Urban Innovatie
Documentaire ‘Krachtwijk Bos & Lommer’.
In 2008 kreeg de wijk Bos en Lommer in Amsterdam van mevrouw Vogelaar de term ‘Krachtwijk’ mee. Samen met 83 andere postcodegebieden in Nederland, mocht Bos en Lommer de komende jaren rekenen op financiële steun van het rijk.
De Kolenkitbuurt stond daarbij op een stralende eerste plaats in het rijtje postcodes. Gevolgd door de Hoofdweg op een 22ste plaats. De van Galenbuurt (bestaat niet letterlijk als buurt) stond op een 67ste plaats. In totaal bezetten zeventien postcodegebieden van Amsterdam de lijst. Bos en Lommer mag zich één van de veertig geformeerde Vogelaarswijken noemen. Mevrouw Vogelaar verdween van toneel in november 2008, maar de financiële tegemoetkoming bleef bestaan. Tot en met 2012.
Volgend jaar gaan we het laatste jaar van de Vogelaarsgelden in. Bos en Lommer mag dan nog één keer rekenen op 440.000,-. Ja. Dat leest u goed. Vier ton. En een beetje. Het bijzondere van deze financiering is dat er geen cent mag worden uitgegeven door beleidsmakers, en dat ze geen enkele zeggingsschap over het geld hebben. De bestemming van iedere euro wordt bepaald en uitgegeven door de bewoners van het gebied. Eind oktober 2011 was er daarom in Bos en Lommer een ware verkiezing georganiseerd waarbij alle inwoners hun favoriete projecten mochten aanvinken.
Ik was vanaf mei 2011 als host en trainer betrokken bij de Wijkaanpak BuurtInitiatieven, en steeds meer werd me duidelijk in welk bijzonder ontwikkelingsproces Bos en Lommer zich als wijk op dit moment bevindt. Enerzijds , zoals de rest van de wereld, als onderdeel van een mondiale economische crisis. Het woord ‘bezuiniging’ klinkt vaker dan ooit door de raadszaal. Maar anderzijds beweegt Bos en Lommer in overvloed. Sociale overvloed. Maar ook, laten we eerlijk zijn, financieel. Want als je zomaar vier ton en een beetje uit mag geven aan van alles en nog wat in een wijk. Dan mag je spreken van luxe. Dan mag je spreken van kansen. En wat is er mooier dan je kansen te pakken en de wereld een beetje mooier te maken?
Ik greep de kans aan. En diende een voorstel in om van het gehele proces, inclusief de voortdurende beleidsveranderingen die de crisis tot stand heeft gebracht, een documentaire te maken. Een film die een integer en oprecht beeld schetst van het Bos en Lommer van vandaag. Waarin verschillende conflicten en belangen zichtbaar worden. Een film waarin bekeken wordt of geld ècht noodzakelijk is om verbinding tot stand te brengen. Of er wellicht andere, essentiële ingrediënten nodig zijn? En welke dan wel?
Een film waarin ook de pareltjes naar boven komen. De verschillende buurtinitiatieven. De mensen achter de ideeën. De werkelijke lijm van de verbinding. Samengevat: Hoe zorg je ervoor dat 178 nationaliteiten op een kleine 300 ha grond sociaal en tevreden samen-leven?
Het initiatief werd goed gekeurd. Met als gevolg dat ik in 2012 het leven in Bos en Lommer filmisch zal volgen. U hoort dus nog van ons! 
.
.
