mei 8
We zaten dit keer op een dakterras. De man en ik. En we voerden ons ‘WaardeBepaling Achteraf Gesprek’. Inmiddels een terugkerend ritueel in onze samenwerking. Zoals in een volledig geroutineerde organisatie situaties ook van het ene in het andere moment overvloeien, zo begonnen wij aan de opsomming over ‘Dat wat ik Waard was geweest’ voor zijn organisatie de afgelopen maanden.
De man en ik zaten weer in het grandcafe. Hetzelfde café als de vorige keer. Alleen hadden we nu een ander tafeltje gekozen. Dat kwam omdat ik er iets eerder was dan hij. Ik koos een houten tafeltje aan de zijkant van de zaal. Vlak naast de keuken, maar met een mooie uitgestrekte houten rand ernaast waar je spulletjes op zou kunnen leggen. Als je dat wilde.
2012. Er komt een Nieuwe Tijd aan. En je moet wel heel diep met je kop in de aarde hebben gezeten, mocht dit heugelijke nieuws je ontgaan zijn.
Hoewel ik sterk de overtuiging volg dat de toekomst niet te voorspellen is, en er enkel potentiële mogelijkheden in het luchtruim verscholen liggen, kon ik het dit keer toch niet laten me mee te laten drijven met dat wat ‘geschreven’ staat. Ergens. Door een indiaan nauwkeurig opgetekend . En toen over gekrabbeld door een Spanjaard. Of bewaard in een graftombe. Overgedragen van generatie op generatie. Ergens liep de lijn.
‘Schrijf je jouw achternaam met drie L-en erin?’, vraagt de aardige man naast me aan tafel. ‘Wat…?’ vraag ik. Oprecht beduusd. Hij kijkt vast verkeerd. Hij kijkt nog eens. En nu van iets dichterbij. Ik kijk ook. Van dichtbij. Oh ja hoor. ’Het is toch niet waar’, antwoord ik. Maar het is wel waar. Daar staat mijn achternaam met in plaats van twee, nu drie L-en erin. Ik zwijg even. Lees meer
En toen zei ik Nee. Ik zei gewoon Nee. Ik zei: Nee, dat kan ik bieden. En dat was ontzettend stom. Dat ik dat zei. Het voelde tegendraads, en onnatuurlijk. En vooral heel onaardig. En toch zei ik Nee. Want ik wist dat dat moest. Nee zeggen. Gewoon een keertje proberen. Omdat ik het zo weinig zeg. Nee. Nee, dat kan ik niet bieden. Terwijl ik het heus wel kan bieden. Ik kan een heleboel bieden. Kijk maar naar mijn cv. Daar staat het allemaal in. Wat ik kan bieden. En dan heb ik mijn hobby’s nog niet eens mee geteld. Want die kan ik natuurlijk ook allemaal bieden. En dan ken ik ook nog eens heel veel mensen. En die heel veel mensen kunnen natuurlijk ook heel veel bieden. We kunnen allemaal vanalles bieden. Dus waarom moet ik dan zo nodig Nee zeggen. Nee, dat kan ik niet bieden.
Mijn eerste factuur is zojuist betaald. Ik staar naar mijn bankrekening. Daar staat het echt. Het duurt even voordat het tot me doordringt. Dat had niet heel veel langer moeten duren.. Eergisteren heb ik nog half huilend bij twee grote mannen, die ik maar een beetje ken, staan vrezen over mijn noodlottige toekomst. Zij stonden erbij en keken ernaar. En waren buitengewoon lief. En spiegelend. En ik maar ‘ja maren’.
|
Thema: Linen door The Theme Foundry
