• +31 626715406
  • contact@annettedolle.nl

Jaarlijks archief 2018

Waarom ik investeerder ben zonder een euro in te leggen.

In Sillicon Valley gaat een term rond die ik tot voor kort enkel van sprookjeswerelden kende. Al is dat niet helemaal waar, want afgelopen Kerst vond mijn moeder het tijd worden dat we haar maar eens geloofden in de overtuiging: Dat eenhoorns bestaan. U kent dat wel, tussen het rummikubben door aan de gluhwein en dan googlen naar ‘eenhoorns‘. En ze kreeg gelijk. Eenhoorns hebben bestaan. Zo’n 29.000 jaar geleden ergens in de buurt van Kazachstan en Siberië zwierven ze rond. Wel iets lelijker dan de roze regenboog-eenhoorns die wij kennen van de Intertoys, maar toch. Een eenhoorn was het. Met zo’n ding op zijn voorhoofd. 

Dit gaat allang niet meer over onderwijs; dit is het systeem.

Terwijl het halve land zich verzamelde om de Staat van het Onderwijs te duiden, stonden wij in mijn woonkamer. Ik had een ringbandje gedaan om het stuk tekst dat we bespraken. Zo leek het net echt. Maar, zoals bij vrijwel elke boekbespreking verzande de geschreven tekst in een toekomstige taak en ijsbeerden wij in diagonale lijnen door de ruimte, waarbij we gedachtenballonnetjes opbliezen om daarna weer los te laten.

De Dag dat Iedereen kwam Helpen.

Drie jaar nadat het gebeurd was ontving ik een telefoontje. Op het schermpje kon ik direct zien wie het was. Mijn reptielenbrein reageerde zo efficiënt, dat ik onmiddellijk op de rode knop drukte. Weg was de dreiging. Ik ging zitten op een stoel en vroeg me af wat de oorsprong van het telefoontje was geweest. Ervaring had me geleerd niet te optimistisch te zijn. De kouwe kermis momenten kan ik tellen. Maar mijn natuurlijke aanleg is er helaas wel één van optimisme, dus vertelt mijn brein regelmatig aan mijn hart om niet teveel hoop te hebben. 

Toetscultuur of terreur? #nooitafinhetonderwijs

Het overkomt me gelukkig niet al te vaak; dat ik even niet weet wat ik ergens inhoudelijk van vind. Als je je logische boerenverstand gebruikt, met ervaringen in het werkveld en daarbij wat theoretische onderbouwing, kom je een heel eind. Dit keer ging het mis. Ik schreef 12.000 woorden over metingen en toetsen in het onderwijsveld (van primair tot wetenschappelijk onderwijs) en kon er gisteren 3.000 weggooien. Ook dat overkomt me niet al te vaak. Herschrijven – ja. Weggooien – nee. 

Hoe de Verbinder vervangen wordt door de Ruimtemaker.

En toen plopten ze opeens als paddestoelen uit de grond: de verbinders. Veel zelfstandigen wisten niet hoe snel ze het werkwoord om moesten zetten in een zelfstandig naamwoord en achter hun naam plakken. Ik ben een Verbinder. Jawel. Dat ben ik. 

Beveiligd: LEZING Primair Onderwijs.

De inhoud is beveiligd met een wachtwoord. Vul het wachtwoord hieronder in om hem te kunnen bekijken:

Waarom hiërarchie alles makkelijker maakt, maar niet de beste keuze is.

Een paar jaar geleden was ik in Bethlehem. Niet als toerist en niet voor een dag. Op de heetste dagen van juli, tijdens de ramadan, waren een vriend en ik gevraagd om bij een NGO een week training te geven over cultural entrepreneurship. Niet dat íemand exact weet wat dat is, maar in huis-tuin-en-keukentaal betekende het zoveel als ‘leer ons hoe we toeristen langer dan een dag in Bethlehem houden en er ook inkomsten aan verdienen.‘ Niet een heel complexe vraag, als je er met westerse ogen naar kijkt. 

Hoe het land een leraar kwijt raakte.

Het was niet de eerste keer dat ik het hoorde: ‘Jij mag dat niet, want je hebt niet het juiste diploma.‘ Ik kan nooit zoveel met jij-mag-dat-niet. Ik vraag me dan altijd onmiddellijk af wie dat bedacht heeft en of die persoon ergens in de buurt is om ons tegen te houden. Is het laatste antwoord ‘nee’, dan maak ik zelf een inschatting of ik ook vind dat ik het niet-mag en meestal is dat ‘ja, heus wel.‘ 

Creative Commons in Sprekersland. #onderwijs

Pas bij de 3e zin viel het me op. Deze tekst kende ik… Het zou toch niet? Nee, vast een bewerking. Iets in die trant. Maar de zinnen vloeiden voort en de inhoud bleef gelijk. De speech van een bekende Nederlandse cabaretier bestond voor de helft uit een vertaling van een gedicht van Taylor Mali, een poetry slam spreker uit NewYork waar ik grote bewondering voor heb.

Ik luisterde vol bewondering. Wat mooi dat deze Taylor Mali erkenning kreeg en meer leraren zich er mee konden spiegelen, zoals ik ooit ook gedaan had. Een projectie van jewelste. Maar het enthousiasme boog radicaal om toen de speech van de cabaretier eindigde zónder ook maar enig woord over Mali te reppen. Verdwaasd bleef ik naar het scherm van mijn computer staren. En nu dan?  

Een betoog voor Vriendelijkheid: Informeel handelen binnen een formele context.

‘Nou, ik kijk wel mooi uit!‘ hoor ik de man voor me aan de balie zeggen. ‘Voor je het weet heb ik dat gesodemieter van #metoo aan mijn kont hangen. Dat gezeik ook altijd.’ Hij heeft een punt, vind ik.

We staan aan de balie van het stadhuis en halen reisdocumenten op. Niet samen, maar netjes na elkaar. We kennen elkaar niet eens, de man en ik. Hij kwam aan wandelen toen hij aan de beurt was, legde zijn papieren nummertje in het plastic bakje en zocht naar het formulier dat hij overhandigen moest. ‘Nou, schat,‘ zei hij toen nog vrolijk, ‘even zoeken hoor..’ De mevrouw achter de balie vertrok geen spier. Ze glimlachte niet, ze knikte niet, ze zei zelfs niets. En de meneer maar zoeken naar zijn formulier. Het hele tafereel duurde nog geen twintig seconden. Tot de mevrouw plotseling haar mond open trok en nukkig liet weten geen tijd voor dit soort onzin te hebben. Haar reactie was zo buiten de context dat wij, de mensen op de bankjes, allemaal verschrikt opkeken. De meneer zocht vlijtig door en vond toen in zijn kontzak een stuk papier dat hij zo vakkundig opgevouwen had, dat het een origami werkje zo omver blies. ‘Kijk eens aan!‘ Maar de vrouw bleef stoïcijns naar zijn ogen kijken, hield haar hand open en zei niks. De man kon niet anders dan beduusd de situatie gade slaan.