mei 15
We gaan allemaal wel eens op reis. Gelukkig. Om een beetje uit te rusten. Of onze zinnen te verzetten. Want dat kan zo lekker op reis. Dan hoef je niks, moet je niks, en – mijn persoonlijke favoriet – dan is er niemand die je verleden kent. Ronduit heerlijk. Ultieme vrijheid met een retourticket naar thuis.
De mooiste. Allermooiste momenten die ik mee maakte met de Liefdesbriefjes, waren dankzij het A4tje op de lantaarnpaal voor mijn huis. Het anonieme A4tje vol liefde. Zonder mijn naam. Zonder verwijzing. Zonder iets. Gewoon met strookjes ‘liefde’ voor wie het wilde. Vanuit mijn raam keek ik naar beneden als de kantoor mensen van verderop hun pauze hielden en monotoom mijn straat door liepen op weg naar een broodje.
mrt 24
.
.
Ik kan het niet denk ik. Ik kan niet afscheid nemen. Zoals je gedag zegt tegen vrienden die je na een tijdje wel weer ziet. Of zoals je lachend een arm omhoog steekt als je reisgenoten uitzwaait. Want dat zijn ze. Reisgenoten. Vrienden. Wereldburgers. Net als ik.
Het stond nog geen twintig minuten online. Mijn nieuwe website: ‘Duurzaam Gedrag’ . Een plannetje dat ik vorm wilde geven onder een nieuwe naam. Met producten en een echte prijslijst. Een beetje alsof ik een nieuwe afwasborstel lanceerde. Hupsakee, de wereld in. Een paar bergpassen vol overtuigingen had ik overwonnen, en ik was zowaar meer dan tevreden met het resultaat van het nieuwe concept.
We all desire for it. A Beautiful World. A world in which we can play, love, and where we can be the person who we are in our heart. Without fear and anger, jealousy and hate. I don’t know a single human being that doesn’t wishes this. We all want to live in paradise.
Er verschuift van alles. Altijd en eeuwig. Conjunctuur, heet dat in de economie. Golfbewegingen van op en neer, en weer naar op. En ook al begrijp ik het – ik wou stiekem dat het anders was. Soms zou ik willen dat we mooie momenten als blauwdrukken konden vastleggen in de tijd, en er altijd naar kunnen terug keren indien nodig. Terug om te herinneren. Hoe het toen kon. En hoe het dan – dus nu weer zou kunnen.
En dan is het 1 januari 2013. Wonderlijk hoe zo’n kalender je het gevoel kan geven in een nieuwe wereld beland te zijn. Twee keer in een maand vond ik persoonlijk wat veel. Eerst op de 21ste december met z’n allen verwonderd zijn dat we nog leven. Om dan 10 dagen later een herhalend Hoera uit te galmen. Ik vond het wat overdadig.
Drie keer knipperen met mijn ogen. En een vierde keer extra. Dat was Anouk. Daar vooraan in de Vluchtkerk. Met twee gitaristen die zittend op een krukje de eerste akkoorden van een nummer inzetten. Ik keek mijn buurman aan. Die knikte. ‘Ja. Dat is Anouk’. Nu waren we die avond al wat gewend aan verrassingen. Aan de diversiteit en de warmte. Aan de wensen van een hart en de tegenstrijdige werkelijkheid. Aan liefde en geweerschoten. Aan verliezen en omarmen. Maar toch veranderde er iets in die enorme stenen ruimte.
.
.
Ik lach naar Kaia en Nara op de stoelen naast me. We zitten op de voorste rij van het kleine zaaltje in het grote conferentie gebouw. Midden in Kathmandu, Nepal. Buiten vult de lucht zich met stof, en rijden er honderden motoren en taxi’s over de onverharde wegen, hard toeterend naar iedereen die hun de snelheid ook maar een seconde ontneemt.
Cadeaus krijgen is me daar een partijtje leuk. Dat wisten we natuurlijk al, want we waren allemaal al heel vaak jarig. Maar het gekke is dat je als kind nog durfde te springen, dansen, en te scheuren met het papier om daarna heel erg blij te zijn met de verrassing eronder. En dat we dat als volwassene niet zo vaak meer doen. Misschien was dat nog wel het leukste. Die ene seconde waarin je nog nèt niet wist wat je kreeg. Omdat het papier er nog omheen zat. Of het moest een fiets zijn natuurlijk. Dat viel dan heus wel op. Ook al was je acht.
Maar daar tussenin leefde die spanning van het niet-weten. Niet weten is heel erg leuk. Vind ik. Het daagt je uit, het prikkelt, het verrast en boven alles laat het de onvoorspelbaarheid van het leven zien. Laat het zien dat elke situatie altijd weer open en bloot voor je ligt, en dat alles morgen kan veranderen. En daar hou ik van. Zie het als mijn persoonlijke drug. De één slikt pilletjes om de trill van het leven te voelen, doe mij maar een situatie waarvan ik de uitkomst niet weet.
Stel je voor, je bent een koe in Nepal. Of eigenlijk ben je dan een Jak. Want zo heten de meeste koeien in Nepal. Ik zou ze zelf trouwens buffels noemen, want ik vind ze op de plaatjes nogal groot en opzichtig. Maar koe kan ook. Allemaal onderdeel van dezelfde serie ‘Runderen’. Het zijn dieren op vier poten, met een behaarde vacht, een grote kop en lieve ogen. En als je een rundersoort in Nepal bent, word je niet gegeten. Want dan ben je Heilig.
Maar stel je dus even voor dat je die koe in Nepal bent. Je hebt een grazig en gezellig leven. Je klautert berg op en af – want dat kun je namelijk erg goed, klimmen. En je dient zo nu en dan als ploeg voor een meneer met een boerenbedrijf. Van je vacht maken de mensen tenten en kleding, van je melk wordt boterthee gemaakt en zelfs je mest is handig. Dat wordt gebruikt als brandstof. Je bent een uiterst functioneel en notabene Heilig dier. Dan zou je toch denken dat het je goed gaat. Nou. Reken d’r maar niet teveel op.
Heel vaak. Echt. Heel vaak. Dromen we van dingen waarvan we willen dat ze lukken. Van situaties die een succes zijn. We fantaseren over hoe het er dan uit ziet. Hoe ons leven dan in positieve zin veranderd is. En hoe alles om ons heen gelukkig is. Inclusief wijzelf natuurlijk. Allemaal in orde. Als dat ene ding gelukt is.
In de Hermitage in Amsterdam hangt een schilderij van Monet. Meerdere. Maar dit ene schilderij trekt mijn aandacht. ‘Pond at Montgeron’ (1876) heet het. Het kost 40 miljoen euro. En is – heel voorzichtig – van st. Petersburg naar Amsterdam verplaatst. Zodat wij er even naar kunnen kijken. In het echt. In plaats van op een plaatje.
Thema: Linen door The Theme Foundry
