Hoe ga je er mee om als iemand tegen je zegt…
‘Jij mag dat niet op een podium zeggen, want dat doe ik al. En ik wil dat je met andere mensen omgaat. [..] Nee, ik vraag je niets. Ik leg een frame neer.‘
Dan kun je niet anders dan gaan. ‘Nee’ zeggen. Uit zelfrespect en verwarring. De verstilling overvalt. Want het denken weet het één, maar het lichaam twijfelt aan alles. Het klapt dicht. Antwoorden krijg je niet. Maar misschien zijn die er ook wel niet.
De eerste periode zoek je naar een weg terug – om dat wat kapot gemaakt is ongedaan te maken. Tot je beseft dat je er niet omheen kunt, maar er doorheen moet. Door de weinige informatie heen, en het vertrouwen terugvinden in jezelf.
Jaren later zie je mensen – mannen en vrouwen – op datzelfde podium met diezelfde persoon continu hetzelfde zeggen. Soms in andere woorden, maar vaker nog in woorden die al honderden jaren klinken. Alsof ze het ter plekke bedenken. De meest simpele gedragingen worden als heilige graal verkocht.
De verwarring en onzekerheid komt dan terug. En je moet er weer doorheen. Totdat je opnieuw gelooft dat je álles mag zeggen wat je wilt. Op welke plek dan ook. Met alles dat je gevormd heeft. En met het enige onderscheid dat één persoon je stem liever nooit hoort. Want het gaat niet om de woorden. Het gaat om jou. Om wat voor reden dan ook.
Wat zijn we aan het doen?
Ik vraag me de laatste jaren vaak af waar onze collectieve winst ligt, als we steeds maar over elkaar heen buitelen en anderen willen aftroeven. Willen we die gezonde planeet eigenlijk wel? Of willen we liever gezien worden? Moet ons ego gevoed, zodat we de dag doorkomen? Moet dat applaus naar ons alleen?
Mensen worden weg geduwd, enkel omdat iemand dan voor zichzelf meer ruimte denkt te hebben. Je kunt dat op gender-issues gooien, op rassenhaat, religieuze discriminatie. Maar feitelijk betekent het letterlijk ‘Jij mag hier niet zijn.‘ Net zoals dat mij gezegd werd.
Het is een onmiskenbaar diep rakend gevoel dat dan ontstaat. Alsof je bestaansrecht weg geveegd wordt. Het doet enorm veel op diepere lagen met je – Iets dat je nauwelijks in woorden kunt vangen op dat moment. Je komt in copingstijlen terecht. En dat is het enige dat de wereld te zien krijgt.
‘Ik ben geboren voor deze tijd’
In diezelfde lijn was er tijdens de pandemie iemand die me vertelde dat ze ‘was geboren voor deze tijd.’ Ik stond met mijn mond vol tanden. We zijn allemaal geboren voor deze tijd, anders waren we er immers niet. Was de vrouwelijke messias opgestaan? Ging ze de wereld in haar eentje redden?
Er is niet één mens belangrijker dan de ander. We zijn allemaal dat ene radartje in het geheel. De som der delen die niet zonder elkaar het summum bereikt. De verhevenheid die sommige mensen ervaren en daarmee – om wat voor reden dan ook – anderen opzij te zetten slaat de laatste jaren enorm door. Wellicht is het een trend. Maar dan wel een heel omslachtige.
Onze microscopische impact op het geheel
Nu de wereld op allerlei plekken zo schrijnend in brand staat, en mensen elkaar wegduwen om een plek op te eisen, moet ik regelmatig weer aan die woorden denken die me de mond wilden snoeren. Het effect was dat ik plekken mijd, niet naar festivals of ondernemersbijeenkomsten ga. Het risico lopen om opnieuw geconfronteerd te worden met letterlijke uitsluiting is veel pijnlijker dan zelf weg te blijven. Ik weet dat ik hier doorheen moet breken, maar dat ligt niet in mijn aard. Naast dat ik alles mag zeggen, mag ik ook overal zijn. Maar dat er fluisterstemmen rondgaan en mensen vertrekken kan ik niet aan.
Het ging er niet om dat het míjn oorspronkelijke woorden waren, en nooit die van de ander. Mijn ideeën, die ik overal liet dwarrelen. Mijn creativiteit en beweging. Mijn oprechtheid. Het punt is dat we kennelijk in het collectieve geheel niet begrijpen dat we daarbinnen authentieke individuen zijn, die we állemaal nodig hebben.
Met onze microscopische impact op het geheel. Daarom, zeg vandaag eens een onbekende gedag. Glimlach wat vaker. Rijk je hand uit. Probeer iets te doen voor een ander, zonder dat hij het doorheeft. Iets vriendelijks. Het is al eeuwen gedaan, en we hebben er nog veel meer van nodig! ✨
Photo by ©️punkmedia