De Rode Pen in het Onderwijslandschap.

Ik weet niet eens meer wie het was, of op welk moment het me verteld werd. Ik weet alleen nog dat ik het idee aannemelijk vond. En dat ik het toen ben gaan uitproberen: De Rode Pen vervangend voor een Groene Pen. Een aantal andere collegae op de speciale school waar ik werkte deden hetzelfde. En na een tijdje was het een vanzelfsprekendheid. Er zat een extra pedagogisch tintje aan vast, want wel herinner ik me dat ik er ook een filosofieles met mijn bovenbouwgroep aan koppelde. Pas daarna verving ik de Rode Pen. 

Nakijken deed ik niet meer met rood. 

Wat mijn leerlingen (en ik) leerden, had niets te maken met tafels kennen, of de juiste spelling van het woord ‘paperclip’. We leerden dingen over onszelf en de dynamiek met onze omgeving, waar Rode Pennen andere connotaties oproepen dan Groene. Of Roze. Contextueel kijken: Dat was wat het ons leerde. En die contextuele beleving kon ik als leraar gebruiken om hen de noodzaak van goed taalgebruik, handig rekenen of het metriek stelsel duidelijk te maken. Alles heeft te maken met je plek in het veld. Dus is het fijn als je kunt spellen, zodat een ander het kan begrijpen. Is het fijn als je netjes schrijft, dan kan een ander het lezen. Is het fijn als je kunt rekenen, dan kun je dingen kopen en verdelen. De functionaliteit van dingen kennen en kunnen geeft je een grote kans in de wereld. En daar hebben we allemaal iets aan. Alleen om die reden is lesgeven altijd een synergie tussen sociaal emotionele ontwikkeling en cognitieve ontwikkeling. En daar kan een Groene Pen meer in betekenen dan je op het eerste gezicht denkt…

Onlangs werd de ‘Staat van ons Onderwijs’ besproken. Dit gebeurt jaarlijks, maar dit jaar leek er een vergrootglas boven te hangen. De kranten puilden uit en de weekendbijlagen van de Volkskrant wijdde er dertig pagina’s aan (inclusief vacature advertenties voor leraarschap, die het feest financieren. Is iemand al eens op het idee gekomen om advertenties in het publiek domein gratis te plaatsen. En dan schrijf je het maar weg onder MVO wetgeving, zodat je als mediabedrijf heus wel iets terug krijgt van de belasting). Er is een lerarentekort, een geldprobleem, een werkdrukprobleem. En een imagoprobleem.

Knappe jongen of meisje die dit op korte termijn gekanteld krijgt met de oude middelen. Want, dat is vooral wat mij opvalt; Ieder gesprek, elk congres, alle bijeenkomsten – het is een herhalen van alles dat we al kennen. De enige disruptieve interventie die ik afgelopen jaar heb gezien, is die van POinActie. Dat was een beweging die we in andere velden al meemaakten, maar nieuw was voor het onderwijsveld. Een Groene Pen in een Rood landschap. De organisatorische kansen horen we niet, of ze zijn er niet. Terwijl de kansen die er liggen groener zijn, dan de media of de overheid ons doen geloven. 

Het wordt tijd dat we collectief gaan kijken naar wat er goed gaat. Naar dat wat lukt. Naar onze progressie, die er absoluut ook is. Natuurlijk wil de media dat stuk niet horen. Het verdienmodel van de media is gebaseerd op conflict. Zonder conflict is er geen artikel; dan kun je niet van A naar B. Heb je nergens over te schrijven. Net zoals elk lied, elke roman, elke film en iedere opera een conflict bevat. Maar dan noemen we het kunst. De krant is van hetzelfde laken een pak; er is een tegenstelling nodig om een krantenartikel te schrijven. (Wellicht is het voor de oudere generatie daarom zo lastig te begrijpen waarom tieners massaal naar Enzo Knol kijken terwijl hij de afwas doet. Iedereen boven de vijfendertig is biased).

Maar laten we wel wezen, propageren om van Rode Pennen naar Groene Pennen te gaan is vermoedelijk net zo uitgesproken, als de route andersom… ;)

Ik heb het toch maar even opgezocht; het onderzoek dat vertelde dat Groene Pennen beter zijn dan Rode Pennen. Het was lastig zoeken, want ik switchte pennen in 2003. Maar ik ontdekte dit. En dit. En dit. En ik las dat er zowel in de Verenigde Staten, Australië, Canada als Engeland duizenden scholen zijn die zich distantiëren van de Rode Pen en vervangen hebben voor een andere kleur. Bovendien presteren mensen beter als ze naast feedback ook complimenten krijgen, of bedankjes. Misschien een idee om ook hier eens uit te proberen. Een beetje optimisme kan nooit kwaad..

 

ABSTRACT. ‘The pen is mightier than the word: Object priming of evaluative standards.’

Because red pens are closely associated with error‐marking and poor performance, the use of red pens when correcting student work can activate these concepts. People using red pens to complete a word‐stem task completed more words related to errors and poor performance than did people using black pens (Study 1), suggesting relatively greater accessibility of these concepts. Moreover, people using red pens to correct essays marked more errors (Study 2) and awarded lower grades (Study 3) than people using blue pens. Thus, despite teachers’ efforts to free themselves from extraneous influences when grading, the very act of picking up a red pen can bias their evaluations. Copyright © 2010 John Wiley & Sons, Ltd.

 

 

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.