Attitude

Het ‘Honingratenmodel’ – gelijkwaardig organiseren.

‘Ik wil het niet.’ zei ik. Bijna stampvoetend als een klein kind. Toch was ik allang volwassen en gerechtvaardigd om eigen keuzes te maken. Maar soms kan de druk van buiten je opjagen en dan blijft er niets anders over dan helder en duidelijk je standpunt helder te maken. Dus

Ik heb een droom. #onderwijs

Ik heb een droom. Dat elk kind les krijgt van een immens gelukkige leerkracht. Het is een simpele droom, zo op het eerste gezicht. Op het tweede gezicht blijkt het iets ingewikkelder. En toch wil ik dat het waar wordt. Dat ieder kind in Nederland een juf of meester ontmoet

Lunchen. #DragonDreaming

‘Wat zal ik kopen voor de lunch?’ vroeg ik mijn co-trainer. ‘Something simple with pasta, tomatoes and pesto’ zei hij. In de supermarkt kwam ik pompoen tegen. Dat leek me ook wel wat. En verse spinazie. Ook zag ik dille. En thuis had ik nog oregano. Ik kocht mozarella en

Het verschil tussen Helpen, Delen & Roddelen.

“Als jij en ik vrienden zijn, maar ik jou zusje niet ken – dan hebben jij en ik een ‘strong tie’ en je zusje en ik een ‘weak tie’. Zelfs al hebben we elkaar nog nooit gezien. En zo is iedereen op de wereld aan elkaar verbonden.” Ik tekende op

Lieve meneer Vriens, [open brief]

Eergisteren postte ‘Operation Education’ een artikel waarin kinderboeken schrijver Jacques Vriens vertelde  dat hij vond dat PABO studenten meer kinderboeken moesten lezen tijdens hun opleiding. ‘Tenminste zestig’ zei meneer Vriens. Ik keek er eens naar. Naar de tekst op zijn website. En nog eens. Daarna begonnen vrijwel automatisch mijn hersenen

Aan iedereen die je succes wenst.

In 2012 stond ik veel op podia om te vertellen over het – toen nog – nieuwe idee dat de wereld in geslingerd werd. Nu doe ik dat nog heel weinig, want als ik gevraagd word verwijs ik liever door naar iemand uit de eigen regio. Bij een project als

ik + ik = wij. #keepitcleanday

Oke. Ik zou net een blogje gaan schrijven. Over dat ik vanmiddag een mail gekregen had van groep 3/4/5 uit Kekerdom. Ik wist toen nog niet waar Kekerdom ligt. Nu wel. Het is mooi daar. Volgens Google Earth. In dat blogje zou ik vertellen dat ik ze terug geschreven had.

Over Vorm & Visie

Ooit werkte ik op een Jenaplanschool. Ik was 24 jaar en zag de wereld van het onderwijs als een roze luchtballon waar iedereen het beste mee voor had. Dat was de ‘schuld’ geweest van de Pabo waarop ik had gezeten. Een school waar ik alles kon. Naïef als ik was

Wees als het maisveld: Jezelf en Samen.

Ooit vertelde iemand me dat ik zijn moest als riet. Riet zwiept in de wind, doorstaat de regen, ontvangt de zon en verliest nooit zichzelf. Ik vond het een slecht idee. Zijn als riet. Ik werd duizelig van het beeld dat ik eindeloos heen-en-weer zou blijven zwiepen als de wind

Je moet een gegeven paard niet in de *piep* kijken.

Iedereen die voor 1990 opgegroeid is, heeft het waarschijnlijk tientallen keren van zijn ouders te horen gekregen. Dat spreekwoord met dat paard. Dat je niet in zijn bek mag kijken. De persoon die dat spreekwoord bedacht heeft, mag wat mij betreft tien keer uitglijden in de hondenpoep. Wat een blamage.

Op alles ‘Ja’ zeggen.

In juli besloot ik om een tijdje op alles ‘Ja’ te zeggen wat me gevraagd werd. Dat tijdje werd drie weken. Natuurlijk zei ik ook wel eens ‘nee’, maar dat was in uitzonderlijke gevallen. Als ik iets echt- echt – echt niet fijn vond. Maar iedere vraag die begon met

The use of a Wishlist [english]

Imagine, you’re eight years old and in two weeks it’s your birthday. On the wall in your bedroom hangs a calendar with the number of nights you have to sleep before the day is there. You drew it yourself, with your favorite colors, and your favorite animals and flowers on

Hoe Draken veranderen in Prinsessen. #blokkades

Ik ontdekte een blokkade bij mezelf. Zomaar opeens. Ergens in het midden van mijn maag. Een steen die tussen mijn ingewanden door zweeft en niet op het commando van mijn brein weer weg gaat. Heel vervelend zo’n blokkade. Normaal gesproken vloek je er eens tegen, je schudt wat met je

Thank You, Parallel Slovenia.

