In het land waar inclusie in elk beleidsplan staat, wordt exclusiever dan ooit gehandeld

Beste Lezer,

Dit verhaal gaat niet over mij of jou. Maar over mensen die we weinig horen. Omdat ze ons iets laten zien dat ons allemaal aangaat, wil ik ze benoemen. Misschien kan het ons genuanceerder maken. Naar onszelf, en naar elkaar.

Dat een deel van ons nu extra handelingen moet ondernemen om bij de horeca, sport of bioscoop naar binnen te mogen is discutabel. We kunnen daar lang over debatteren (wat ook gebeurt), er praktische bezwaren aan hangen (wat ook gebeurt), er medisch en biologisch naar kijken (wat ook gebeurt) en zelfs de Grondwet Art. 1 en 11 heeft een valide punt om er andere gedachten over te hebben – De meeste mensen hebben een keuze. 

Feit is dat er ook mensen zijn die nu géén keuze hebben. Over hen gaat dit verhaal.

Ik heb een keuze. Meerdere zelfs. Al ben ik nog ongevaccineerd. Daar heb ik heel genuanceerde redenen voor die nu niet ter zake doen. Echter, als het noodzakelijk is, test ik me met alle liefde de rambam. Prima. Mij maken ze de pis niet lauw. Ik regel dat. Iets met Darwin en copingstijlen die ik gaandeweg mijn leven heb opgebouwd. Maar godzijdank leef ik in een omgeving die dit níet van mij vraagt. Heb ik mensen om me heen die lief zijn, en net als ik alleen voor de win-win situatie gaan. Die míj net zo gelijkwaardig zien, als ik hun.

Dus gaan we even niet uit eten, kijken we thuis een film en werk ik op plekken waar testen niet hoeft. Godzijdank heb ik die keuze. Godzijdank heb ik een sociaal netwerk dat vanuit lichtheid, gelijkwaardigheid en inclusie handelt.

Want hier wringt de schoen: Inclusie. Het staat in elk beleidsplan dat ik de afgelopen jaren tegenkwam. Elke overheidsorganisatie heeft zijn mond er van vol, en vindt dat het er zijn moet. Hoe het dan moet? Dat staat er nog even niet bij. Alleen dat het nagestreefd wordt. En begrijp me niet verkeerd; nastreven vind ik al fantastisch! Het is een eerste stap onderweg naar iets anders.

Maar wat betekent inclusie eigenlijk als je als samenleving exclusie gaat belonen, goedpraten en goedkeuren? Wat ís inclusie dan nog?

Inclusie betekent niets meer of minder dan dat íeder mens welkom is, en er een werkend construct bestaat waar elke betrokkene zich veilig en vertrouwd in kan bewegen. Een klein beetje spanning is oke, dat houdt het eco-systeem gezond. Debat en discussie is verrijkend in een sociale situatie. Dat mag heus. Het laat immers nieuwe perspectieven zien. Maar zodra de vrije wil en het bestaansrecht als mens wordt aangetast, en mensen zich in een harnas moeten verhouden om ‘erbij’ te mogen horen, dan heb je iets gigantisch destructiefs te pakken. Dan beland je in exclusie.

Hier vallen ook teksten onder als ‘maak je niet druk’, ‘zo is het nou eenmaal‘, ‘je moet het gewoon negeren‘ en ‘doe maar net alsof je het niet hoort‘. Dit zijn uitspraken die goedpraten wat niet goed is. Dus ook in het huidige kader de tekst ‘Pas je maar even aan. Het verandert binnenkort vast wel…’

Het verandert níet als we niet communiceren over de situatie.
En feit is dat er mensen zijn die nu geen keuze hebben…


Mensen die de extra handelingen niet kunnen ondernemen. Voor vaccinatie kunnen kiezen. Mensen die allergisch zijn voor het vaccin, fysiek of verstandelijk beperkt waardoor prikken niet lukt. Of een medische behandeling ondergaan waar het vaccin niet goed op resoneert. Of, wanneer het vaccin niet goed aangeslagen is. Dit zijn nog maar een paar voorbeelden van mensen die hun volledige sociale handelen buiten de deur in rook zien opgaan. Deze mensen hebben géén keuze, waardoor ze effectief buitengesloten worden. Die met de huidige maatregelen in een langdurig isolement belanden.

Hier begint uitsluiting.

Als we als samenleving inclusief willen zijn, moet het opgetuigde project ‘vaccinatie-en-test-pasje’ dus de prullenbak in. Terug naar de tekentafel. Bedenk maar iets nieuws. Creëer maar een nuance. Waar we allemaal een keuze hebben. Het is een complex vraagstuk. Maar als het makkelijk was, dan was het al bedacht, he.

Ik geloof dat microsituaties ons iets kunnen vertellen over macro-processen. En andersom. Ze zijn hetzelfde – alleen net iets kleiner of groter. Maar allerminst verschillend. Wat ik leer van mijn familie dient me als ik aan het werk ben bij een groot team met 150 mensen. En andersom.

Gedrag is namelijk overal gelijk. Waarden en wetgeving in essentie ook. Je moet het soms iets afpellen als het collectief wat groter is, maar het komt op hetzelfde neer. Je moet krachtiger ingrijpen als het collectief selectief handelt, maar het komt op hetzelfde neer. Je moet je kwetsbaarder opstellen als het collectief zwijgt, maar het komt op hetzelfde neer. 

Wat voor zin heeft het als we onszelf inclusief noemen, terwijl we exclusief zijn? Als we ons niet uitspreken omdat het in ons eigen leven ‘even niet uitkomt’. Zet je persoonlijke perspectief heel eventjes opzij, en bedenk of dit nou wel echt zo’n inclusieve samenleving is, zoals het in duizenden beleidsplannen staat. Want wij zijn dat collectief.

Wat je er van vindt is niet aan mij. Dat is net zo vrij in jouw hoofd als in het mijne. Inclusie betekent dat íedereen een keuze heeft. Dat mensen niet alleen gehoord worden, maar op waarde worden geschat. En serieus genomen worden als onderdeel van het geheel. Deelnemend in het gesprek. Het is makkelijk iemand te horen, simpel zelfs. Maar wat je er mee dóet. Dat doet er toe.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

© 2021 Annette Dölle . Theme by Viva Themes.
%d bloggers liken dit: