feb 7
Er is iets dat ik maar niet begrijp van Nederland. Het is vervelend, want ik denk er veel over na. Ik laat het los. Ik laat het nog meer los. Maar steeds blijft het antwoord een raadsel. En nou is dat best een beetje lullig, aangezien ik al zo’n 35 jaar met beide benen over Hollandse bodem dartel.
Hij ging tegenover me zitten. Met verwachtingsvolle ogen en een brede glimlach. Ik had even daarvoor met zijn vriend gesproken en er waren visitekaartjes uitgewisseld. Nu mocht ik met de compagnon in gesprek.
We zaten aan een grote houten tafel. Type: Camping. Onze bankjes gingen wiebelend heen en weer, zoekend naar een evenwicht voor de tien mensen die er hun billen op hadden geplant. Voor ons stond een bord met Estlandse lekkernij. Brood, deeg, groenten en straks mochten we aan de taart. De man en ik waren blij.
‘Doe eens iets aardigs voor iemand, zónder dat de ander weet dat jij dat hebt gedaan.’
Deze opdracht kreeg ik van iemand toen ik een jaar of twintig was. Ik woonde op dat moment in Groningen in een studentenhuis met twee anderen. Ik volgde de pabo in Assen. En had een gezellig baantje in de horeca. Alles kabbelde zoals het kabbelen moest.
Ik snapte Open Source niet. Ja. Ik snapte het wel. Maar eigenlijk begreep ik het niet. Nu heb ik er sowieso vaak moeite mee om ander-talige termen op de juiste manier te interpreteren.
Ik zit op mijn bed in de kamer van het Ciak hostel in Rome. Het is eind van de middag en iedereen komt of binnen, of is onderweg naar buiten voor een avond in de Romeinse zon. Ik klets ondertussen wat met Erin, uit de V.S., die net als ik alleen aan het reizen is. Met als grote verschil dat ik me op mijn eigen continent bevind, en zij daarvoor een oceaan moest over vliegen.
‘Ik werd gek van al jou tweets uit Achlum’, zei iemand gisteren tegen me. Het is een aardig iemand, dus dan kun je zoiets makkelijk hebben. Maar in alle eerlijkheid moest ik wel ’Ik ook’ antwoorden.
Ik vond het echt 3x niks al dat getik van al die letters gedurende de dag. De normale mens zal zich nu afvragen waarom ik dan in hemelsnaam zoveel berichtjes het luchtruim in stuurde. En alweer moet ik zeggen dat ik mezelf dat ook afvraag.
‘Het gaat goed met jou, hè?’ zegt iemand die ik al maanden niet gesproken heb. ‘Ehm…Hoe kom je bij dat idee?’ vraag ik terug. ‘Oh, ik volg je op facebook. En ik zag laatst je twitter. Ziet er goed uit, Annetje!’.
Als mensen Annetje tegen me gaan zeggen, ben ik altijd meteen op mijn hoede. Dan word het linke soep. Annetje is voor mijn moeder. En voor mijn beste vrienden. En voor mensen die me dagelijks zien, en die mijn humor tot op de milimeter kennen. Maar Annetje is niet voor mensen die ik één keer in het half jaar tegen kom. En zeker niet voor mensen die mijn status van ‘zijn‘ aflezen aan mijn status van ‘presentatie’ in het social media veld.
Ik geloof dat we hier zijn om ons eigen Ding te doen. Wat dat dan ook moge zijn. De één om een partijtje adem-te-halen. De ander om een continent te redden. Een derde om zo mooi gitaar te spelen dat niemand het ooit meer vergeet. Wat het dingetje is, weet je alleen zelf. In de stille uren van de nacht, of wandelend op een verlaten strand. Of misschien terwijl je dansend midden in de Paradiso staat en een glimp opvangt van het grotere geheel. Het is van jou. Van niemand anders.
Sinds kort probeer ik mijn vader te overtuigen van de functie die social media kan hebben bij het starten van een bedrijf. We voeren dit gesprek nu een maand of vijf – daarvoor was ik even sceptisch als hij. Misschien is ‘voorzichtig’ een beter woord. Twee jaar geleden kwam ik er namelijk door een vervelende loop van omstandigheden via hyves achter dat ik tante zou worden. Wij – mijn familie en ik – waren zachtjes gezegd not amused. Concrete situatie: Informatie via glasvezelkabels gaat sneller en publiekelijker dan mensen kennelijk vermoeden.
|
Thema: Linen door The Theme Foundry
