Abstract. Eind januari ben ik vijf dagen in London waar ik naar de BETT ga, een mondiale EdTech beurs waar de gangbare digitale middelen worden toegelicht en tentoongespreid, maar waar ook vanuit onderwijsinhoud sessies zijn, en de nieuwste internationale ontwikkelingen spelen. Daarnaast ga ik verder met de werking van ‘Digital Gardening’ wat onderwijskundig op portfolio-werken lijkt. In een korte serie blogs – waarbij mijn spelregel is dat ik ze in minder dan een uur schrijf – deel ik hier de ontdekkingen.
Voor alles een eerste keer
Het is bijna te schaamtevol om te delen – het besef deed me namelijk al wankelen. Maar, ik heb nog nooit in mijn leven een vreemde, zonder helder doel te hebben, planmatig uitgenodigd voor een drankje. Misschien ben ik daar heus niet de enige in. Omgekeerd is het echter honderden keren gebeurd. Ontelbaar vaak ben ik gevraagd door mensen, waar ik nog nooit van gehoord had, of ik een koffie wilde. Wat me toch te denken gaf.
Begrijp me niet verkeerd, ik ben allerminst verlegen en praat tegen alles dat los en vast zit. Maar dat zijn altijd live ontmoetingen ín het moment. Waar alle zintuigen je informatie geven, je iemand in de ogen kijkt en direct vanuit je gevoel kunt reageren. Dat is iets heel anders dan via een digitale weg met een onbekende contact maken voor een toekomstige afspraak (nee, ik zit dus ook niet op Tinder).
Wat me er toe aanzette om Anne-Laure LeCunff dan wèl te vragen, was eigenlijk te simpel voor woorden: Ik las een omgekeerde uitnodiging in haar tweet bericht op X. Tja, en bij uitnodigingen ben ik zo ongeveer de simpelste mens op deze planeet (wat al die honderden mensen tijdens de koffie ook ontdekten ;)). Het helpt als iemand erbij zegt wat hij hebben wil, want dan zijn we sneller bij de kern. En voor ‘Ik wil je gewoon leren kennen‘ kom ik al jaren niet meer opdraven (dat is een uitnodiging van lik-me-vestje). Maar – concreet gezien – was dat wel exact wat Anne-Laure en ik gingen doen…
‘I’m thinking about hosting curiosity conversations’, schreef ze. ‘Should I do it?’ En ik dacht ‘Ja, leuk!‘ En daarna dacht ik ‘Oh joh. Ik ben er straks. Dan kom ik ook’. Maar dat zei ik uiteraard niet. Een paar dagen later zag ik mezelf haar toch een berichtje sturen. De woorden ‘curiosity conversation’ resoneerden door. Waarom waren die open-minded gesprekken over thema’s, ideeën en random onderwerpen er niet iets vaker met vreemden. Ik heb ze genoeg met mensen die ik ken. Fantastisch. Daar niet van. Nou, goed. Je snapt waar het heen ging.
Nu is het handig even te weten dat Anne-Laure geen volslagen, uit-de-groep-geplukte vreemde voor me is. Ik leerde haar naam in het voorjaar van 2020 kennen dankzij Marieke van Dam, die me vertelde over Anne-Laure’s platform ‘Nesslabs‘. Sindsdien volg ik het ook en lees af en toe een nieuwsbrief.
Tot mijn grote verbazing zei zij ook ‘Ja, leuk!’. En achteraf bekeken zag ik die klaarblijkelijk niet aankomen. Pas vanmiddag – een paar uur voor onze meeting – realiseerde ik me waarom ik dit nooit deed. ‘Wat heeft iemand in hemelsnaam aan mij als ik geen duidelijk doel meebreng’ was het schokkende antwoord. Mede door ons gesprek vanavond is het nu vrij makkelijk dit te schrijven. Want aan onderwerpen hadden we geen gebrek. En de interesse was oprecht wederzijds.
