feb 7
Er is iets dat ik maar niet begrijp van Nederland. Het is vervelend, want ik denk er veel over na. Ik laat het los. Ik laat het nog meer los. Maar steeds blijft het antwoord een raadsel. En nou is dat best een beetje lullig, aangezien ik al zo’n 35 jaar met beide benen over Hollandse bodem dartel.
‘Maar je gaat dus niks meer voor ze doen?’ vroeg een vriendin me laatst. ‘Nee’ zei ik dapper. Helemaal overtuigd was ik daarvan nog niet. Maar soms helpt het om dat stuk maar gewoon te negeren. Om door te gaan met dat waarvan je zeker weet dat het goed is, maar waar de rest van je lijf nog niet van onder de indruk is. Door angst voor het onbekende en wonderlijke maatschappelijke condities die je ooit aangeleerd hebt.
Een tikkeltje ambitieus is het wel, maar na vier dagen in Estland is er geen van de 150 deelnemers meer die daar nog aan denkt. Wel denken we aan blauwe luchten. Aan schone rivieren. En groene bossen. En aan de haalbaarheid van het plan. Het plan om in zes maanden de wereld te schoon te maken.
Niemand ziet het. Dat ik sta te trillen als een rietje. Gelukkig ben ik vermomd als zelfverzekerde Smart & Sexy vrouw, maar daar houdt het verder dan ook mee op. Iedere zenuw in mijn quasi-ontspannen lichaam voelt aan als pudding, en ik kan op de millimeter nauwkeurig mijn buik lokaliseren. Ja. Het gaat goed in mijn lijf. Het gaat briljant. Het doet het tenminste allemaal nog. Daar valt niet over te twisten.
‘Mag het denk je?’ vraag ik aan Timo. Timo is mijn oud collega bij het trainingscentrum waar ik werkte met de jongens (zie: ‘hulpverlening’).
In het 3e jaar dat ik samen met Hans de toko draaiend had gehouden, kwam Timo er bij. En met z’n drieën laveerden we vanaf toen tussen training, coaching, arbeidsbegeleiding en activiteiten van allerlei ander pluimage (lees: koken, karten, rechtbanken bezoeken, advocaten bellen, gevangenis bezoekjes, uit-bed-bel-acties, incassobureau’s manipuleren, braziliaans jiu jitsu, fitness, survivallen, banenmarkten, poolen, terrasmeubels timmeren, tafeltennissen, taarten naar verzorgingshuizen brengen, en veel ‘tom & jerry’ spelen).
We keken elkaar aan. Dit zou een groot fiasco worden. Geen twijfel over mogelijk. En wij konden niets doen. Ja. Wat one-liners roepen. Maar dan heb je het ook wel gehad. Met gespannen ledematen wachtten we af. Tot de buitensport-instructeurs klaar waren met de uitleg over de werking van een kompas. We zeiden niets.
Ik snapte Open Source niet. Ja. Ik snapte het wel. Maar eigenlijk begreep ik het niet. Nu heb ik er sowieso vaak moeite mee om ander-talige termen op de juiste manier te interpreteren.
‘Als je morgen wakker wordt, en het leven is perfect, wat is er dan vannacht veranderd?’ We staan aan het kleine zwembad met het glasheldere water. Zijn ogen beginnen te glinsteren na mijn vraag, en ze verdwijnen in de diepte. Ver weg van hier. Alsof hij naar het land van zijn dromen kijkt. Als ik mijn gezicht in dezelfde richting als die van zijn ogen draai zie ik niets. Behalve een rode parasol met een wit plastic stoeltje ernaast.
Lang riep ik in situaties waar ik in zat, maar uit wilde dat je ‘in een brandend huis ook niet staan blijft’. De meeste mensen moesten dan lachen, maar ik meende het bloedserieus. Ik vond het van de zotte om iets te doen wat je eigenlijk niet wilt, en deed dat dan ook stelselmatig dus niet.
Ik geloof dat we hier zijn om ons eigen Ding te doen. Wat dat dan ook moge zijn. De één om een partijtje adem-te-halen. De ander om een continent te redden. Een derde om zo mooi gitaar te spelen dat niemand het ooit meer vergeet. Wat het dingetje is, weet je alleen zelf. In de stille uren van de nacht, of wandelend op een verlaten strand. Of misschien terwijl je dansend midden in de Paradiso staat en een glimp opvangt van het grotere geheel. Het is van jou. Van niemand anders.
Op het station staat een stille trein met dichte deuren. In de trein zitten mensen. Wij staan op het perron en kunnen er niet in. Zij kunnen er niet uit. We willen allemaal naar Haarlem. Een treinreis van amper tien minuten. Wat nu dus niet gaat. Want de trein rijdt niet verder als de deuren het niet doen. Logisch lijkt mij. Ik kijk om me heen en wacht.
Onderweg in dit nieuwe ‘levens-avontuur’ zijn er wekelijks nieuwe uitdagingen en ont-moetingen die ik tegen kom. Sommigen ken ik heel goed, anderen zijn volslagen onbekend en vragen om nieuwe manieren. Nieuwe routines, handelingen, interventies en gemak. Ik bouw een nieuw leven op. Langzaam en liefdevol.
feb 2
De afgelopen weken komt het telkens op mijn pad. In het begin kon ik mijn ogen er voor sluiten. Dan kneep ik ze stevig dicht. Plakte er voor de zekerheid mijn handen ook nog overheen. En ik hoopte dat ik verstopt was. Als een kindje dat midden in de kamer staat en verstoppertje speelt. Na een tijdje spiekte ik stiekem even. Om te kijken of het weg was. Meestal was dat zo, en kon ik opgelucht weer ademhalen. Maar zoals het een goed seintjes-systeem van de kosmos betaamd, kwam het dan een paar dagen later weer terug, en deden we hetzelfde spelletje nog een keer. Ik hou van spelletjes, dus ik kan dit heel lang volhouden als ik wil. En dat wilde ik in dit geval dan ook.
En toen zei ik Nee. Ik zei gewoon Nee. Ik zei: Nee, dat kan ik bieden. En dat was ontzettend stom. Dat ik dat zei. Het voelde tegendraads, en onnatuurlijk. En vooral heel onaardig. En toch zei ik Nee. Want ik wist dat dat moest. Nee zeggen. Gewoon een keertje proberen. Omdat ik het zo weinig zeg. Nee. Nee, dat kan ik niet bieden. Terwijl ik het heus wel kan bieden. Ik kan een heleboel bieden. Kijk maar naar mijn cv. Daar staat het allemaal in. Wat ik kan bieden. En dan heb ik mijn hobby’s nog niet eens mee geteld. Want die kan ik natuurlijk ook allemaal bieden. En dan ken ik ook nog eens heel veel mensen. En die heel veel mensen kunnen natuurlijk ook heel veel bieden. We kunnen allemaal vanalles bieden. Dus waarom moet ik dan zo nodig Nee zeggen. Nee, dat kan ik niet bieden.
|
Thema: Linen door The Theme Foundry
