Er zal vast weinig onderscheid zijn tussen de laatste der Mohikanen en mij, maar gevoelsmatig komen we wat mij betreft nog steeds nèt uit covid. Natuurlijk is dat feitelijk niet zo. Dat weet ik verstandelijk ook.
Maar laat ik het dan zo zeggen dat ik pas sinds deze zomer weer een enorme vrijheid van creëren ervaar! Een drang om nieuwe dingen te maken, en me daar geen strobreed door in de weg laat liggen. Dit was door een aantal omstandigheden een paar jaar flink minder. En daar waar ik normaliter het allerliefst ideeën in elkaar zet, was iets nieuws ‘from scratch’ bouwen nu doodeng. Ik hoorde continu fantoom-stemmen in mijn achterhoofd van stuurlui aan de wal die me met liefde zagen vallen. Dus, was ik logischerwijs eerst even druk met mezelf op orde brengen. En ik denk dat de wereld daar op lange termijn dan ook weer beter van wordt.
Boze tongen zullen er altijd zijn, maar het liefst ken je ze niet. Het liefst zijn het onbekenden die níets van je weten, waardoor jij je er immuun voor kunt maken. Dichtbij me had ik eerlijkheidshalve als volwassene nog nooit meegemaakt. Maar in alles zit een les zodra je bereid bent je pijn en verdriet te erkennen. Een lotus groeit nou eenmaal in de modder, en het lachend wegwuiven is het laatste dat je helpt.
A flower doesn’t compete
Interessanter in dit verhaal is mijn aandeel in het geheel. Die ligt vanzelfsprekend in het moment dat ik aannames en belangen van anderen boven mijn intuïtie serieus ging maken. Elke kronkelbocht, ieder beekje dat ik oversteek, de ritmes die ik aanbreng – Geruisloos liet ik het van me afnemen door de grote wens om zo nu en dan minder vaak solistisch door projecten te gaan. Hierdoor liet ik me afleiden door mensen buíten die projecten die negatieve reacties gaven, of simpelweg afgunst letterlijk bij me neerlegden.
Ik werk enorm graag samen, maar sinds ik zelfstandig ondernemer ben en daarover een vrij unieke visie heb, bleek dat lastig. Dat ik een vrouw ben hielp daarbij niet echt mee (en dat ik dat mijn strot uit krijg is een wonder – positieve discriminatie vind ik verschrikkelijk en ik ga het liefst voor de categorie ‘de beste mens op de beste plek’). Toch maar weer trouw blijven aan mijn eigenheid, was mijn grote les afgelopen jaren!
Als ik terug kijk op afslagen van de afgelopen vijftien jaar, dan ben ik zeer gelukkig met èlke keuze. Ik had geen enkel project willen missen, of het anders willen aanpakken. Ik had alleen mezelf iets beter willen kunnen uitleggen aan bijzondere mensen onderweg.
..
..
De dag dat ik Spreker werd
Dus het is inmiddels ook weer tijd voor het podium! Als je niks te vertellen hebt, moet je je mond houden, vind ik. Misschien ben ik daar wat streng in. Maar het is een oprechte visie. Het houdt me tevens scherp om zelf ook geen concessies te doen aan praatjes-pot op een podium. Een goede lezing creëert duiding. Daar bedoel ik mee, dat het betekenisvol is. En dat de ontvanger er zijn of haar eigen inzichten uit kan halen. Net dat laagje dieper dan een standaard verhaal. Bovendien is het nogal wat als je voor een zaal gaat staan omdat jíj kennelijk iets over te brengen hebt. Dan moet je ook met iets komen waar de wereld echt iets aan heeft. Om die reden koos ik er voor om er even geen energie op te zetten, en verhalen te ‘bouwen’ in plaats van te vertellen.
In deze tijd waarin we leven is waarachtigheid één van de belangrijkste collectieve waarden. Onze onvrede heeft veel te maken met de incongruentie die op steeds meer vlakken waargenomen wordt. Kleine incongruenties zijn geen probleem, maar zodra ze levens beïnvloeden en zwaarder maken, moeten we praten.
Vanuit diezelfde waarachtigheid geloof ik dat het sprekersvak een prachtige inspiratie kan zijn voor mensen om te ontdekken dat je ècht zelf veel meer kan doen dan je vaak denkt. Alles is onderhevig aan ontwikkeling, dus ook de vormen waarin we verhalen vertellen. Voor covid maakte ik een blog over mijn ervaringen in het sprekersvak. De achterkant (dat best wel een vleugje weg heeft van een oppervlakkig managementboek en behoorlijk patriarchaal in elkaar steekt) fascineerde me uitermate. Zowel de hoogte- als dieptepunten zetten me aan het denken over de gekunstelde wereld waarin we steeds vaker in terecht kwamen. Het blog heet ‘De Dag dat ik Spreker werd’ en staat vanaf nu weer aan!
Als de consultancy-wereld aan een flinke herziening en ‘schoonmaak’ toe is, dan geldt dat ook voor het sprekersvak. Heel benieuwd wat ik ga ontdekken als ik in 2024 weer op het podium sta!