nieuwe eerste keren #2020

De afgelopen twee weken had ik het onverwacht zwaarder dan het hele jaar ervoor. Niet door de omgeving – dat allerminst. Maar het vroege donker viel me tegen. Om 16.30 uur begon de avond, die plots veel stiller was dan andere jaren. Afleiding in cafeetjes of even struinend door de HEMA ging ook niet. Het tuinbalkon is in winterslaap. En omdat ik mijn ouders met kerst wilde zien, was ik zo goed als in quarantaine gegaan. Ach, we kennen het allemaal… Dramatiseren is volstrekt onnodig. Maar kort gezegd: Ik vond het k*t. Terwijl ik de rest van het jaar als één lange retraite beschouwde.

Na een paar avonden struisvogelpolitiek besloot ik het te delen met de mensen om me heen. Als ik ergens dankbaar voor ben dit jaar, zijn het de mensen. Iedereen is lief. Vrienden zijn betrokken en er is een overlading van oordeelloosheid – iets dat ik miste en eerlijk gezegd niet meer goed wist hoe het voelde. Dingen mogen er weer ‘zijn’. Zonder uitleg of iets te moeten verdedigen. Het bracht me geruisloos weer bij mezelf. Het mooiste van als alles er mag zijn, is dat er weinig nog meer hoeft. Je komt in een rust die tijdloos is. Het leverde me een zucht van ontspanning.

Ashita

Ik besloot om in die donkerte dan maar Japans te gaan leren. Iets dat ik al jaren wil, maar nooit de tijd voor nam. ‘Als ik elke avond een teken schilder, dan leer ik Japans en ben ik meteen creatief bezig. Ik moet bij die computer weg!‘ zei ik tegen mijn vader in de 3.864ste FaceTime van dit jaar. En het werkt. Het levert me nu ’s avonds dertig minuten mini-meditatie op, waarbij ik nog iets nieuws leer ook. Win-win-win.

In het Japans is ashita‘ de betekenis voor het woord ‘morgen’. Het is opgebouwd uit het teken ‘maan’ en ‘dag’. Logisch, want na de maan komt de volgende dag. De morgen. Morgen is de wissel naar een nieuw jaar. Het lijkt zo groot, en is zonder Gregoriaanse kalender in werkelijkheid maar klein. Een seconde verschil.

Als je ouder wordt, maak je steeds minder vaak nieuwe dingen mee

Gisteravond kwam tijdens een gezellig telefoontje de peuterdochter van een vriendin ter sprake – ‘Wat zou er in dat koppie omgaan?’ vroegen we ons af. Zou ze iets meekrijgen van de collectieve spanning in de wereld? De vrienden wonen in Friesland en hebben het relatief rustig. Maar de wereld is veranderd. Die ís al gekanteld. Of je nou in Friesland of Amsterdam woont; de beweging is als een zee waarin de ene golf effect heeft op de andere.
Ongemerkt zijn we allang in een nieuwe dimensie belandt. Daar kun je over pruttelen, of net doen of het niet zo is. Maar ‘what’s done can never be undone’. We kunnen enkel vooruit. En onszelf goed aankijken in de spiegel. De morgen ontdekken. En ál het mooie meenemen!

Hoe kan ik dit vergeten zijn?‘ dacht ik vanmorgen. Een jaar geleden bedacht ik notabene een nieuw concept rondom ‘de traag versnellende wereld‘. Een paar maanden voordat we echt met z’n allen zouden vertragen. Toen de website net zes weken live was, stortte de markt in. Even schrikken, maar met een concept waarin je vertragen promoot, moet je eigenlijk niet zeuren. Ik gedij sowieso beter in het moment, dan vanuit een vastgezette koers. Dus slalomde ik door 2020.

Opeens realiseerde ik me dat ik het moet omkeren en moet kijken als een peuter: Alle nieuwe eerste keren van dit jaar verzamelen. Vanuit het unicum kijken. Niet of het wel of niet gewenst was. Daar ga je immers toch niet over. Situaties komen en gaan. Hoeveel nieuwe eerste keren waren er dit jaar wel niet?

Slalommend naar ambitie

Eén van mijn mooiste ontdekkingen dit jaar is dat ik leerde klagen. Huh? Jazeker. Klagen. ‘Gezond klagen‘ zoals ik het zelf noem. Want je hebt klagen en klagen. Je kunt random je gal spuwen (passief-agressief), er herhalend in blijven hangen (slachtofferschap), of van-je-af-praten en slalommend een oplossing zoeken (gezond). Ik deed dat laatste. Niet geheel vrijwillig, want als ik het zonder had gekund had ik het graag gedaan! Maar het was een fantastische les om te leren hoe ik wèl gehoord werd, maar niet in een dr. Phil-show belande of in slachtofferschap geduwd werd (wat mijn top 2 redenen waren om altijd mijn mond te houden). Het is een aanrader!

Daarnaast leerde ik mijn balkon tot op de millimeter kennen, ruimde eindelijk mijn keukenkastjes op, wandelde minstens 15 verschillende 10km-variaties door Amsterdam, knipte voor het eerst de achterkant van mijn haar, ontdekte mijn eigen ambitie, sprak mijn ouders meer dan ooit, zag mijn ouders minder dan ooit, vond vergeten vriendschappen terug, kookte eten dat ik nog nooit gekookt had, zat 1x in het trein (!), zat tientallen keren in de auto, ging niet op vakantie, zei meer ‘nee’ dan ooit en zei vaker ‘ja’ dan ooit.

Misschien maar eens opnieuw over de traag versnellende wereld beginnen… ;)







Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

© 2021 Annette Dölle . Theme by Viva Themes.
%d bloggers liken dit: