jan 29
‘Maar je gaat dus niks meer voor ze doen?’ vroeg een vriendin me laatst. ‘Nee’ zei ik dapper. Helemaal overtuigd was ik daarvan nog niet. Maar soms helpt het om dat stuk maar gewoon te negeren. Om door te gaan met dat waarvan je zeker weet dat het goed is, maar waar de rest van je lijf nog niet van onder de indruk is. Door angst voor het onbekende en wonderlijke maatschappelijke condities die je ooit aangeleerd hebt.
‘Het gaat goed met jou, hè?’ zegt iemand die ik al maanden niet gesproken heb. ‘Ehm…Hoe kom je bij dat idee?’ vraag ik terug. ‘Oh, ik volg je op facebook. En ik zag laatst je twitter. Ziet er goed uit, Annetje!’.
Als mensen Annetje tegen me gaan zeggen, ben ik altijd meteen op mijn hoede. Dan word het linke soep. Annetje is voor mijn moeder. En voor mijn beste vrienden. En voor mensen die me dagelijks zien, en die mijn humor tot op de milimeter kennen. Maar Annetje is niet voor mensen die ik één keer in het half jaar tegen kom. En zeker niet voor mensen die mijn status van ‘zijn‘ aflezen aan mijn status van ‘presentatie’ in het social media veld.
Sinds kort probeer ik mijn vader te overtuigen van de functie die social media kan hebben bij het starten van een bedrijf. We voeren dit gesprek nu een maand of vijf – daarvoor was ik even sceptisch als hij. Misschien is ‘voorzichtig’ een beter woord. Twee jaar geleden kwam ik er namelijk door een vervelende loop van omstandigheden via hyves achter dat ik tante zou worden. Wij – mijn familie en ik – waren zachtjes gezegd not amused. Concrete situatie: Informatie via glasvezelkabels gaat sneller en publiekelijker dan mensen kennelijk vermoeden.
‘Schrijf je jouw achternaam met drie L-en erin?’, vraagt de aardige man naast me aan tafel. ‘Wat…?’ vraag ik. Oprecht beduusd. Hij kijkt vast verkeerd. Hij kijkt nog eens. En nu van iets dichterbij. Ik kijk ook. Van dichtbij. Oh ja hoor. ’Het is toch niet waar’, antwoord ik. Maar het is wel waar. Daar staat mijn achternaam met in plaats van twee, nu drie L-en erin. Ik zwijg even. Lees meer
Iedereen die wel eens op een podium staat, weet dit al. Iedereen die wel eens een geheim had, weet dit ook. En iedereen die wel eens een geheim van een ander onthulde, is ook op de hoogte. Kortom, waarschijnlijk weten we dit allemaal. En toch vergeten we het weer. Misschien omdat we dat willen. Willen geloven in illusies. In Hans Klok, en in Houdini. In onze relaties, onze vriendschappen, en het beeld dat we zien als we in de spiegel kijken.
Thema: Linen door The Theme Foundry
