zorg ik voor mezelf of zorg ik voor ons? #1

Het mooie van een crisis is dat je jezelf weer even flink leert kennen. Gedragingen waar je allang je conclusies over getrokken hebt, blijken nog steeds verrassend waar. Je ziet je omgeving weer precies zoals je onderbuik je al jaren vertelt, en alle onnodige ruis is exit. Kan confronterend zijn óf bevrijdend – het is maar welke route je kiest.

Copingstijlen

Dat we hier allemaal verschillend in zijn, werd afgelopen jaar angstvallig duidelijk toen we onwillekeurig tegelijk zo’n crisis indoken. De eerste week (17 maart 2020) zag ik mezelf extreem optimistisch een thuisschool voor mijn neefje en nichtje starten om de tijd te overbruggen tot de school klaar was. Halleluja en hoera, want wat een mooie ontdekkingen gingen we doen! Een week later overviel de ellende ook mij en kreeg ik nare situaties voor de kiezen. Nu schrik ik niet zo heel snel, omdat ik vrijwel alles oplosbaar zie. Maar in dit geval stond ik volslagen machteloos in een paar contexten. Het maakte dat ik maanden lang geen ruimte over had voor anderen. En… achteraf was dat het beste dat me overkomen kon (en het enige aangezien er geen andere opties waren ;)).

Overlevingsstrategieën steken bij ons allen de kop op. Ik vlucht van nature, maar heb mezelf aangeleerd om te blijven zodra ik het antwoord zie. Dus leerde ik mezelf de afgelopen decennia om héél veel perspectieven te kunnen waarnemen, want dan kun je altijd blijven (hoe vindingrijk is ons brein). Zolang je met respectvolle medemensen te maken hebt, kan deze instelling je ver brengen. Maar dat verandert als iedereen in crisis belandt.

‘Ik ga even in de liefde zitten, jongens’

Sinds ik op mezelf woon (vanaf mijn 18e) kijk ik geen journaal of nieuws. Kun je naïef noemen, maar voor mij werkte het veel beter om vroeger gewoon van mijn medestudenten te horen welke ellende er zich in de wereld afspeelde. Tegenwoordig heb ik de teletekst-app en spiek ik op nu.nl. Wat zul je jezelf verblinden aan sensatie en stemmingmakerij? (lees: vluchtgedrag ;)). Maar zo’n houding wordt complex als je geen programma meer aanklikken kunt, zonder negativiteit te zien.

Het liefst zet ik een actie op. Hang liefdesbriefjes op, ruim het land op, deel koffie uit, en ga desnoods anderhalf uur in de studio van GeenStijl zitten als het moet. Wat kan mij het schelen, als het maar helpt om ons te herinneren aan wie we in de kern zijn. Zolang het daadkracht toont waarin een uitweg zichtbaar is, vind ik het goed. Of dat nou (gereguleerde) woede, verdriet of diepe angst herbergt – zodra mensen een lichtpuntje herkennen vindt er herinnering plaats. Ik heb het al duizenden keren meegemaakt, waardoor mijn gedachten ook nu voortdurend roepen dat ‘het wel kan’. Ik weet dat toch?

Zorg ik voor mezelf, of zorg ik voor ons, dat is de vraag

Op straat kom ik kennissen tegen. Op ruime afstand lachen we. Het is fijn elkaar te zien. Hoe gaat het met je? Nou, nou. Wat gebeurt er veel in de wereld, hè. Gottegot. En wat-erg. En tuig-van-de-richel. En komt-dit-nog-goed. En plotseling hoorde ik het mezelf zeggen: ‘Ik ga even in de liefde zitten, jongens‘. Ik voegde er nog net niet ‘Mij niet bellen’ aan toe. Overcompenseren naar de andere kant, dan kom je altijd ergens in het midden uit. Want waar zijn de positieve geluiden? Ik wil even niet meer horen waardoor het zo gekomen is, en hoe erg het allemaal wel niet is. Ik wil naar de positiviteit die er absoluut ook nog is!

Terwijl ik naar huis loop inventariseer ik alle mooie momenten in mijn leven. Ze zijn altijd klein, en doordrenkt van koesteringen. Met mijn ouders ‘kijk’ ik tegenwoordig op zondagavond naar ‘Heel Holland Bakt’. Ik in Amsterdam. Zij in Lemmer. Met Urk op een steenworp afstand langs de dijk. ‘Er zijn 352 gemeenten in Nederland, papa. Het gaat op heel veel plaatsen goed‘ appte ik afgelopen zondag, vlak voor Andre van Duin het bakthema van de week inluidde. ‘Precies!‘ antwoordde mijn vader. Drie kwartier later besloten we whatsappend wiens spektakelstuk er het beste uit zag. Choose your battles wisely, zouden de grootmachten der aarde zeggen.

‘Zorg ik voor mezelf of zorg ik voor ons?’ dacht ik. Dat is de vraag. Vrij naar Shakespeare uiteraard.
En nu borrelt er iets. Eindelijk weer! Mooie avonturen aan de horizon. Want het is natuurlijk zo, dat je altijd voor jezelf zorgt wanneer je het collectief liefdevol daarin meeneemt.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

© 2021 Annette Dölle . Theme by Viva Themes.
%d bloggers liken dit: