.
‘Ik heb er even over nagedacht.’ zei hij. Ik zweeg. Want ik wist dat wat er nu ging komen briljant was, of belachelijk. Ik hoopte op het eerste. ‘Ja?’ … Stilte. ’Het wordt sowieso een Lijdensweg.’ zei hij bedachtzaam. ‘Het maakt niet uit wat je kiest’. Ik zweeg weer. Althans, ik deed mijn best. ‘Kun je dat even uitleggen?’. Lees meer
De mooiste. Allermooiste momenten die ik mee maakte met de Liefdesbriefjes, waren dankzij het A4tje op de lantaarnpaal voor mijn huis. Het anonieme A4tje vol liefde. Zonder mijn naam. Zonder verwijzing. Zonder iets. Gewoon met strookjes ‘liefde’ voor wie het wilde. Vanuit mijn raam keek ik naar beneden als de kantoor mensen van verderop hun pauze hielden en monotoom mijn straat door liepen op weg naar een broodje.
mrt 24
.
.
Ik kan het niet denk ik. Ik kan niet afscheid nemen. Zoals je gedag zegt tegen vrienden die je na een tijdje wel weer ziet. Of zoals je lachend een arm omhoog steekt als je reisgenoten uitzwaait. Want dat zijn ze. Reisgenoten. Vrienden. Wereldburgers. Net als ik.
Het stond nog geen twintig minuten online. Mijn nieuwe website: ‘Duurzaam Gedrag’ . Een plannetje dat ik vorm wilde geven onder een nieuwe naam. Met producten en een echte prijslijst. Een beetje alsof ik een nieuwe afwasborstel lanceerde. Hupsakee, de wereld in. Een paar bergpassen vol overtuigingen had ik overwonnen, en ik was zowaar meer dan tevreden met het resultaat van het nieuwe concept.
Meneer Calvijn heeft het vast heel lief bedoeld. Dat verhaal over nijverheid en vlijt. En er zit natuurlijk best wat in. Dromen is een essentieel begin van elke eerste stap, maar daarna is het ook erg handig als je hard werkt en volhoudt. Als je doorzet op momenten dat het moeilijk wordt. Mensen met grote projecten op hun naam zeggen allemaal hetzelfde: ‘Ik kon niet anders dan blijven’. Weg gaan had Lees meer
We all desire for it. A Beautiful World. A world in which we can play, love, and where we can be the person who we are in our heart. Without fear and anger, jealousy and hate. I don’t know a single human being that doesn’t wishes this. We all want to live in paradise.
Er verschuift van alles. Altijd en eeuwig. Conjunctuur, heet dat in de economie. Golfbewegingen van op en neer, en weer naar op. En ook al begrijp ik het – ik wou stiekem dat het anders was. Soms zou ik willen dat we mooie momenten als blauwdrukken konden vastleggen in de tijd, en er altijd naar kunnen terug keren indien nodig. Terug om te herinneren. Hoe het toen kon. En hoe het dan – dus nu weer zou kunnen.
En dan is het 1 januari 2013. Wonderlijk hoe zo’n kalender je het gevoel kan geven in een nieuwe wereld beland te zijn. Twee keer in een maand vond ik persoonlijk wat veel. Eerst op de 21ste december met z’n allen verwonderd zijn dat we nog leven. Om dan 10 dagen later een herhalend Hoera uit te galmen. Ik vond het wat overdadig.
Drie keer knipperen met mijn ogen. En een vierde keer extra. Dat was Anouk. Daar vooraan in de Vluchtkerk. Met twee gitaristen die zittend op een krukje de eerste akkoorden van een nummer inzetten. Ik keek mijn buurman aan. Die knikte. ‘Ja. Dat is Anouk’. Nu waren we die avond al wat gewend aan verrassingen. Aan de diversiteit en de warmte. Aan de wensen van een hart en de tegenstrijdige werkelijkheid. Aan liefde en geweerschoten. Aan verliezen en omarmen. Maar toch veranderde er iets in die enorme stenen ruimte.
.
.
Ik lach naar Kaia en Nara op de stoelen naast me. We zitten op de voorste rij van het kleine zaaltje in het grote conferentie gebouw. Midden in Kathmandu, Nepal. Buiten vult de lucht zich met stof, en rijden er honderden motoren en taxi’s over de onverharde wegen, hard toeterend naar iedereen die hun de snelheid ook maar een seconde ontneemt.
Cadeaus krijgen is me daar een partijtje leuk. Dat wisten we natuurlijk al, want we waren allemaal al heel vaak jarig. Maar het gekke is dat je als kind nog durfde te springen, dansen, en te scheuren met het papier om daarna heel erg blij te zijn met de verrassing eronder. En dat we dat als volwassene niet zo vaak meer doen. Misschien was dat nog wel het leukste. Die ene seconde waarin je nog nèt niet wist wat je kreeg. Omdat het papier er nog omheen zat. Of het moest een fiets zijn natuurlijk. Dat viel dan heus wel op. Ook al was je acht.
Maar daar tussenin leefde die spanning van het niet-weten. Niet weten is heel erg leuk. Vind ik. Het daagt je uit, het prikkelt, het verrast en boven alles laat het de onvoorspelbaarheid van het leven zien. Laat het zien dat elke situatie altijd weer open en bloot voor je ligt, en dat alles morgen kan veranderen. En daar hou ik van. Zie het als mijn persoonlijke drug. De één slikt pilletjes om de trill van het leven te voelen, doe mij maar een situatie waarvan ik de uitkomst niet weet.
Thema: Linen door The Theme Foundry
