we hebben duiders nodig

Tijdens de eerste lockdown hield ik – net als in mijn tienertijd – een dagboek bij. De ‘quarantaine cursus‘ noemde ik het ding gekscherend. Ik wilde vastgrijpen wat me overkwam. Wat ons overkwam. Wat er ons collectief voor de voeten geworpen werd en welke ontwikkelingen het zou brengen. ‘Dit is het makkelijke stuk’ schreef ik op een dag. De eerste fase na een shock is altijd de makkelijkste.

De verstilling en de leegte van het niet-weten na een vreselijke gebeurtenis zet de klok even stil. Er is geen tijd of noodzaak om te bewegen, want het besef dient door te dringen. In die alles veelzeggende stilte. Het enige dat rijkdom geeft in die eerste fase van shock is kijken en zijn. Laten gebeuren wat er te gebeuren staat. Je krijgt het daarna nog druk genoeg.

Ik herinner me de berichten op social media: ‘Wat wil je onthouden als dit allemaal voorbij is?‘ en ‘Welke dingen ga je blijvend veranderen hierna?‘ De mooiste antwoorden volgden. Het had iets weg van goede voornemens op 1 januari. Midden in de winter, maar dan nu volop onder de lentebloesem. Ik herinner me de verstilling. Daarna zouden we het nog druk genoeg krijgen.

Daarna is nu

Daarna is nu. We zijn een jaar en tientallen na-schokken verder. Golven van visies, meningen, zoektochten en oplossingen die problemen bleken. De wereld zoekt naar grip, maar komt daarbinnen zoveel variaties tegen dat rumoer en onrust het gevolg is.

Woont hier dan onze collectieve les? Is dit dan de fase waarin we gaan leren om opnieuw te leren leven?

Het gros van de mensen koerst op het oude-normaal. De bubbel waar ik me in bevindt heeft het begrip ‘normaal’ überhaupt nooit normaal gevonden. Die kijkt naar dat wat ís. De status quo van een moment. Normaal is slechts dat wat de grootste groep uitvoert. Meer is het niet. Als we het collectief naar nieuw gedrag bewegen, wordt dat normaal. Normaal is enkel het codewoord voor dat wat de meeste mensen doen. Wie zegt dat ze gelijk hebben? Net zoals het bullshit is dat de grootste schreeuwer gelijk heeft, heeft ook de grote groep niet per definitie gelijk. En exact daarin ligt onze collectieve les vermoed ik. Leren dat er meerdere gelijken zijn. Die allemaal gelijk hebben.

Maar leg dat maar eens uit aan de fietsenmaker die me tijdens zijn Ramadan woedend vertelt hoe complex hij de maatschappelijke afspraken vindt. Die onzeker wordt van de verwarring in de straat, de gemeenschap en vanuit de overheid. ‘Waar vind ik nog mijn houvast?’ stelde hij, terwijl we op de stoep in de namiddagzon de toeristen zagen passeren.

Een dubbele duiding

Duiding ligt eerst in jezelf. Daar begint het. Bij het ik. En wellicht is dat wat het zo confronterend maakt. Want na het ik volgt een wij. Een deel waar je onderdeel van bent. Sowieso. Of je wilt of niet, je hoort er bij. Maar als je niet weet waar je je eigen duiding vinden kunt, hoe moet je dan verbinden in een ‘wij’? F*ck de wij. Ik snap het wel.

Wat mij betreft laten we dat nieuwe-normaal nog even zitten en geven we onszelf eerst tijd een nieuw-ik te verkennen. Nieuw in de context van werk, een familie, vrienden en de dagelijkse beslommeringen. Stellen we vragen aan elkaar. Waar dan ook echt naar geluisterd wordt. Of dat nou op straat bij de fietsenmaker is, of met de mensen die je al jaren kent. Duiding begint bij luisteren. Maar dubbele duidingen, die ons zó overspoelen met opvattingen van anderen terwijl we nog in een autonoom verkenningsproces zitten creëert overvraging. En stress. Vooral als de omgeving niet nieuwsgierig is, of star vasthoudt aan ideeën die geen ruimte bieden voor iets nieuws.

Een beetje duiden dus. Hier en daar. Alleen, samen, luisterend, delend. Dan ontstaat er vast weer iets dat op ‘normaal’ lijkt. ;)

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

© 2021 Annette Dölle . Theme by Viva Themes.
%d bloggers liken dit: