apr 8
‘Ik heb er even over nagedacht.’ zei hij. Ik zweeg. Want ik wist dat wat er nu ging komen briljant was, of belachelijk. Ik hoopte op het eerste. ‘Ja?’ … Stilte. ’Het wordt sowieso een Lijdensweg.’ zei hij bedachtzaam. ‘Het maakt niet uit wat je kiest’. Ik zweeg weer. Althans, ik deed mijn best. ‘Kun je dat even uitleggen?’. Lees meer
Het stond nog geen twintig minuten online. Mijn nieuwe website: ‘Duurzaam Gedrag’ . Een plannetje dat ik vorm wilde geven onder een nieuwe naam. Met producten en een echte prijslijst. Een beetje alsof ik een nieuwe afwasborstel lanceerde. Hupsakee, de wereld in. Een paar bergpassen vol overtuigingen had ik overwonnen, en ik was zowaar meer dan tevreden met het resultaat van het nieuwe concept.
We staan voor de deur van haar tijdelijke huis. Al denkt zij anders over de term ‘tijdelijk’ en ik over dat van ‘huis’. Het is een drugspand, en zij is dertien. We voeren discussies over waar een ‘huis’ aan dient te voldoen, en zij wint. Een huis moet een dak boven je hoofd bieden, je moet je er vrij voelen, en je moet je veilig voelen. En dat ervaart zij allemaal. In dat drugspand.
Zaterdagochtend op de Noordermarkt.
Het is miezerig en nat. Iedereen dringt en probeert de waterplassen op de klinkers te vermijden. Ik sta voor de kraam met nootjes en gedroogde vruchten. Cranberry’s wil ik kopen. Maar het lukt me niet te kiezen tussen de duurdere biologische variant, of de gewoon gezoete bessen. Terwijl ik op mijn beurt wacht, denk ik na. Weeg ik af. De plussen en de minnen. Naast me staat een vrouw. Ik zie haar niet, want ik denk. Als me opvalt dat ik er al een tijdje sta, stop ik met denken en kijk de kraam in.
Er verschuift van alles. Altijd en eeuwig. Conjunctuur, heet dat in de economie. Golfbewegingen van op en neer, en weer naar op. En ook al begrijp ik het – ik wou stiekem dat het anders was. Soms zou ik willen dat we mooie momenten als blauwdrukken konden vastleggen in de tijd, en er altijd naar kunnen terug keren indien nodig. Terug om te herinneren. Hoe het toen kon. En hoe het dan – dus nu weer zou kunnen.
En dan is het 1 januari 2013. Wonderlijk hoe zo’n kalender je het gevoel kan geven in een nieuwe wereld beland te zijn. Twee keer in een maand vond ik persoonlijk wat veel. Eerst op de 21ste december met z’n allen verwonderd zijn dat we nog leven. Om dan 10 dagen later een herhalend Hoera uit te galmen. Ik vond het wat overdadig.
.
.
Ik lach naar Kaia en Nara op de stoelen naast me. We zitten op de voorste rij van het kleine zaaltje in het grote conferentie gebouw. Midden in Kathmandu, Nepal. Buiten vult de lucht zich met stof, en rijden er honderden motoren en taxi’s over de onverharde wegen, hard toeterend naar iedereen die hun de snelheid ook maar een seconde ontneemt.
‘Je klaagt veel de laatste tijd’, zei iemand tegen me. En als iemand ‘Je klaagt veel’ tegen je zegt. Nou. Dan mag je je even achter je oren gaan krabben. Klagen is prima. Niks mis mee, en kan van een buitengewoon functionele toegevoegde waarde zijn in situaties waar je door de bomen het bos niet meer ziet. Dan is klagen zelfs de enige uitweg. Vind ik.
In mijn straat wandelt al weken een mevrouw. Misschien wel maanden. Maar dat is me dan ontgaan. De mevrouw wandelt er iedere dag. Soms in de middag. En soms in de avond. Ze is gekleed in eenvoudige kleren, oogt een jaar of vijftig en ik zie zelden een glimlach rond haar lippen. Verder staart ze voornamelijk naar de grond.
‘Wat zou je eigenlijk willen dan?’, vroeg Caroline. Ik lachte. Tja. Wat ik het liefste zou willen was stiekem best duidelijk. Althans. In mijn hart. Maar de twee weken hiervoor had voorzichtigheid zich vermengt met de droom. De voorzichtigheid die door anderen buiten mij gedeeld was. Ze dachten dat ik te groot droomde. Wekenlang was het me gelukt die voorzichtheid buiten de deur te houden. En alleen maar te luisteren naar de mensen die me aan de zijlijn hielpen en ondersteunden. Maar nu sijpelde de voorzichtigheid er tussen door. En dat helpt je niet. Tot die dag was heerlijk. Ik danste op wolken, en zweefde over velden.
feb 7
Er is iets dat ik maar niet begrijp van Nederland. Het is vervelend, want ik denk er veel over na. Ik laat het los. Ik laat het nog meer los. Maar steeds blijft het antwoord een raadsel. En nou is dat best een beetje lullig, aangezien ik al zo’n 35 jaar met beide benen over Hollandse bodem dartel.
Hoe langer ik er over nadacht, des te simpeler dat het werd. Hoe moeilijk kon het zijn? Op een afgesproken tijdstip loop je de deur uit. Met een plastic zak in de hand, en als je wilt een paar handschoenen om je vingers. Vervolgens speur je de straat of het plantsoen af naar troep. En dat raap je op, en stopt het in de zak. Zo moeilijk kan dat toch niet zijn?
‘Maar je gaat dus niks meer voor ze doen?’ vroeg een vriendin me laatst. ‘Nee’ zei ik dapper. Helemaal overtuigd was ik daarvan nog niet. Maar soms helpt het om dat stuk maar gewoon te negeren. Om door te gaan met dat waarvan je zeker weet dat het goed is, maar waar de rest van je lijf nog niet van onder de indruk is. Door angst voor het onbekende en wonderlijke maatschappelijke condities die je ooit aangeleerd hebt.
Thema: Linen door The Theme Foundry
