De magie van een methodiek bevindt zich vrijwel altijd als ‘proof in the pudding’. Je moet het ervaren om te kunnen doorzien waar de nuances van een design liggen – hoe de wegen lopen en welke valkuilen te ondervangen zijn.
Bij de DragonDreaming methodiek hebben de founders en eerste practicers daarom zo’n vijftien jaar geleden besloten dat een trainer verschillende cursussen moet doen èn een project aan de hand van Dragon Dreaming uitvoeren, van minstens zes maanden.
Door KeepitCleanDay en een paar kleinere projecten waar ik DragonDreaming bij gebruikte werd ik in 2014 onbedoeld trainer, als je dat zo mag noemen. Ik ging naar Slovenië voor een cursus, maar dat veranderde toen ik er was. Op een berg bij Maribor volgde ik een 10-daagse train-de-trainer met founder John Croft en veertig Slovenen. Een wonderlijke ervaring, maar prachtig!
Eén van de meest diepe processen is dat de nacht mee doet met de dag – Niet op een manier waarbij je rituele wandelingen, mysterieuze nachtdrankjes of kampvuur taferelen moet doorstaan, al zijn veel DragonDreamers aan eco-villages verbonden en wordt er dicht bij de natuur geleefd.
Nee, de nacht levert informatie aan de dag. Door middel van dromen. Iedere ochtend bij de check-in van de trainers deelden we niet alleen wat we gedroomd hadden, maar werden we geacht daar inzichten, lessen en transformatieprocessen aan te verbinden. Ik leerde lucide dromen die week. Een beleving! De verdieping binnen het trainerschap ontstond zo vanzelf: de bewustwording (1) in combinatie met het registreren (2) en delen met anderen (3) creëerde een versnelling in het proces. Ik kende deze processen van de theateropleidingen en therapieopleiding die ik deed, maar deze werkwijze met dromen zat op een verzachtende manier dieper in de huid. Ik leerde op de meest concrete manier de nacht met mijn dag verbinden.
Deeper Listening / met Rechtop Staande Oren
Elke klassieke DragonDreaming training of project heeft een check-in waar dromen onderdeel van zijn. Het is een kern onderdeel van de methodiek – om niet te zeggen dé kern. Dichtbij jezelf, in verbinding met dat wat in je leeft, stap je vervolgens naar buiten om inzichten te delen en te concretiseren in mooie projecten. Dingen die we kunnen zien, aanraken, beleven of ontdekken. Producten of diensten – Het is om het even. Zolang je de essentie er maar aan verbonden hebt. Zonder kan ook – Maar dan heet het geen DragonDreaming.
Om gedurende zo’n levendig maakproces in contact te kunnen blijven met jezelf èn de omgeving zijn er verschillende tools gecreëerd. We weten immers allemaal hoe complex het is om gefaseerd naar een eindproduct of dienst te werken! Niemand doet dat zonder hobbels. En zeker binnen een team vraagt het om veel ruimte en vertrouwen hier mee om te gaan. Niet op een mooie, brave of mooie manier. Maar op een transparante en oprechte manier. Het mag eerlijk, vallend en rauw. Want ‘We zien je’. Er is geen opsmuk of het spelen van verstoppertje.
De laag en de stage van Celebration helpt hierbij: ‘We zien je’. Dit is de plek waar het zintuig ‘zien’ aan verbonden is: Alles begint bij jezelf te zien. In alle eerlijkheid. Zonder jezelf zielig te vinden of het allemaal bij de buitenwereld neer te leggen. Want zonder het erkennen van je eigen schaduw is het lastig om te leren. Kun je jezelf niet zien? Dan is er werk aan de winkel. Soms helpt het als de ander jou eerst ziet, zodat je door de ogen van iemand anders een weerspiegeling kunt vinden. Ook tijd nemen is een mogelijkheid. En weer de ruimte vinden.
Eén van de tools die we bij DragonDreaming hiervoor gebruiken is de PINAKARRI. Letterlijk betekent dit ‘rechtop staande oren‘ in Noongar taal van de Aboriginals in de omgeving van Perth, Australië. Ik leg de Pinakarri vaak uit als een ‘mini-meditatie’. Hoe vaker je hem doet, des te sneller zal het lukken. Voor Nederlanders is dit altijd een fijn vooruitzicht. ;)
Als er tijdens een dialoog of verhittend gesprek ‘analysis paralysis‘ ontstaat en mensen elkaar niet meer horen, omdat ze te druk zijn met zichzelf, hun ego en de woorden eruit spugen, dan pakt iemand uit het team een belletje en gebruikt hem (ik gebruik vaak een fietsbel).
Iedereen stopt dan onmiddellijk met praten. De aandacht gaat naar het lichaam – naar je ‘hara’, het biologische centrum van je lijf – van daaruit maak je een cirkel van licht om jezelf heen – neem waar hoe die cirkel voelt en eruit ziet – vervolgens maak je een cirkel van licht om de groep. Ook daar neem je waar wat je voelt en ziet. Let op dat je daarbij je eigen ruimte niet los laat (een zin die ik altijd moet toevoegen bij groepen die de neiging hebben te familiair te worden met elkaar). Je bent áltijd een individu binnen een collectief. Nooit één met de groep.
De win-win-win situatie
Vanuit het besef dat we allemaal individueel dromen, bewustzijn ontwikkeling over ons eigen pad en verantwoordelijkheid dragen voor onze persoonlijke groei begint de eerste ‘win’ binnen het design. Als er geen persoonlijke groei voor het individuele team/community-lid is, dan moet je in gesprek. Dit kan leiden naar een kanteling binnen het project of een afscheid. Maar een gesprek is de basis van waaruit je dit doet.
