Dapper

Je hebt ze niet voor het kiezen… Of toch wel.

Afgelopen juli was ik in de bergen. Niet zomaar een dagje of twee. Maar eerder een dagje of twintig. Ik had besloten om van het Spaanse Léon naar Oviedo te lopen en daar de bocht naar links te nemen richting Santiago de Compostela. Voor veel mensen wel bekend van de

Als we het salaris van de bestuurder en de conciërge omdraaien.

Al een paar maanden mijmer ik over iets dat me zowel spannend als subliem lijkt. Het begon als ludiek ideetje dat ik steeds serieuzer begon te nemen, tot ik het ging testen bij de mensen waarover het ging: Bestuurders en Conciërges in het onderwijs. 

Trots. En dat mag hardop gezegd!

Het heeft me zeker een paar seconden gekost. Minuten. Oké dan. Een uurtje of twee. Tot ik het hardop durfde te roepen. Ik ben namelijk trots. Zo trots als je je kan voelen als je eerste aardbeien rood kleuren. Of er een pompoen verschijnt aan de gele bloem in je

Waarom we Taylor Mali’s in de wereld nodig hebben.

Deze zomer verhuisde ik. Van het ene naar het andere huis. Met zes weken daartussen waarbij mijn ge-he-le inboedel opgeslagen lag in twee containers van 10m3. Het was een louterende ervaring, ik kan niet anders zeggen. Niet altijd leuk, want ‘oh jee, je had per ongeluk ook je bikini ingepakt’.

Hoe monitor je het succes van een project?

‘Ja…’ zegt hij, terwijl hij in een auto rijdt en ik aan de andere kant van de lijn in de vensterbank van mijn huis hang. ‘Ja, het is gelukt èn niet gelukt op hetzelfde moment.’ ‘Hoezo dan?’ vraag ik. We praten over grote projecten en op welke manier het succes

Wachten op een win-win situatie. #vluchtelingenproblematiek

Het is alsof ik de Vluchtkerk terug zie. Telkens als ik de televisie aan zet. Maar dan in het groot – de Vluchtkerk is opeens opgeschaald en ligt verspreid over heel Nederland. Ik ben er door geraakt en als ik heel eerlijk ben, kan ik er zelfs moeilijk naar kijken.

Het verschil tussen Helpen, Delen & Roddelen.

“Als jij en ik vrienden zijn, maar ik jou zusje niet ken – dan hebben jij en ik een ‘strong tie’ en je zusje en ik een ‘weak tie’. Zelfs al hebben we elkaar nog nooit gezien. En zo is iedereen op de wereld aan elkaar verbonden.” Ik tekende op

Het verschil tussen Professioneel en Menselijk zijn.

Op de één-na-laatste dag van het jaar verschijnt er opeens een artikel voor mijn ogen dat mijn grootste les uit 2012 èn 2013 samenvat. Het artikeltje is van Allen Pike. Ik ken hem niet. Maar dat is oke, want Allen is van het type ‘boy-next-door’ en die komen in de regel

Het is niet Social Media dat genadeloos is. Wij zijn het.

Het heeft me altijd verbaasd. Altijd. Waarom we wel met elkaar willen juichen, maar we het heel erg moeilijk vinden om er te zijn als het even wat minder gaat. Of als de ander negativiteit over zich heen krijgt. Mogen we dan niet struikelen in ons leven? Soms lijkt het

30 minuten [Bethlehem / Jerusalem]

Vrijdag. 12 juli. 2013 na Christus.  * 11.00 uur. ‘Toen we de geweerschoten hoorden, rende ik door de kleine straatjes. We schuilden en beden hier. Daar zie je de geweerschoten in het raam. You see?’  We staan in de Katholieke kerk van Beit Jala. Met Antoinette. Wij zwijgen. Antoinette vertelt. Zo

