Leren samenwerken? Word crimineel!

We keken elkaar aan. Dit zou een groot fiasco worden. Geen twijfel over mogelijk. En wij konden niets doen. Ja. Wat one-liners roepen. Maar dan heb je het ook wel gehad. Met gespannen ledematen wachtten we af. Tot de buitensport-instructeurs klaar waren met de uitleg over de werking van een

Liefde – Return to Sender!

‘Doe eens iets aardigs voor iemand, zónder dat de ander weet dat jij dat hebt gedaan.’ Deze opdracht kreeg ik van iemand toen ik een jaar of twintig was. Ik woonde op dat moment in Groningen in een studentenhuis met twee anderen. Ik volgde de pabo in Assen. En had

Liefde – Geef zoveel je kwijt kunt!

De sterfscène aan het einde van ‘Into the Wild‘ duurt ongeveer 17 minuten. Ik heb hem een keer of vijf gezien, en steeds weer hoop ik dat het anders zal lopen dan de keer daarvoor. Maar dat doet het niet. Het einde is keer op keer hetzelfde. En ik blijf achter

Liefde – Neem zoveel je nodig hebt [met pdf.]

Onderweg naar huis regent het. Pijpenstelen. En er zijn ronde korrels ijs die besloten hebben zich over me heen te storten. Als een douche. Precies daar waar ik fiets. Ik fiets harder, maar de korrels ijs worden er niet minder van. Ondertussen denk ik na. Probeer ik een keuze te

Liefde – Neem zoveel je nodig hebt!

In Berlijn hing een A4-tje. Met daarop de woorden ‘Liebe – Nimm soviel du brauchst’. Aan de onderkant van het A4-tje hingen losse stukjes papier die je er van af kon scheuren. Op elke stukje stond ‘Liebe’. Met een hartje er achter. Van het plakaat in Berlijn was een foto

Samenwerken binnen de Zorg 2.0

Inspiratiesessies Assertiviteitstraining binnen de organisatie Training ‘Moeilijke Makkelijker Maken’ Autonoom handelen binnen de zorg

Open Source Systemen

Ik snapte Open Source niet. Ja. Ik snapte het wel. Maar eigenlijk begreep ik het niet. Nu heb ik er sowieso vaak moeite mee om ander-talige termen op de juiste manier te interpreteren.

Waardebepaling – Dichterbij huis dan je denkt.

Ik heb het niet van de digitale daken afgeschreeuwd [dat moest er vandaag maar eens van komen dacht ik zo], maar mijn lichaam leidt al een ruim een maand of acht haar eigen leven.

Transparantie

We zaten in de volle zon. Mijn oud collega en ik. En aangezien volle zon zeldzaam is tegenwoordig – zeker in september – genoten we. Mijn oud collega en ik. We spraken over vroeger. En over vandaag. Twee lange jaren werden bij gepraat. vol momenten en beleving. Van gevonden en verloren geluk. Resonerend door de

Ik verdwaal altijd in de Bijlmer

Ik verdwaal altijd in de Bijlmer. Niet omdat ik er nog nooit geweest ben. Maar wel omdat de logica van de planologische structuur in de Bijlmer niet bij me lijkt te passen. Het sluit gewoon niet aan. Hoe erg ik mijn best ook doe, op de één of andere manier lijk ik

Waar een staking al niet goed voor is!

Terwijl ik buiten de tent zacht stemmen hoorde praten, verwarmde de zon aan de binnenkant mijn wakker wordende lichaam. Langzaam werd het gesprek dominanter, en voor ik het wist zat ik rechtop in bed: Er was een staking in Rome. Het openbaar vervoer in en om heel Rome lag plat. En aangezien de camping

Ex Gedetineerd & Licht Verstandelijk Beperkt. IV.

april 2008  ’Ja, het is gewoon zo. Ze doet haar benen wijd en dan klaar.’ We hebben een nieuwe jongen in de groep. Een Antilliaanse jongen. En zonder enige Antilliaan te kort te willen doen – want je kunt met niemand beter feestjes bouwen dan met Antillianen – deze jongen wordt

Ex Gedetineerd & Licht Verstandelijk Beperkt. III

Februari 2008 Ik blijf me erover verbazen. Al meer dan een jaar. En toch weet ik feilloos dat het werkt.

Ex Gedetineerd & Licht Verstandelijk Beperkt. II.

April 2008 In de training ‘Vrije Tijd’ (tja, ik had niet mijn meest creatieve ingeving die dag), bespreken, verkennen en erkennen we de vrije-tijdsbesteding van de jongens. Het is één van mijn stokpaardjes, aangezien ik er heilig van overtuigd ben dat criminaliteit voornamelijk voortkomt vanuit: Een gebrek aan Geld Een gebrek

Ex gedetineerd & Licht verstandelijk Beperkt. I

maart 2008 We hadden besloten om een training te geven over intelligentie. Of eigenlijk ik. Ik had eerder op het praktijkonderwijs al lessen gegeven om het bewustzijn van de jongeren te laten raken aan hun realiteitszin, en dat zou hier toch ook geen probleem moeten zijn leek me.

Als Alice met het Witte Konijn door de Via del Pigneto

Onder mijn voeten trekt het grijs van de stenen voorbij. Naast me rijden twee auto’s. Een witte met daar achter een rode. De rode auto wil sneller, maar de straat is te smal om in te halen, waardoor ze gedwongen is geduld te oefenen. Ik kijk. Aan de overkant van

Omdenken

‘Als je morgen wakker wordt, en het leven is perfect, wat is er dan vannacht veranderd?’  We staan aan het kleine zwembad met het glasheldere water. Zijn ogen beginnen te glinsteren na mijn vraag, en ze verdwijnen in de diepte. Ver weg van hier. Alsof hij naar het land van

Voor wie een scooter wil

Ik sta op de Adm. de Ruijterweg te wachten op een tram. Die uiteraard later komt dan ik wil. Aan de overkant van de straat staat een scooter. Zo’n coole. Geen vespa, maar iets met San nog-wat. De letters zijn te klein om van deze afstand te lezen, maar cool

Max & Mari. Mijn nieuwe vrienden.

Ik zit op mijn bed in de kamer van het Ciak hostel in Rome. Het is eind van de middag en iedereen komt of binnen, of is onderweg naar buiten voor een avond in de Romeinse zon. Ik klets ondertussen wat met Erin, uit de V.S., die net als ik alleen

Hoe Liefde altijd Blijft

Op maandag 30 augustus 2010 zat er een man voor de trappen van de Ss. Stimmate in Rome. Hij had een saxofoon meegenomen. En speelde. Voor hem stond een statief met daarop een bakje geschroefd. Het was de bedoeling dat de mensen daar geld in wierpen. Als dank voor zijn muzikale klanken

Misschien is dat wat leven is

Lang  riep ik in situaties waar ik in zat, maar uit wilde dat je ‘in een brandend huis ook niet staan blijft’. De meeste mensen moesten dan lachen, maar ik meende het bloedserieus. Ik vond het van de zotte om iets te doen wat je eigenlijk niet wilt, en deed

Over hoe je hier en ook daar kunt zijn

Vorig jaar was ik voor de eerste keer in mijn leven in Rome. Nou geeft dat niets, want er zijn miljarden plekken te noemen waar ik überhaupt nog nooit geweest ben, en waarschijnlijk ook nooit komen zal. Maar bij Rome was het toch een beetje wonderlijk.

De Zwembad Fluisteraar

Het is maandagochtend. Een maandag uit de boekjes. Zon en vogels in de achtertuin. Koffie op het balkon en een leven dat je toelacht. Zo wil je dat de tijd stil staat, en blijft. Daar blijft waar ze is. Dat dat niet gaat weet je ook wel. Maar op dit soort dagen

Je bent wie je bent, en lach d’r maar om

Al meerdere malen, tijdens meerdere momenten in mijn nog relatief korte bestaan, is er geklaagd over het feit dat ik allerlei projecten enthousiast en met de energie van een blije wervelwind begin, maar zelden ook afmaak. Ik ontken dat natuurlijk altijd, en verzeker de ander er op zo’n moment van dat het dit keer

Asynchrone Wederkerigheid

Vaak laat ik vers ontdekte theorieën en visies in eerste instantie een tijdje pruttelen in het luchtledige van mijn brein. Ik kijk er eens naar. Loop er drie rondjes omheen. En ik laat het een aantal dagen verstoffen in een hoekje, om te ontdekken hoe het er dan uit ziet.

Ik tweet. Jij tweet. Wij Twitteren.

‘Ik werd gek van al jou tweets uit Achlum’, zei iemand gisteren tegen me. Het is een aardig iemand, dus dan kun je zoiets makkelijk hebben. Maar in alle eerlijkheid moest ik wel ‘Ik ook’ antwoorden. Ik vond het echt 3x niks al dat getik van al die letters gedurende de dag.

© 2021 Annette Dölle . Theme by Viva Themes.