Wat de Gek er voor geeft in Sprekersland. #tarieven

€7.500,-‘. … Ik wist even niet waar ik kijken moest. ‘€7.500,-?‘ herhaling is altijd goed voor het brein. ‘Hij vraagt €7.500,- voor een lezing van 45 minuten. Maar ik ken er meer hoor… Zij vraagt €6.000,-. En zij ook zoiets.’ Met stomme verbazing keek ik naar de persoon die me net van een glasheldere illusie beroofd had. Ik wist dat wat ik hoorde waar was, maar wilde er niet aan. Welke idioot haalt het in zijn (of haar) hoofd om zóveel geld weg te kapen uit het publiek domein? Want daar hebben we het over: Sprekers binnen het publiek domein (politie, zorg en onderwijs).

BELASTINGGELD.

Het publiek domein is het veld dat grotendeels betaald wordt van belastinggeld. Óns belastinggeld. Kijk, als je bij de Shell staat (omdat zij ook recht hebben op inspiratie en gedragsverandering!) dan mag je van mij je zakken vullen. Dan mag je geld halen om er daarna mooie, sociale, circulaire dingen mee te doen. Als een soort legale Robin Hood. Be my guest! Maar als je inzichten, kennis, energie, processen en wijsheid deelt in de velden waar ons hele maatschappelijke fundament op gebouwd is… Kijk, dan moet je je even achter je oren krabben als je €7.500,- ex. btw. voor 45minuten durft te vragen. Dat is f*cking €166,66 per minuut. Twee keer ademhalen kost de zaal €8,30 en bij gedoe met de beamer zit je, voor je het weet op €63,88 (mits het gedoetje in 23 seconden is gefixt). Serieus, kom op!

Sterker nog, het is van de zotte en iedereen doet met het spelletje mee. Omdat alles in het leven contextueel is (althans, in de meeste levens), treft deze blaam absoluut niet alleen de spreker in kwestie. Degene die de boeking doet is net zo zot! Hoe dan? Hoe kan je het in je hoofd halen om iemand in te huren die je €166,66 ex. btw. betaalt per minuut. Hoe komt het in hemelsnaam in je op dat een enkele sterveling meer wijsheid bevat dan de hele organisatie bij elkaar! Hoe dan? Leg het uit, alsjeblieft.

Ik vroeg het de afgelopen dagen eens om me heen. Ik belde wat mensen. En ik groef in mijn geheugen. Sinds ik me in het land van de sprekers bevind (sinds 2012), sta ik zo nu en dan met mijn mond vol tanden als het systeem van de waarde bepaling in beeld komt (en dat is erg onpraktisch op een podium, kan ik je vertellen).

EEN BEKENDE NAAM.

Hoe bekender de naam, des te hoger het tarief.‘ vertelt iemand me. En dat hoor ik vaker. Een bekende naam hebben, is blijkbaar geld waard. Terwijl al die bekende namen dus op podia staan uit te leggen hoe de transformerende wereld eruit ziet, hoe een netwerksamenleving werkt, dat we van hiërarchisch naar circulair gaan, dat bottom-up beter werkt dan top-down en dat iedereen de wereld kan veranderen, als je weet hoe digitalisering werkt – terwijl ze dat inspirerend over het voetlicht brengen, ontvangen ze ondertussen dus een fiks bedrag dat fors boven het inkomen van de mensen in de zaal ligt. Daarmee ontkrachten ze, èn met hen de opdrachtgever, hun hele onderbouwing als ze op dat podium staan te verkondigen dat we ‘collective wisdom‘ zijn. Top-down geld voor een bottom-up podiumverhaal.. Hoe dan!?

Een oude opdrachtgever wist me nog sterker te vertellen; ‘Annette, over een paar jaar kan jij dat ook vragen. Nog wel meer, als je het mijn vraagt.‘ Pardon? Zijn we nu helemaal van de pot gerukt. Dat is een abominabele salarisverhoging. Niet te verklaren en al helemaal niet (ik herhaal het nog maar een keer) als je binnen het publiek domein (lees: onderwijs, zorg, politie) spreekt. Als er een Balkenende-norm bestaat voor topsalarissen, dan wordt het tijd dat we die doortrekken naar de sprekerswereld.

EEN INSPIREREND VERHAAL.

Kennis in de 21ste eeuw is niet wat het was in de 20ste eeuw. Dat is helemaal niet erg, want tijden veranderen nou eenmaal. Mensen die dit op formidabele wijze kunnen uitleggen en hele volksstammen in beweging zetten om zelf aan de slag te gaan, zijn van waarde. Heel erg van waarde zelfs. Voor organisaties die midden in een transitiefase zitten (en welke organisatie zit dat niet tegenwoordig?) kan het van groot belang zijn om een extern persoon van buiten naar binnen te halen en een ‘veldverkenning’ uiteen te zetten die er nu ‘buiten’ in de wereld speelt. Sommige sprekers hebben de gave om grote zalen in een gemoedstoestand van verandering te brengen. Alsof ze een hele dag in de achtbaan hebben gezeten en de tijd van hun leven hadden. Niet enkel door informatie overdracht, maar ook omdat er iets ongrijpbaars gedeeld is. Iets dat aansprak en ‘inspireerde’. Is inspiratie in het publiek domein dan zóveel geld waard? Hmm. Nee. Hoewel dit een filosofische gesprek onder het genot van een goede wijn zéker waard is! Je komt hoe dan ook uit bij ‘het goede doen’.

Mijn eigen sprekerservaring deed ik op met een project-zonder-geld, eerlijk is eerlijk. Als organisaties vroegen of ik de mechanismen achter KeepitCleanDay op een podium wilde komen vertellen, dan deed ik dat kosteloos. De essentie van KeepitCleanDay is zónder geld. Dan vraag ik daar uiteraard als spreker ook geen geld voor, dat zou meer dan hypocriet zijn. De laatste jaren word ik vooral gevraagd om bottom-up werken toe te lichten, mijn ervaring met grass-root projecten en verschillende invalshoeken en theorie daarbinnen. Sinds kort is daar ‘Nooit Af in het Onderwijs’ bij gekomen: Een boek dat ik co-schrijf en een blik werpt op digitalisering en een andere manier van onderwijsorganisatie. Erg leuk, kan ik in alle eerlijkheid zeggen! Dus, dan mag je daar ook zeker je huishoudelijke zaken van betalen. Fair enough!

Wat vraag jij dan?‘ vraagt de man die me net heeft verteld dat €7.500,- over de toonbank van het schoolgebouw gaat. ‘€1.000 tot €1.500,-‘ antwoord ik stoïcijns. Ik ben nog steeds in shock. ‘En sinds kort laat ik voorbesprekingen ook uitbetalen.’ voeg ik daar aan toe. ‘Dan vinden mensen bellen opeens ook goed genoeg.‘ De ander knikt. Ik ben door de ballotage heen. Een verhaal is altijd maatwerk, dus ben ik er ongeveer twee dagen mee bezig. Tijdens de afwas, een wandeling, op de fiets en surfend over internet. Je wilt niet gehaast een conferentiecentrum binnen komen sjezen en ontdekken dat er geen beamer is, dus ben ik ook altijd ruim een uur van tevoren aanwezig. Vervolgens is er nog even contact met de mensen in de zaal en is het na een lezing, dankzij adrenaline, vrijwel onmogelijk om meteen iets anders te gaan doen. Tot slot is er nog de ‘nazorg‘ – contact onderhouden en het administratieve gedeelte regelen.

ZAAL & SCHAALVERGROTING.

Natuurlijk doe je routine op! Natuurlijk heb je er al jaren voorbereiding in zitten – alle kennis, vaardigheden en podium presentatie die je meeneemt is ook iets waard. Absoluut! Dat is je winst als je het vaker doet. En voor je het weet, kun je twee lezingen op één dag. Zo werkt de dynamiek van de ervaring. Wat ook uitmaakt is er of 50 of 5.000 mensen in je zaal zitten. Dan verandert de verhouding van kosten natuurlijk meteen. Uiteraard ligt het er dan ook nog aan hoeveel een entreekaartje kost (in het geval van de grote (zorg/onderwijs) congressen die er landelijk georganiseerd worden) en de lokatie. Maar dat is allemaal niet in handen van de spreker. Als een congresorganisatie €300,- op de entreeprijs zet èn er 1.000 mensen komen, mag je je als bezoeker oprecht afvragen waar al die euro’s heen gaan… Heus niet naar je broodje in de pauze.

CIRCULAIR.

Maar even terug naar de essentie: Bij de Shell doekoe binnenslepen? Doen! Maar iemand die het in zijn hoofd haalt om leraren, sociaal werkers en hulpverleners congreskaartjes van ongeveer €300,- te verkopen, iemand die voor zijn school zoveel geld uitgeeft aan één verhaal, èn sprekers die voor tarieven van €6.000,- a €7.500,- op podia staan bij diezelfde doelgroep, die hebben een extra taak op hun bordje liggen.

Die moeten – maatschappelijk bekeken – ons even uitleggen wat ze met dat riante inkomen doen. Fair Enough. Misschien storten ze na elke lezing wel €1.000,- aan een fonds voor goede dingen, of gaat het naar onderzoeksjournalistiek, innovatieve projecten of kosteloze lezingen aan non-profits. We weten het niet. En omdat we het niet weten, kunnen we alleen maar kijken naar de €7.500,- voor 45 minuten inspiratie. Indirect zou je dit artikel dus een uitnodiging kunnen noemen aan elke spreker binnen het publiek domein die zich aangesproken voelt, na het lezen. In feite is dit een uitnodiging om good practices uit de circulaire economie te delen. Een practice what you preach momentje. Dan weten we waar ons publieke geld naartoe gaat. Anders houden ze zèlf in stand, waar ze in het volglicht een hele zaal op aan spreken…

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: