Haast is overdreven, maar ritme doet er toe

‘We leven in een snel veranderende wereld‘. Tot voor kort hoorde je het op ieder congres en stond het in elk managementboek. De ‘snel veranderende’ wereld. Een goed gevonden mantra waar heus wel enige waarheid in te vinden is. Althans, een deel-waarheid. Technologische ontwikkelingen buitelen over ons heen, die weer leiden naar snelle ontwikkelingen in de gezondheidszorg, de financiële wereld en in legio van kansen binnen maatschappelijke sectoren. Het punt bij ontwikkelingen is dat ze zich meeste zo onbewust voltrekken, dat het je nauwelijks opvalt. Tot iemand er een spotlichtje op zet. Vandaar al die congressen en managementboeken.

‘Maar misschien zijn die spotlichtjes wel helemaal niet zo nodig’, dacht ik afgelopen winter. Het creëert haast bij mensen. Het levert weerstand op – Niemand wil veranderen, behalve als ‘ie het zelf bedacht heeft. En daar is urgentie en prioritering voor nodig. Ik heb mensen de meest uitzonderlijke dingen zien doen, enkel op het moment dat ze besloten dat ze het ècht wilden. Voor zichzelf, voor de ander, of voor het goede. Maar enkel als ze het zelf besloten.

De traag versnellende wereld

Technologische ontwikkelingen bieden ons talloze kansen en mogelijkheden. Het zijn tools en instrumenten die ons reuzenstappen kunnen laten zetten in een mum van tijd! En wat doen wij? Hetzelfde als gisteren en vorige week. Doordat er urgentie ontbreekt laten we onnoemelijk veel gedragskansen liggen op ons werk en leren we minder leuke dingen dan zou kunnen. Wetenschappers houden ons voor dat we ‘eerst alles goed moeten onderzoeken‘ voor we tot beweging overgaan, maar plat gezegd: Dat is natuurlijk je reinste bullshit. Het is een methodologische keuze hoe je je onderzoek insteekt. Maar empirie en experiment horen beiden tot de mogelijkheden. En dat gebeurt allemaal in het moment.

Laat ik het eens omdraaien‘ dacht ik. Bij verschillende organisaties in het publiek domein en ook in mijn eigen leven had ik de weerstand van versnellen ontdekt. Mensen die dachten dat er haast was, terwijl het volkomen anders zat. Miscommunicatie lag voortdurend op de loer en het leek een gebed zonder end. ‘Ik zet een spotlichtje op de traag versnellende wereld van de mens, in plaats van mee te roepen dat alles zo enorm snel-versnelt’, dacht ik.

Het zwaartepunt van mijn werk ligt bij systeemgedrag van de mens in relatie tot zijn omgeving. Dat kunnen net zo goed groepen zijn, als technologische ontwikkelingen. Hoe verhoudt de mens zich tot zijn positieve kansen? Hoe maken we de wereld mooi, terwijl we oog hebben voor iedereen..? En net toen ik de website en eerste lezingen binnen had, begon de quarantaine periode. Ik werd op mijn wenken bediend ;) Vertraging. En urgentie. Twee vliegen in één klap.

Van Tempo naar Ritme

Als we haast hebben – wat we voorheen in het werkende leven leken te hebben terwijl we ondertussen geen stap vooruit zetten – verliezen we oog voor de omgeving. Hetzelfde als je treuzelt. Haasten en treuzelen zijn tempo’s die niet echt voortkomen uit een lekkere flow, om het maar simpel te zeggen. Mensen die haasten of treuzelen zijn vaak in conflict met zichzelf of de omgeving. En in het slechtste geval, met allebei. Als je ze hierop aanspreekt of doorvraagt kom je áltijd bij ongemak of angsten uit: Angst om de boot te missen, om niet gezien te worden, om kansen over het hoofd te zien en ga zo maar door. John Lennon schreef het al; ‘Life is what happens when you’re busy making other plans’. Nou, daar zijn we achter gekomen afgelopen seizoen.

Er is een levensgroot verschil tussen tempo of ritme. Een tempo wordt gemaakt. Een ritme ontstaat.

.

Een ritme ontstaat met respect voor alle betrokkenen. En hier lopen samenwerkingen vaak spaak. Omdat ritme en tempo worden verward, ontstaan er discussies of iemand ‘haast’ heeft, dan wel opzettelijk ‘treuzelt’. ‘Mijn baas wil dat ik…‘ hoor ik vaak. Of ‘De werkdruk is veel te hoog...’ Even in gesprek gaan over verwachtingen komt in de meeste mensen niet op, omdat ze bang zijn hun baan te verliezen of in conflicten te belanden. Weer die angst.

Op het moment dat je voor productie of werkuren betaald wordt, en je kan niet voldoen aan de vraag, moet je inderdaad overwegen of het werk wel bij je past. Of nogmaals in gesprek gaan. Desnoods een paar keer. Zo hebben we in het industriële tijdperk tempo voor geld geruild. Heel onlogisch is die oorsprong niet. Maar… als alle betrokkenen hun eigen tijd, geld en energie in iets steken, doet het ritme van íedereen er toe. Hier ontstaan dan ook de meeste misverstanden – als alle betrokkenen investeren, maar er slechts één iemand het tempo bepaalt, loopt het spaak.

Zodra woorden als ‘haast’ en ‘treuzelen’ in je gesprek ontstaan, moet het eigenlijk vervangen worden door het woord ‘ritme’. Wat speelt er in het leven waardoor het ritme verandert? Welke elementen bepalen een ritme? En hoe houden we respect voor het ritme van íedereen? We blijven te vaak steken in pietluttige details die met gemak opgelost kunnen worden als we zouden spreken over het grotere geheel. Maar ja, daar hebben we urgentie of een quarantaine voor nodig…


John Lennon Quote About Life Life Is What Happens To You While You\’re Busy Making Other Plans – QUOTES MORNING

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

© 2020 Annette Dölle . Theme by Viva Themes.
%d bloggers liken dit: