‘Ken jij Textexpander dan niet…!?!?’ – Knopjeskeuzestress

De quarantaine-cursussen

Even iets opbiechten: Sinds het begin van de crisis ervaar ik de quarantaine als een cursus. Elke week komen er nieuwe modules langs en kan ik ze oppakken of laten liggen. Misschien een beetje gek, maar ja, we doen het allemaal op onze eigen manier. En dit is de mijne. Wat heb je aan een crisis als je er niks van leert, hè?

Het fijne daarbij (los van de intens nare aanleiding) is voor mij de reductie van prikkels en de ruimte om, zonder afleiding, je eigen stem weer goed te horen. Een cadeau na alle drukte! Nou had ik toevallig in de winter ook al vrij genomen, maar kennelijk had de hele planeet het nodig en zijn we nu met z’n allen aan het transformeren.

Digitale programma’s leren

Wie me kent weet dat ik een groot voorstander ben van het zelf leren beheersen van digitale programma’s. Je kunt alles wel door anderen laten doen, maar als je de vaardigheden zelf in handen hebt, geeft je dat enorm veel ruimte bij de rest van je werk. Het is niet alleen handig voor je brein-functies die getraind blijven, maar je associeert makkelijker en je er wordt creatiever van. Wie zijn verbeelding gemanifesteerd ziet, ontwikkelt bovendien vertrouwen en geloof dat er van alles mogelijk is!

Dat wil uiteraard niet zeggen dat je elke digitale tool tot in de finesse moet meesteren. Dat kun je overlaten aan de echte experts! Maar de basisvaardigheden van de digitale wereld zou iedereen wat mij betreft moeten kunnen oplepelen.

‘Never waste a good crisis’

Eenmaal in week #4 van de quarantaine besloot ik te beginnen met de podcast die ik al maanden van plan was. In tegenstelling tot mijn oude patroon (creëren en met de buitenwereld delen parallel aan elkaar), ben ik het nu op een andere manier aan het aanpakken: Eerst leren en maken, dán pas delen. Ik moet er nog een beetje aan wennen, maar het voelt als iets dat nu klopt. De tijden zijn veranderd. Het is niet meer zoals tien jaar geleden, toen je in alle rust je maakproces kon delen, terwijl je nog creëerde.

Nou, die podcast dus. Als je dat goed wilt doen, blijkt dat nog een huzarenslaatje van heb ik jou daar. Je moet een hosting zoeken, daar de RSS aan koppelen, een opnameprogramma regelen, een montageprogramma en dan álle knopjes leren. De styling, titel en inhoud moet ook – maar dat had ik al een tijdje helder.

‘Je mist meer dan je meemaakt’

En terwijl ik dit technische gebeuren oefende had ik een inzicht, dat te mooi is om te laten liggen… Opeens begrijp ik beter waarom miljoenen mensen zich niet verdiepen in digitale tools. Of specifieker gezegd: Waarom ze wèl beginnen, maar halverwege afhaken. Ik ondervond het aan den lijve. Knopjeskeuzestress!

Ik monteer in het programma Audition van Adobe. Met een tutorial loop ik er doorheen, maak een oefenopname en leer functies kennen. Maar Audition heeft zoveel functiemogelijkheden dat het me dagen zou kosten om alles te kunnen. Die energie- en tijdsinvestering wil ik niet doen, want dat weegt niet op tegen de waarde. Ik zal nooít al die geluidsvariaties gebruiken. Ik wil gewoon een degelijke podcast leren maken.

‘Maar stel dat net dat éne knopje het ultieme knopje is…? Waardoor alles beter wordt. En makkelijker. Simpeler. Sneller. Stel dat. Dat ene knopje zou zomaar het ultieme knopje kunnen zijn…‘ dacht ik toen opeens. En toen had ik een dilemma. Want, ging ik door met alle knopjes ontdekken of vertrouw ik op de basis en ga ik aan de slag? Ik koos het laatste. Ik laat de speciale functies nu voor wat ze zijn en vertrouw er op dat die in de toekomst wel komen. Je mist immers altijd meer dan je meemaakt.

Ken jij Textexpander dan niet…!?!?

Dit bracht me bij het inzicht dat alle leraren, ambtenaren, beleidsmedewerkers en andere thuiswerkers ditzelfde euvel hebben ervaren in week #1 van de quarantaine. Opeens hadden ze geen vluchtroute of excuses meer om te kiezen tussen apps, tussen knopjes, tussen programma’s en zo al het digitale te ontwijken. Ze werden direct in het diepe gegooid en moesten er mee werken. Hoe confronterend ook, het is een zeer effectieve manier om door te zetten als je eigenlijk wilt afhaken; maak het publiekelijk en je kunt niet meer terug. De koudwatervrees is dan direct voorbij (al vermoed ik wel dat alle thuiswerkers ná de quarantaine meer dan ooit aan vakantie toe zijn. Dit is een leercurve van jewelste!)

Waar mijn eigen knopjeskeuzestress vandaan kwam, is wellicht een net zo confronterend moment geweest. Dat weet ik nog heel precies: ontstaan in de zomer van 2012. Midden op het Leidseplein. Ik klaagde tegen een vriend over de stapels mail die ik dagelijks kreeg, in verband met een landelijk project dat ik geïnitieerd had. Dat waren niet tien dezelfde mailtjes, maar zeker vijftig op een dag. Het begon me behoorlijk te storen. Steeds dat copy-pasten van dezelfde antwoorden. Ik werd er suf van. Het project duurde acht maanden en we liepen al tegen het einde.

‘Ken jij Text expander dan niet..!?!?’ riep de vriend tamelijk verwonderd uit. De vriend is onderdeel van een netwerk waar toentertijd slimme, technische ondernemers in zaten, die allemaal op enige manier gelinkt waren aan het project dat ik deed. ‘Euh… Nee’, stamelde ik net zo verwonderd. Wat bleek: Iedereen dacht dat een ieder-ander mij allang het programmaatje gegeven had. En omdat ze allemaal dachten dat een ander het had gedaan, had iedereen gezwegen. Ondertussen wist ik niks. Want als je niet weet wat je mist, kun je het ook niet missen.

Textexpander is een digitaal programma waarmee je een stukje tekst kunt koppelen aan een code, die je in je mail schrijft. Waarna de code direct verandert in de lap tekst die je er eerder aan gekoppeld hebt. Experts noemen het ook wel ‘tovertypen’. Het is fantastisch als je herhaaldelijk dezelfde mail moet schrijven!

Sinds ik weet dat er miljoenen digitale programma’s zijn waar ik het bestaan (nog) niet van ken, ben ik veel oplettender geworden rondom technologische ontwikkelingen, digitale visies, programma’s en apps. Ik kom zelf uit de gedragshoek, dus daar ken ik mijn pappenheimers wel. Maar die technologische ontwikkelingen… Poeh, die spelen zich ook nog allemaal achter een beeldscherm af. Sinds dat moment in 2012 hebben ze mijn volle aandacht. Met het verschil dat ik me niet laat afleiden door twijfel en dan maar gewoon door ga. En ik hoop zó dat dit straks bij alle thuiswerkers ook het besef is. Dat ze digitale programma’s kennen, onderzoeken en er de tijd voor nemen. Digitalisering is van essentieel belang als je op de lange termijn sneller vooruit wilt! Nu nog leren editen…

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

© 2020 Annette Dölle . Theme by Viva Themes.
%d bloggers liken dit: