mei 8
We zaten dit keer op een dakterras. De man en ik. En we voerden ons ‘WaardeBepaling Achteraf Gesprek’. Inmiddels een terugkerend ritueel in onze samenwerking. Zoals in een volledig geroutineerde organisatie situaties ook van het ene in het andere moment overvloeien, zo begonnen wij aan de opsomming over ‘Dat wat ik Waard was geweest’ voor zijn organisatie de afgelopen maanden.
De man en ik zaten weer in het grandcafe. Hetzelfde café als de vorige keer. Alleen hadden we nu een ander tafeltje gekozen. Dat kwam omdat ik er iets eerder was dan hij. Ik koos een houten tafeltje aan de zijkant van de zaal. Vlak naast de keuken, maar met een mooie uitgestrekte houten rand ernaast waar je spulletjes op zou kunnen leggen. Als je dat wilde.
Als dit het is. Als dit het echt is. Dan wil ik meer. En voor altijd. Dan wil ik nooit meer anders. Dan zal ik nooit meer twijfelen. Of overwegingen maken tussen het één en het ander. Dan is het klaar. En jongens. Wat zal ik dan een blij meisje zijn voor de rest van mijn leven. Als dit het is. En ik denk. Ik weet bijna zeker dat het klopt! Dat dít het is.
Het is maandagochtend 10.05 uur. Ik sta op een regenachtig station RAI te wachten op een bus. Het is drie dagen nadat ik mijn ontslag aanbood. Zonder een nieuwe baan te hebben. Het was een noodoplossing. Niks dappers aan. Afgelopen weekend ging het als een mantra door hoofd ‘Je hebt je baan opgezegd, zonder een nieuwe te hebben’. Dat wat ik altijd als de grootste veiligheid zag had ik losgelaten. Volkomen losgelaten. Jaren had ik anderen beroepsmatig alles gegeven van dat wat ik in huis had. Ik beschouwde dat als loyaliteit, en ook als vanzelfsprekend denk ik achteraf. En nu was het klaar. De wereld zocht het maar uit. Ik ging vanaf nu leven alsof ik op vakantie was.
Thema: Linen door The Theme Foundry
