mrt 29
De mooiste. Allermooiste momenten die ik mee maakte met de Liefdesbriefjes, waren dankzij het A4tje op de lantaarnpaal voor mijn huis. Het anonieme A4tje vol liefde. Zonder mijn naam. Zonder verwijzing. Zonder iets. Gewoon met strookjes ‘liefde’ voor wie het wilde. Vanuit mijn raam keek ik naar beneden als de kantoor mensen van verderop hun pauze hielden en monotoom mijn straat door liepen op weg naar een broodje.
.
.
Ik lach naar Kaia en Nara op de stoelen naast me. We zitten op de voorste rij van het kleine zaaltje in het grote conferentie gebouw. Midden in Kathmandu, Nepal. Buiten vult de lucht zich met stof, en rijden er honderden motoren en taxi’s over de onverharde wegen, hard toeterend naar iedereen die hun de snelheid ook maar een seconde ontneemt.
We zaten dit keer op een dakterras. De man en ik. En we voerden ons ‘WaardeBepaling Achteraf Gesprek’. Inmiddels een terugkerend ritueel in onze samenwerking. Zoals in een volledig geroutineerde organisatie situaties ook van het ene in het andere moment overvloeien, zo begonnen wij aan de opsomming over ‘Dat wat ik Waard was geweest’ voor zijn organisatie de afgelopen maanden.
In mijn straat wandelt al weken een mevrouw. Misschien wel maanden. Maar dat is me dan ontgaan. De mevrouw wandelt er iedere dag. Soms in de middag. En soms in de avond. Ze is gekleed in eenvoudige kleren, oogt een jaar of vijftig en ik zie zelden een glimlach rond haar lippen. Verder staart ze voornamelijk naar de grond.
Alles is al gedaan. En alles is al geschreven. Woorden zijn gevormd. En foto’s zijn gemaakt. We leggen vast wat we onthouden willen. We bewaren om te koesteren. We delen woorden en delen de beelden. Met de wereld op het scherm. We delen zodat we krijgen. Iemand die ons ‘liked’.
De man en ik zaten weer in het grandcafe. Hetzelfde café als de vorige keer. Alleen hadden we nu een ander tafeltje gekozen. Dat kwam omdat ik er iets eerder was dan hij. Ik koos een houten tafeltje aan de zijkant van de zaal. Vlak naast de keuken, maar met een mooie uitgestrekte houten rand ernaast waar je spulletjes op zou kunnen leggen. Als je dat wilde.
Hoe langer ik er over nadacht, des te simpeler dat het werd. Hoe moeilijk kon het zijn? Op een afgesproken tijdstip loop je de deur uit. Met een plastic zak in de hand, en als je wilt een paar handschoenen om je vingers. Vervolgens speur je de straat of het plantsoen af naar troep. En dat raap je op, en stopt het in de zak. Zo moeilijk kan dat toch niet zijn?
Hij ging tegenover me zitten. Met verwachtingsvolle ogen en een brede glimlach. Ik had even daarvoor met zijn vriend gesproken en er waren visitekaartjes uitgewisseld. Nu mocht ik met de compagnon in gesprek.
We zaten aan een grote houten tafel. Type: Camping. Onze bankjes gingen wiebelend heen en weer, zoekend naar een evenwicht voor de tien mensen die er hun billen op hadden geplant. Voor ons stond een bord met Estlandse lekkernij. Brood, deeg, groenten en straks mochten we aan de taart. De man en ik waren blij.
Wat doe je als je een hele leuke hobby hebt, en over 48 uur een super leuke afspiegeling van de wereldbevolking tegen gaat komen?
Ja. Inderdaad. Dan zorg je dat je die twee om de drommel met elkaar verbindt! Mocht je hobby kantklossen zijn. Of touwtje springen. Koekjes bakken. Of vogelhuisjes knutselen. Dan wordt het een aardige klus. Maar gelukkig. Gelukkig heb ik een hele makkelijke hobby! Al dan niet één van de makkelijkste denkbaar.
.
Als dit het is. Als dit het echt is. Dan wil ik meer. En voor altijd. Dan wil ik nooit meer anders. Dan zal ik nooit meer twijfelen. Of overwegingen maken tussen het één en het ander. Dan is het klaar. En jongens. Wat zal ik dan een blij meisje zijn voor de rest van mijn leven. Als dit het is. En ik denk. Ik weet bijna zeker dat het klopt! Dat dít het is.
Het succes van een congres is het meest eenvoudig te meten in de gangen. Dat moment dat de deuren net open gaan en er dynamische changementen tussen het ene zaaltje en het andere plaats vinden. Je hoeft eigenlijk alleen die deuren maar in de gaten te houden, samen met de non verbale en microscopische mimiek van de mensen die er uit komen, om te signaleren of er even daarvoor een feestje was.
Niemand ziet het. Dat ik sta te trillen als een rietje. Gelukkig ben ik vermomd als zelfverzekerde Smart & Sexy vrouw, maar daar houdt het verder dan ook mee op. Iedere zenuw in mijn quasi-ontspannen lichaam voelt aan als pudding, en ik kan op de millimeter nauwkeurig mijn buik lokaliseren. Ja. Het gaat goed in mijn lijf. Het gaat briljant. Het doet het tenminste allemaal nog. Daar valt niet over te twisten.
We keken elkaar aan. Dit zou een groot fiasco worden. Geen twijfel over mogelijk. En wij konden niets doen. Ja. Wat one-liners roepen. Maar dan heb je het ook wel gehad. Met gespannen ledematen wachtten we af. Tot de buitensport-instructeurs klaar waren met de uitleg over de werking van een kompas. We zeiden niets.
Thema: Linen door The Theme Foundry
