mei 20
‘Ik dacht dat jij een vriend had. Want je bent zo leuk’, zei iemand laatst. Het was een vrouw van een jaar of veertig. Een vriendelijke, lieve vrouw. Intelligent en onbevooroordeeld. En hoewel de vrouw een mooi mens is, schijnt haar opmerking de doodsteek in singles-land te zijn. Ik zie dat zelf ietsje anders, omdat ik eerder gevoelig ben voor wíe het zegt, en – vooral – hóe. Maar goed. Dit schijnt ernstig te zijn. Daar kwamen we al snel achter…
‘Wat zou je eigenlijk willen dan?’, vroeg Caroline. Ik lachte. Tja. Wat ik het liefste zou willen was stiekem best duidelijk. Althans. In mijn hart. Maar de twee weken hiervoor had voorzichtigheid zich vermengt met de droom. De voorzichtigheid die door anderen buiten mij gedeeld was. Ze dachten dat ik te groot droomde. Wekenlang was het me gelukt die voorzichtheid buiten de deur te houden. En alleen maar te luisteren naar de mensen die me aan de zijlijn hielpen en ondersteunden. Maar nu sijpelde de voorzichtigheid er tussen door. En dat helpt je niet. Tot die dag was heerlijk. Ik danste op wolken, en zweefde over velden.
feb 7
Er is iets dat ik maar niet begrijp van Nederland. Het is vervelend, want ik denk er veel over na. Ik laat het los. Ik laat het nog meer los. Maar steeds blijft het antwoord een raadsel. En nou is dat best een beetje lullig, aangezien ik al zo’n 35 jaar met beide benen over Hollandse bodem dartel.
‘Als ik naar de overkant van de straat kijk, zie ik best vaak plastic zakjes zwerven’, zegt de meneer aan de telefoon. De meneer is van een landelijke krant, en toen hij belde besloot ik – per ongeluk – om mijn persoonlijke mening te vertellen in plaats van een standaard riedeltje af te draaien. Ik bel niet dagelijks met meneren van landelijke kranten. Vandaar.
.
Onderweg naar huis regent het. Pijpenstelen. En er zijn ronde korrels ijs die besloten hebben zich over me heen te storten. Als een douche. Precies daar waar ik fiets. Ik fiets harder, maar de korrels ijs worden er niet minder van.
Ondertussen denk ik na. Probeer ik een keuze te maken tussen verschillende theorieën uit de sociale wetenschappen. Ik heb namelijk bedacht dat ik het nodig vind om een sociologische visie te koppelen aan mijn nieuwe hobby ‘Liefde- Neem zoveel je nodig hebt‘. Leek me handig, en intelligent. Voor alle sceptici en voorzichtigen in de wereld. Die wil je toch ook een beetje liefde meegeven? En sommige mensen zijn nou eenmaal niet te overtuigen met liefde, dus die geef je wetenschap.
Ik snapte Open Source niet. Ja. Ik snapte het wel. Maar eigenlijk begreep ik het niet. Nu heb ik er sowieso vaak moeite mee om ander-talige termen op de juiste manier te interpreteren.
Ik verdwaal altijd in de Bijlmer. Niet omdat ik er nog nooit geweest ben. Maar wel omdat de logica van de planologische structuur in de Bijlmer niet bij me lijkt te passen. Het sluit gewoon niet aan. Hoe erg ik mijn best ook doe, op de één of andere manier lijk ik de meest gestructureerde wijk van Nederland niet te begrijpen.
Onder mijn voeten trekt het grijs van de stenen voorbij. Naast me rijden twee auto’s. Een witte met daar achter een rode. De rode auto wil sneller, maar de straat is te smal om in te halen, waardoor ze gedwongen is geduld te oefenen. Ik kijk. Aan de overkant van de straat staan acht scooters geparkeerd. De eigenaren lachen op het terrasje ernaast.
Ik zit op mijn bed in de kamer van het Ciak hostel in Rome. Het is eind van de middag en iedereen komt of binnen, of is onderweg naar buiten voor een avond in de Romeinse zon. Ik klets ondertussen wat met Erin, uit de V.S., die net als ik alleen aan het reizen is. Met als grote verschil dat ik me op mijn eigen continent bevind, en zij daarvoor een oceaan moest over vliegen.
Lang riep ik in situaties waar ik in zat, maar uit wilde dat je ‘in een brandend huis ook niet staan blijft’. De meeste mensen moesten dan lachen, maar ik meende het bloedserieus. Ik vond het van de zotte om iets te doen wat je eigenlijk niet wilt, en deed dat dan ook stelselmatig dus niet.
‘Ik werd gek van al jou tweets uit Achlum’, zei iemand gisteren tegen me. Het is een aardig iemand, dus dan kun je zoiets makkelijk hebben. Maar in alle eerlijkheid moest ik wel ’Ik ook’ antwoorden.
Ik vond het echt 3x niks al dat getik van al die letters gedurende de dag. De normale mens zal zich nu afvragen waarom ik dan in hemelsnaam zoveel berichtjes het luchtruim in stuurde. En alweer moet ik zeggen dat ik mezelf dat ook afvraag.
‘Het gaat goed met jou, hè?’ zegt iemand die ik al maanden niet gesproken heb. ‘Ehm…Hoe kom je bij dat idee?’ vraag ik terug. ‘Oh, ik volg je op facebook. En ik zag laatst je twitter. Ziet er goed uit, Annetje!’.
Als mensen Annetje tegen me gaan zeggen, ben ik altijd meteen op mijn hoede. Dan word het linke soep. Annetje is voor mijn moeder. En voor mijn beste vrienden. En voor mensen die me dagelijks zien, en die mijn humor tot op de milimeter kennen. Maar Annetje is niet voor mensen die ik één keer in het half jaar tegen kom. En zeker niet voor mensen die mijn status van ‘zijn‘ aflezen aan mijn status van ‘presentatie’ in het social media veld.
Op het station staat een stille trein met dichte deuren. In de trein zitten mensen. Wij staan op het perron en kunnen er niet in. Zij kunnen er niet uit. We willen allemaal naar Haarlem. Een treinreis van amper tien minuten. Wat nu dus niet gaat. Want de trein rijdt niet verder als de deuren het niet doen. Logisch lijkt mij. Ik kijk om me heen en wacht.
|
Thema: Linen door The Theme Foundry
