Oplossingen liggen voor het oprapen bij de Lerarentekort Hackathon

In de regel heb je twee soorten mensen: Mensen die geloven dat er voor alles een antwoord te vinden is en mensen die denken dat niets lukt. Een luchtig gesprekje over de Hollandse weersverwachtingen kan al voldoende zijn om een eerste onderscheid te vinden. En als het nou bij deze twee categorieën bleef, was het leven heerlijk overzichtelijk!

Maar, na dit eerste onderscheid volgt een tweede. En zelfs een derde. Want, zelfs al ben je oplossingsgericht en geloof je in antwoorden, dan zegt dat nog niets over de wijze waarop je die oplossingen voor je ziet. Ga je voor behoud en een verbetering van de structuur of voor vernieuwende progressie? En dan nog: Ben je enkel een theoreticus of durf je je ideeën ook te leven? 

Ik ken – met respect – weinig mensen die uiteindelijk in die laatste groep overblijven. Het vraagt ook nogal wat om het oude los te laten en je gedrag te committeren aan iets waarvan je niet weet hoe het uitpakt. Veel makkelijker is het om iets te roepen, er een glas wijn op te drinken, opgelucht te delen hoe ‘eensgezind’ je bent en over te gaan tot de orde van dag.

Maar zaterdag 22 september vond er een uitzondering op deze empirische voorsortering plaats. In een school in Amsterdam oost, was een HACKATHON opgezet om het lerarentekort op te lossen (door Harriet Kollen en Suzan Baldinger ) . Er kwamen ongeveer 100 mensen bij elkaar uit alle windstreken – leraren, bestuurders, ondernemers, creatieven en data-analisten. De achtergrond verschilde in elk gesprek, maar de instelling was overal hetzelfde: Progressie, openheid, zoeken, durven en dan ook… DOEN! 

Samen met negen anderen begeleide ik een groep tijdens dit 12 uur durende proces. En een proces was het! Van ups naar downs, van afwachtend naar vooruitstrevend, van luid naar stil en alle nuances daartussen. In de gangen van de school wandelde Reindert Westerik heen-en-weer, om het algehele proces te overzien.

Van een enthousiaste en respectvolle beleefdheid tijdens de introductieronde ging de groep (die ik samen met Tom van den Berg en Angeline Smits begeleide – althans, Tom had de fantastische leiding, wij ondersteunden) naar de verkenning van grenzen, het zoeken naar openingen, kijkend naar kansen en uiteindelijk van stilte naar twee fantastische ideeën die stonden als een huis. Ook de andere groepen waren door een proces van variatie en ontdekking gegaan om uit te komen bij net zulke innovatieve inzichten en ideeën tijdens de pitch. Gedragen door verzamelde data tijdens de dag (onder andere door Leyda en Alain in de speciaal daarvoor ingerichte data-corner) waren alle ideeën direct in de grond genageld met bewijsvoering dat-het-kan.

Want, het kan. De oplossingen, zowel korte als lange termijn, voor onze maatschappelijke en systemische problemen liggen allemaal voor het oprapen. Ze zijn er allemaal. En ze zijn niet eens zo ingewikkeld.

Het enige obstakel: wij. WIJ zíjn het systeem. Wij met z’n allen. Niet zonder jou, de buurvrouw, of de man in de straat. Nee, wij allen is wij allen. Zonder uitzonderingen. En omdat wij uit categorieën bestaan tussen kansdenkers en putjesdenkers, tussen behoudenden en progressievelingen, komen we vaak geen stap verder. De mensen die kansen willen pakken worden regelmatig al uitgejouwd nog voor ze begonnen zijn. ‘Dat gaat toch niet lukken‘. Of zelfs ‘Wat een stom idee‘.

‘Wat doe je dan?’ vroeg iemand me zaterdag. Want, natuurlijk kwam ook dat ter sprake als de magie stroomt en alles bij elkaar komt. We hebben allemaal onze eigen manieren. Gespreksvoering, negeren en los laten. Maar vooral: doorbouwen. Op een plek waar iedereen hetzelfde weet. Dat de oplossingen voor het oprapen liggen. Dat is zaterdag bewezen. Er was magie.

En wie het niet voelde, kreeg het haarfijn gedicteerd tijdens de opbrengst van de Kinderhackathon. ‘Ik wil een leraar die een beetje een unicorn is.‘ Yfke: ‘Een leraar moet ons niet alleen leren schrijven, lezen en rekenen. Maar ook om plezier te maken en zelfverzekerder te worden.‘ Jaden: ‘Leren doe je niet alleen op school, maar we leren ook van vrienden, familie, youtubers en van educatieve programma’s als Freek. Van Schrijvers van boeken en van muzikanten die nummers maken waarvan je iets kunt leren. Eigenlijk kunnen we van alles en iedereen om ons heen iets leren!

 


Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.