ontmoeting

Opstaan als je valt

‘Mag het denk je?’ vraag ik aan Timo. ‘Mag ik er over schrijven?’. Timo is mijn oud-collega bij het gedragscentrum waar ik werkte met ‘de jongens’ (zestien tot zesentwintig jaar. Licht verstandelijk beperkt en ex-gedetineerd. Of half-gedetineerd. Dat lag aan het moment.) Na het tweede jaar waarin ik samen met

Liefde – Neem zoveel je nodig hebt [met pdf.]

Onderweg naar huis regent het. Pijpenstelen. En er zijn ronde korrels ijs die besloten hebben zich over me heen te storten. Als een douche. Precies daar waar ik fiets. Ik fiets harder, maar de korrels ijs worden er niet minder van. Ondertussen denk ik na. Probeer ik een keuze te

Waardebepaling – Dichterbij huis dan je denkt.

Ik heb het niet van de digitale daken afgeschreeuwd [dat moest er vandaag maar eens van komen dacht ik zo], maar mijn lichaam leidt al een ruim een maand of acht haar eigen leven.

Transparantie

We zaten in de volle zon. Mijn oud collega en ik. En aangezien volle zon zeldzaam is tegenwoordig – zeker in september – genoten we. Mijn oud collega en ik. We spraken over vroeger. En over vandaag. Twee lange jaren werden bij gepraat. vol momenten en beleving. Van gevonden en verloren geluk. Resonerend door de

© 2021 Annette Dölle . Theme by Viva Themes.