‘I didn’t check you’
Wat we van tevoren allebei (onafgesproken) níet hadden gedaan was, onderzoeken wie de ander is. Geen gelijkenissen zoekend. Geen overlappingen herkennend. Niet van te voren bedenken waar je het over gaat hebben. Maar echt in de pure ontmoeting ontdekken wat er ontstaat. En dat was onze grootste winst wat mijn betreft.
Ik moest hier wel voor werken – want ik had bij toeval gezien dat ze een experiment doet met mediteren. Dat was laaghangend fruit! Sinds eind 2019 doe ik dagelijks anderhalf uur energiewerk (opgeknipt in drie stukken op de dag). Dus hé, als niks klikte konden we het altijd daar nog over hebben… toch? Nee. Niet. Dan werd het doelmatig. En was er niks meer vrij. Als iets niet klikt, dan klikt het niet. Daar hoeft geen waardeoordeel aan te zitten. Vanaf dat inzicht liet ik alles los en zette haar profiel even op negeren (dan zie je berichten niet automatisch langs komen).
Komisch genoeg wisten we daardoor ook niet hoe de ander eruit zag. Althans, niet precies.
Ruimte in verbinding
Als de ander in het gesprek, net als jij, vragen stelt en werkelijk naar je antwoord luistert om er vervolgens op door te associeren, door te vragen en hardop tot eigen nieuwe inzichten te komen – dan ben je thuis. Dat klinkt wat pathetisch, maar in essentie is dat wel hoe verbinding werkt.
Het vraagt zowel een mentale als emotionele ruimte om in het ‘ondertussen’ te gaan hangen. Vooral samen. Het is behoorlijk zeldzaam om dat te herkennen in iemand anders. Iemand die dit van nature ook heeft, waardoor je niet eens door hebt dat je experimenteert of creëert. De laatste jaren kom ik er steeds meer achter dat ik die ’tussenruimte’ veel moeitelozer vind dan wanneer iets vast ligt.
Ik ben er nog niet uit waarom dit is. Het kan van alles zijn, naar gelang de gedragswetenschappelijke stroming je kijkt. Voor de een ben ik hierdoor inspirerend, maar een ander noemt het ‘bindingsangst’ heb en stoort zich er aan. Een paar maanden geleden werd iemand boos omdat ik een u-turn in mijn werkende leven maakte, en niet meer aan de zelf-bedachte verwachtingen van de ander vol deed. Mensen plakken soms allerlei projecties op je, terwijl je zelf gewoon je leven leeft. Het is dan – eerlijk is eerlijk – een verademing mensen te ontmoeten die datzelfde tussentijdse DNA bezitten.
Soms vraagt iemand me of het niet eenzaam is op deze manier te leven. Het wordt pas eenzaam als je door de omgeving uit je kern geslingerd wordt. Zolang je afgestemd handelt (lees: vanuit je hoogste goed met erkenning voor jezelf als mens op deze planeet), en daarin eerlijk blijft naar jezelf (voor mij ligt dat in integriteit) dan loop je altijd op het pad dat bij je hoort. Dit voorkomt absoluut geen kleerscheuren onderweg. Soms is struikelen tamelijk functioneel.
Experimenten
Ik had gehoopt nu een conclusie te kunnen schrijven. Met alle inzichten die het gesprek me gegeven heeft. Maar dat kan ik helaas niet. Het is een sudderpan die nog iets meer tijd nodig heeft. Ik merk dat het delen van verhalen weer vrijer voelt. Of lijkt. Of altijd al was, maar even in de koelkast lag. En dat de vorm misschien niet uitmaakt. Dat die vanzelf wel volgt.
Wat het me sowieso nu al heeft laten zien is dat ik absoluut vaker iemand vanuit een zin-loze reden om een drankje moet vragen. Om zo een zin-vol gesprek te ervaren. Het is toch van de zotte. Dat dit werkelijk mijn eerste keer was. De mensen in London kunnen hun hart vasthouden deze week… ;)