• +31 626715406
  • contact@annettedolle.nl

Jaarlijks archief 2017

Stop de Klok, het is toch Nooit Af!

[leestijd: 12 minuten]

Het zal ergens halverwege 2017 geweest zijn. Vermoedelijk op een rotsig paadje in het Cantabrisch Gebergte, omgeven door blauwe distels, hyacinten en bosanemoon, toen ik me besefte dat wát ik wilde ondoenlijk was. Niet onmogelijk, zeker niet. Maar wel ingewikkeld, in combinatie met het gekozen tijdspad. Het idee? Binnen één jaar het hele onderwijsveld, met alle sectoren en spelers daarbinnen, ontmanteld en begrepen hebben. Dat móest mogelijk zijn. Vond ik. Maar, terwijl ik wekenlang door de bergen wandelde en enkel nog in kairos tijd verkeerde, denderde het besef binnen: Mijn wens was veel te groot voor een jaar.

Van Big Mac naar Storyteller! Tarieven in het Publiek Domein #2

Ik ben nogal van practice what you preach. Mensen die me kennen of lezen, zullen dat zo onderhand wel door hebben. Ik vind nou eenmaal dat, als je ergens voor of tegen bent, het handig is als je je ook naar die opvatting gedraagt. Dat maakt het overzichtelijk en eenvoudig. Het is gedoe als iemand A zegt en B doet. Een betere verklaring heb ik er niet voor. 

Experimenteren werkt alleen als de Basis staat. #onderwijs

Wellicht een wonderlijke titel voor iemand die zich het leven door experimenteert. En zoals bij elke quote, verdient ook deze titel een toelichting waardoor er context ontstaat. Hadden we met z’n allen iets vaker naar de context van dingen gekeken, dan was ook Darwin’s ‘Survival of the Fittest’ al veel eerder beter begrepen… [Darwin schreef een geweldig stuk waarin hij uitlegt dat species die zich het best aan de omgeving aanpassen, degene zijn die overleven. En dat waren zéker niet enkel spierbundels]

Wat de Gek er voor geeft in Sprekersland. #tarieven

€7.500,-‘. … Ik wist even niet waar ik kijken moest. ‘€7.500,-?‘ herhaling is altijd goed voor het brein. ‘Hij vraagt €7.500,- voor een lezing van 45 minuten. Maar ik ken er meer hoor… Zij vraagt €6.000,-. En zij ook zoiets.’ Met stomme verbazing keek ik naar de persoon die me net van een glasheldere illusie beroofd had. Ik wist dat wat ik hoorde waar was, maar wilde er niet aan. Welke idioot haalt het in zijn (of haar) hoofd om zóveel geld weg te kapen uit het publiek domein? Want daar hebben we het over: Sprekers binnen het publiek domein (politie, zorg en onderwijs).

Waarom technologische middelen de alchemie van de 21ste eeuw zijn. Deel #1.

INLEIDING. 

Het was 2012, we stonden op het Leidseplein. Een vriend en ik. We zaten midden in een groot project en de mails vlogen me om de oren. De ene mail nog inefficiënter dan de andere. Dus besteedde ik meer tijd dan ik wilde aan het reframen van de werkelijke vraag achter de mail, waarna ik dat ook nog in aardige en verbindende woorden moest gieten. We hadden namelijk bedacht dat we alleen vanuit positief taalgebruik wilden communiceren. Dit deden we op sociale media en zette ik door in de mail. Elke mail kwam op hetzelfde neer, met enkel hier en daar een nuance verschil. 

Dragon Dreaming Training: Praktische Tools! (27 okt.)

‘Dragon Dreaming’ project design is meer dan dertig jaar geleden in Australie ontwikkeld. Founders John Croft en Vivianne Elanta ontwikkelden de methode vanuit een hybride werksituatie tussen overheid, universiteit en Aborigine tribes. Ze merkten dat communities die samenwerkten vanuit waarden, een duurzamer karakter hadden dan als er enkel gewerkt werd vanuit een resultaat gedreven doel. Echter, dit betekende niet dat de begrotingen en plannen geen rol speelden – ze namen alleen een andere plek in. 

Je hebt ze niet voor het kiezen… Of toch wel.

Afgelopen juli was ik in de bergen. Niet zomaar een dagje of twee. Maar eerder een dagje of twintig. Ik had besloten om van het Spaanse Léon naar Oviedo te lopen en daar de bocht naar links te nemen richting Santiago de Compostela. Voor veel mensen wel bekend van de pelgrimstocht. Dit was er ook één (of eigenlijk twee: de San Salvador, en de Primitivo. Samen goed voor 500km). Alleen zo onbekend, dat er dagelijks maar een handjevol mensen het pad over de antieke Romeinse route naar Oviedo loopt.

(In) de val van het Lerarenregister.

Mijn leven bestaat aan een aaneenschakeling van voortschrijdende inzichten. Zelf vind ik dit nogal logisch – Je ontwikkelt je de dagen door. En als je daarbij je ogen sluit, kun je net zo goed achter de geraniums gaan zitten kniezen. Sommige mensen (meestal zij die toevallig een aantal keer op mijn pad belanden) zien deze eigenschap als minder florissant onderdeel van wie ik ben. Het maakt me namelijk onbetrouwbaar: Ik ver-an-der mijn mening nog wel eens, ziet u. 

Waarom netwerkuitwisseling níet werkt.

Men neemt een paar appels. De ene stoppen we in een appeltaart. De ander in een winterse stoofschotel met wortels, aardappels en kruiden. De derde verwerken we in een frisse lentesalade met prei, mandarijntjes en rozijnen.

Sinds wanneer is respect iets uitzonderlijks? #volkskrant

Er stond een uur geleden iets heel anders dan dit op mijn to-do lijstje. Wat dat was? Ik heb werkelijk geen idee. Soms passeren er zulke wonderlijke dingen, dat je niets anders kan dan handelen in het moment. Voor mensen werkzaam binnen het sociaal domein is dit dagelijkse kost. De ‘waan van de dag‘ noemen we dat dan. Of, als het op een bureaucratisch formulier verantwoord moet worden, een ‘acute interventie‘. Anders krijg je het weer niet vergoed (zorgsector) of moet je het later recht breien als de inspectie langs komt (onderwijs).

Werkdruk is een beleving. #Onderwijs

Zittend op een schaduwrijk terras leg ik de laatste hand aan deze tekst, terwijl er op een paar meter afstand twee jongens van nog geen dertig met een ‘r’ in hun keel de wereld bekritiseren. ‘Mensen werken niet meer goed tegenwoordig.’ stelt de één. ‘Ja,’ zucht de ander. ‘Op mijn school hebben er jaarlijks 2 a 3 mensen een burnout.’ Het is even stil. Dan vervolgt hij: ‘Vooral vrouwen.’ Ik tel in gedachten tot honderdvijftig.

Zullen we eens toe gaan geven dat het systeem gewoon niet meer klopt, lief onderwijs?

Er is in geen sector zoveel gedoe, als in de onderwijssector op dit moment. Of ik zit er te dicht bovenop en heb last van het roze-olifanten-principe. U weet wel, die van ‘denk niet aan een roze olifant’, waarna je overal  enkel nog roze olifanten ziet. Ik kan geen krant open slaan of ik kom een artikel over onderwijs tegen, kan geen sociale media aan klikken of ik zie een onderwijsobstakel voorbij vliegen.

Een digitaal gedachtenexperiment: Wat is leren nog waard als je ook een hersenchip kan kopen?

Stel je voor, dat je met een klein chipje in je hoofd, een implantaat, opeens alle kennis uit de 32 delen van de Encyclopedia Britannica uit je hoofd kent. Zonder dat je geniaal zou hoeven zijn (want het is nogal briljant zoveel kennis te bezitten). En stel je voor, dat je met een klein chipje in je hoofd opeens vijf talen sprak. Vloeiend en in andere tekens dan het Latijnse alfabet dat wij gebruiken. Dan kon je lezen, schrijven en gesprekken voeren op de meest zeldzame plekken van de aarde. Zonder dat je een krachtige 4G of wifi verbinding nodig hebt waarmee je google translate kan opzoeken op je nieuwste Iphone. 

Als de leerling zijn eigen onderwijs betaalt!

Stel, dat we al het geld dat nu naar onderwijs gaat, ‘gewoon’ uitdelen aan de mensen voor wie het bestemd is? Aan. De. Leerlingen. Stel dat we dat doen. Dan krijgt elke leerling aan het begin van het schooljaar een bundeltje geld. Pak ‘em beet zo’n €8.000,- netto, want dat is exact hetzelfde bedrag dat OCW nu aan de leerling in het VO uitgeeft. Makkelijk!

Gevonden! €1,8 miljard voor het Primair Onderwijs.

Als we het rekenmodel van het Middelbaar Beroeps Onderwijs toepassen op het Primair Onderwijs, dan is €1,8 miljard euro opeens veel sneller binnen handbereik…

Leraren in het Primair Onderwijs zijn het zat. Hun salaris is een aantal jaar bevroren, hebben een enorme normjaartaak, te grote klassen en een te laag salaris in verhouding met het werk en opleidingsniveau dat ze hebben. Lang hielden ze hun mond, maar dat tij lijkt gekeerd te zijn. 45.000 mensen tekenden een petitie tegen de overvolle klassen en ruim 34.000 leraren hebben zich verzameld via social media om een signaal af te geven dat het klaar is. Er móet iets gebeuren!

Het PO wordt al sinds mensenheugenis betaald door het ministerie van OCW en wat subsidiepotjes hier en daar. Ongeveer €6.500,-  wordt er per leerling besteed en in totaal spreken we hier van  ruim €10.000.000.000,-. Echter, niet iedere leerling in het PO is evenveel ‘waard‘. Er wordt, bij de besteding van de financiën, ook gekeken naar de thuissituatie van de leerling. Wat het opleidings- en werkniveau van de ouders is. Zodoende zijn leerlingen soms meer dan 1,0 punt waard. Het zal je maar gebeuren. De datum waarop deze telling wordt vastgelegd is elk jaar op 1 oktober. 

Over Dragon Dreaming: Waarom Nomadisch Organiseren soms beter is.

Op verzoek kwam er een vraag of ik zou kunnen uitleggen hoe het toch komt dat een methodiek als ‘Dragon Dreaming’ zó goed kan zijn en toch zo weinig zichtbaar. In dit stuk doe ik een poging het te verhelderen.

De magie van Dragon Dreaming ontdekken is maar voor enkelen weg gelegd – Je moet er al voor in een training hebben gezeten, of de mazzel hebben in een project te belanden dat gebruik maakt van de methode. En laten we wel wezen, in Nederland is die kans vrij klein.

Het verschil tussen samenwerken en fuseren. #sociaaldomein

Misschien zit er iets in ons water, of is het de richting van de wind. Misschien stroomt het door de slootjes en ligt het op de fietspaden: onze door cultuur gedreven ondernemersgeest. En toegegeven, er gaat ook best iets goed! Want op de wereldranglijstjes staan we bij veel thema’s consequent in de top tien. Wie die lijstjes invult, weet ik niet, maar het is vast iemand die in mooie dingen gelooft. Hoe komt het dan dat we niet in elk domein die kennis en kunde gebruiken, die we voor handen hebben?

Van Vakbond naar Verzekeringsmaatschappij.

*Leestijd: 8 minuten* 

*Note. In dit artikel bespreek ik enkel de context bekeken vanuit het onderwijsveld.*

Ik leef, zolang ik me heugen kan, in de volste overtuiging dat als je in nood zit, er altijd iemand is die je helpen zal. Nou heb ik de mazzel dat dit ook al veertig jaar het geval is, dus er zal heus wel enige relatie zitten tussen mijn gedachte en de praktijkervaring. Sommige mensen zullen dit naïef vinden, of misschien denken dat ik nog nooit werkelijke problemen heb gekend. Anderen zullen knikken en het beamen, of er vanuit een pragmatische levenshouding weinig aandacht aan schenken. Het mooie van samen-leven is dat we er allemaal anders naar mogen kijken. Pas als iets de huis-tuin-en-keuken-logica overstijgt is het handig om daar, wat mij betreft, een collectieve keuze in te maken.

Als we het salaris van de bestuurder en de conciërge omdraaien.

Al een paar maanden mijmer ik over iets dat me zowel spannend als subliem lijkt. Het begon als ludiek ideetje dat ik steeds serieuzer begon te nemen, tot ik het ging testen bij de mensen waarover het ging: Bestuurders en Conciërges in het onderwijs. 

Waarom ik nu anders over het Lerarenregister denk.

Het is gemakkelijk om tegen het Lerarenregister te zijn. Heel makkelijk zelfs. Toen ik een paar weken geleden via social media naar reacties vroeg, waren de postduiven niet aan te slepen. Binnen een paar uur had ik koffie uitnodigingen van alle actiegroepen-tegen die je maar bedenken kan. En toen had ik het eigenlijk al kunnen weten… Want actiegroepen-tegen krijg je alleen als je een vet goed idee de wereld in geslingerd hebt. Dit constateerde ik al tijdens powwow-sessies over Easycratisch Werken, waarna ik het tot een ludieke wetmatigheid vervormde. Elk subliem project verdient een actiegroep tegen. Heb je die niet? Dan ben je niet subliem genoeg. (lees: tevens een slimme manier om met weerstand om te gaan ;)).

De Expert bestaat Niet.

Een paar weken geleden was ik op een nieuwjaarsfeestje – buitengewoon leuk feestje trouwens – waar ik een kennis tegen kwam. ‘Jij bent tegenwoordig onderwijsexpert, hè’ opende hij het gesprek vriendelijk. Ik vermoed dat ik iets gestameld heb en het onderwerp verschoven heb naar bitterballen. In diezelfde week ontving ik een mail van een oude klant die me verwonderd schreef waarom ik ‘niet meer met zelfsturing bezig was, maar nu met onderwijs‘. Er begon een kwartje te vallen. 

Wie helpt Anna?

Ik kan niet zeggen dat het aan me voorbij is gegaan, want natuurlijk heb ik het meegekregen. Ik heb het alleen zo lang mogelijk genegeerd in de hoop dat het vanzelf over zou gaan. Maar dat deed het natuurlijk niet: De combinatie van de Transitie Jeugdzorg met die van het Passend Onderwijs. 

360 bloggers en één prijs.

 

Voordat je ergens aan begint loont het altijd om te kijken of een ander het al gedaan heeft. Niet zodat je daarna weet hoe je het beter doet, maar omdat je het dan niet nogmaals hoeft te doen. Het werkt veel effectiever als je een ander versterkt, dan het copy-paste-principe toe te passen en er zelf nog drie keer overheen te pissen. Buitengewoon ineffectief.