In the beginning of June I attended a Dragon Dreaming course. Somewhere in the ‘Middle of Nowhere’ – Somewhere in Slovenia. The hills glanced green soft light by the reflection of the sun, while the leaves and flowers played with the fractions of tiny little starlights. I loved it. I

De Mantel der Liefde. #relaties

Jaren geleden had ik een vriendin die altijd vrolijk was. Natuurlijk niet in het echt. Maar wel voor iedereen om haar heen. In het begin vond ik het een feest. Als ik samen met haar was, kleurde de wereld oranje en waren al mijn twijfels en onzekerheden als sneeuw voor

Machtsverhoudingen #onderwijs

Hij kijkt me argwanend aan. Van achter uit de klas. In een diagonale lijn helemaal naar mij, voor aan bij het bord. Ik wacht een paar seconden voordat ik antwoord geef. ‘Waarom is het nodig dat ik het huiswerk controleer?’ vraag ik. Nu ligt de bal weer bij hem. Hij

Als dit de deeleconomie is. Mag dan ook het geld op de juiste plek verdeeld? #hardopfluisteren

Lieve mensen,  Er is geen betere start van dit verhaal, dan te beginnen met de uitleg van het spelletje ‘doorfluistertje’. Al denk ik dat iedere Nederlander het spel wel kent. Het spelletje waarbij iemand een woord of zin in het oor van een ander fluistert. Heel zachtjes. Zodat niemand het

Het verschil tussen Professioneel en Menselijk zijn.

Op de één-na-laatste dag van het jaar verschijnt er opeens een artikel voor mijn ogen dat mijn grootste les uit 2012 èn 2013 samenvat. Het artikeltje is van Allen Pike. Ik ken hem niet. Maar dat is oke, want Allen is van het type ‘boy-next-door’ en die komen in de regel

Lief onderwijs, waar zijn we nou helemaal mee bezig?

Misschien heb ik wel helemaal geen recht van spreken. Dat zou zomaar eens kunnen. Telt mijn stem niet mee, omdat ik te weinig ervaring heb. Te weinig ervaring in het ‘reguliere onderwijs’. Want, daar wil ik het met u eens over hebben. Als ik recht van spreken heb. Tenminste.

Als je schrijft, wil je gelezen worden.

‘Wát wil jij? vroeg ze. ‘Wil je dat echt?’. ‘Ja’ zei ik. En toen hield ik mijn mond, want dat leek me beter. De laatste tijd houd ik steeds vaker mijn mond. Waarom dat is weet ik niet zo goed. Maar het voelt wel prettig. En het zal vast wel

Het is niet Social Media dat genadeloos is. Wij zijn het.

Het heeft me altijd verbaasd. Altijd. Waarom we wel met elkaar willen juichen, maar we het heel erg moeilijk vinden om er te zijn als het even wat minder gaat. Of als de ander negativiteit over zich heen krijgt. Mogen we dan niet struikelen in ons leven? Soms lijkt het

Handig Verbinden óf Hoe je 500 gratis koffie regelt binnen 5 uur.

Het heeft altijd een stukje magie in zich. En daar moet je niet over nadenken. Het liefste niet. Maar dat het werkt, is een feit. Het werkt als een trein. Mits je op de juiste momenten de deur open zet, of ze sluit. In deuren sluiten ben ik ongelofelijk slecht.

Gij zult niet Pochen.

Ik weet niet of het alle Nederlanders gegeven is, maar er is geen Noorderling die we in twijfel hoeven te trekken. Of je nou Grunninger, Drenth of Fries bent. Het zit in je genen, en je hebt het er maar mee te doen. Het ‘wij zullen ons hoofd niet boven

‘Een experiment’ [KeepItCleanDay 2013]

Ik wist dat hij erover zou beginnen. Ik wist het. Al had ik me er niet op voorbereid, want. Je weet het immers nooit. Maar ik wist het. En natuurlijk. Zul je altijd zien. Op een onbevangen moment. Zo eentje waarop ik het niet verwachte kwam de vraag. We zaten

Ik ben dus een meisje [Jeruzalem]

Het toeristische reisgidsje zegt dat de ‘haredim‘ [spreek uit: charediem] sterke waarde hecht aan dikke zwarte kleding. Het boekje zegt ook dat ze weigeren om de Israëlische staat te verdedigen, dus nemen ze geen dienst in het leger. De overheid heeft ze daarom om religieuze redenen hier van vrijgesteld. In

30 minuten [Bethlehem / Jerusalem]

Vrijdag. 12 juli. 2013 na Christus.  * 11.00 uur. ‘Toen we de geweerschoten hoorden, rende ik door de kleine straatjes. We schuilden en beden hier. Daar zie je de geweerschoten in het raam. You see?’  We staan in de Katholieke kerk van Beit Jala. Met Antoinette. Wij zwijgen. Antoinette vertelt. Zo

© 2020 Annette Dölle . Theme by Viva Themes.