Dit is niet eenvoudig. DragonDreaming maakt op zo’n moment gebruik van enerzijds de gelaagde wijsheid in het projectwiel, waar naast een procesmatige ontwikkeling ook blokkades en non-lineaire stappen te ontdekken zijn. Daarnaast kun je gebruik maken van verschillende communicatiemodellen en evidence based werkwijzen om tot verbinding te komen. John kiest hiervoor in de basis Tuckman Stages, Marshall Rosenberg, het werk van Scott Peck en constructieve reflectievragen. Zelf werk ik ook met het worldwork en proceswork van Arnold Mindell (o.a. ‘Sitting in the Fire’), Radical Candor van Kim Scott en verschillende strategieën uit de solution based therapy. Mijn focus ligt op netwerkdynamiek, maar mijn achtergrond in het onderwijs en psychologie is hierbij een welkome aanvulling. Iedere trainer heeft hier wereldwijd eigen specialismen en kwaliteiten in.
Wil je meer weten over ‘deeper listening‘ en manieren vinden om vrij snel en kordaat – zonder zweverig gewauwel – de diepte van de oceaan te bereiken, dan is het een aanrader meer te lezen van Joanna Macy en The Work en Arnold Mindell met Processwork (Mindell is overigens de werkelijke founder van DeepDemocracy, maar heeft een therapeutische aanvliegroute – anders dan de Lewis-methode die in Nederland onderwezen wordt).
De tweede ‘win’ is er voor de teamontwikkeling. Hier begint community te groeien. Dit is de laag waar we in verbinding de entiteit van het collectief vinden, duiden en vieren. Hier kan ook afscheid plaatsvinden, afstemming, zoektochten en ontmoeting. Het centrum van het projectwiel wordt ‘Karlupgur’ genoemd – Het symbolische haardvuur, het hart van het centrum, waar omheen het proces zich ontvouwt. Het project bevindt zich áltijd in de Karlupgur. Deze keuze visualiseert de ‘empty centered organization‘ dat de DragonDreaming methodiek ambieert (hierover een andere keer meer). Het team ontwikkelt zich door het maken van de objectives, de stip aan de horizon en het KARABIRRDT (het verhalende projectplan op 1 Flip-overvel). Letterlijk betekent dit woord ‘spinnenweb’, omdat het oogt als een web zodra het vol staat met taken.
Het Karabirrdt helpt om taken te verdelen op de meest magische wijze die ik ooit gezien heb. Ik gebruik het Karabirrdt voor vrijwel alles en wissel het af met een kanban. Het is voor de digi-wizzkids onder u de analoge versie van Obsidian: Alles kan er in, alles is met elkaar verbonden, alles is gelaagd en alles is hervindbaar.
De derde win – en direct de reden waarom ik voornamelijk bij overheidsorganisaties werk – is de dienstbaarheid aan de aarde. Elk project dat met DragonDreaming tot stand komt heeft dienstbaarheid aan de samenleving in zich. Dit is zo evident dat hij nauwelijks extra uitleg nodig heeft.
Zonder het hart heet het geen DragonDreaming
Vorige maand was ik in Estland, waar ik niet alleen allemaal mensen van de WorldCleanUp uit 2012 weer zag, maar ook veel bekenden vanuit DragonDreaming. Zowel live als online ontstond er een enorme opleving die zoveel mooie energie in beweging zette! Het was een cadeau.
Tijdens zo’n Celebration-proces kom je ook in contact met je eigen reflecties. Welke inzichten doe je opnieuw over jezelf op? Welke lessen laat dat zien? Waar ligt de transformatie die je aan wilt gaan? Hoe communiceer je dat met de wereld? En wat mag je verwachten en wensen in de verbinding? Dit zijn geen voorgeprogrammeerde antwoorden die ergens in een boekje staan. Deze antwoorden zijn de meest persoonlijke verhalen die in ons leven.
‘Zonder het hart heet het geen DragonDreaming‘ was één van de inzichten die ik opnieuw op deed: Geen enkele methodiek brengt je bij het doel als je niet bereid bent om je kwetsbaarheid in verbinding te brengen. Dan kun je nog zo productief of efficient willen zijn – Zodra er samenwerking is, dan vraagt dat van alle betrokkenen het ‘zien’ van de ander. Wat die ander ook inbrengt. Bij de cursus in Estland bevond ik me in verschillende archetypes – Het was een bijzonder innerlijk proces om te doorlopen. Met een paar trainers kon ik dit delen en er nieuwe inzichten uithalen.
Tijdens KeepitCleanDay, maar ook tijdens VictorPride en de ontvouwende Bosconferentie was de grootste uitdaging om de balans te houden in de win-win-win situatie. Daar waar iedereen verantwoordelijkheid neemt voor alle drie de elementen. Ik had in veel constructen een begeleidende rol, waarbij mensen er onbewust vanuit gaan dat je dienstbaar bent aan hen. In zeldzame gevallen wordt dat hardop gedirigeerd. Dan vraagt dat om heldere interventies vanuit je eigen hart. Er zijn voor iedereen grenzen en wensen hebt binnen het geheel. Maar de magie bevindt zich altijd in the proof of the pudding.
Foto: Het Karabirrdt van de 2e editie van KeepitCleanDay (2013)
.
.
.
.
.
.
.
.