Je gaat op reis en neemt mee… #Crowdfunding

We gaan allemaal wel eens op reis. Gelukkig. Om een beetje uit te rusten. Of onze zinnen te verzetten. Want dat kan zo lekker op reis. Dan hoef je niks, moet je niks, en – mijn persoonlijke favoriet – dan is er niemand die je verleden kent. Ronduit heerlijk. Ultieme

In het Moment #KeepitCleanDay

. . Ik lach naar Kaia en Nara op de stoelen naast me. We zitten op de voorste rij van het kleine zaaltje in het grote conferentie gebouw. Midden in Kathmandu, Nepal. Buiten vult de lucht zich met stof, en rijden er honderden motoren en taxi’s over de onverharde wegen,

We’re the ones we are waiting for

A bit ambitious it is, but after a couple of  days in Estonia there is not one of the 150 participants who is still thinking it’s impossible. We do think of blue skies. To clean rivers. And green forests. And the feasibility of the plan. The plan to Clean the World in six months. This

Hoe maak je een Wereld schoon?

Een tikkeltje ambitieus is het wel, maar na vier dagen in Estland is er geen van de 150 deelnemers meer die daar nog aan denkt. Wel denken we aan blauwe luchten. Aan schone rivieren. En groene bossen. En aan de haalbaarheid van het plan. Het plan om in zes maanden de

WorldCleanUp – Hoe erg is ’t nou Eigenlijk?

‘Als ik naar de overkant van de straat kijk, zie ik best vaak plastic zakjes zwerven’, zegt de meneer aan de telefoon. De meneer is van een landelijke krant, en toen hij belde besloot ik – per ongeluk – om mijn persoonlijke mening te vertellen in plaats van een standaard

Kom, we gaan de Wereld Opruimen!

Wat: Aftrap van een Mondiaal Event waarna meer dan 100 landen collectief de Wereld gaan Opruimen. Waar: Tallin & Jäneda in Estland Wanneer: 12- 15 januari 2012 .

Als dit het is wil ik het voor Altijd – WaardeBepaling Achteraf

Als dit het is. Als dit het echt is. Dan wil ik meer. En voor altijd. Dan wil ik nooit meer anders. Dan zal ik nooit meer twijfelen. Of overwegingen maken tussen het één en het ander. Dan is het klaar. En jongens. Wat zal ik dan een blij meisje

Opstaan als je Valt II

‘Ehm… Ik ben een beetje underdressed’, zei Timo. Ik kon niets anders dan heel hard lachen. Voor ons kleurden 100 metallic ballonnen de mistige wereld. De pakhuizen aan het IJ lagen er grijs en grauw bij. Maar daar tussen in kleurde de wereld als in een sprookje. Er was een

Opstaan als je valt

‘Mag het denk je?’ vraag ik aan Timo. ‘Mag ik er over schrijven?’. Timo is mijn oud-collega bij het gedragscentrum waar ik werkte met ‘de jongens’ (zestien tot zesentwintig jaar. Licht verstandelijk beperkt en ex-gedetineerd. Of half-gedetineerd. Dat lag aan het moment.) Na het tweede jaar waarin ik samen met

Open Source Systemen

Ik snapte Open Source niet. Ja. Ik snapte het wel. Maar eigenlijk begreep ik het niet. Nu heb ik er sowieso vaak moeite mee om ander-talige termen op de juiste manier te interpreteren.

Transparantie

We zaten in de volle zon. Mijn oud collega en ik. En aangezien volle zon zeldzaam is tegenwoordig – zeker in september – genoten we. Mijn oud collega en ik. We spraken over vroeger. En over vandaag. Twee lange jaren werden bij gepraat. vol momenten en beleving. Van gevonden en verloren geluk. Resonerend door de

Ik verdwaal altijd in de Bijlmer

Ik verdwaal altijd in de Bijlmer. Niet omdat ik er nog nooit geweest ben. Maar wel omdat de logica van de planologische structuur in de Bijlmer niet bij me lijkt te passen. Het sluit gewoon niet aan. Hoe erg ik mijn best ook doe, op de één of andere manier lijk ik

Omdenken

‘Als je morgen wakker wordt, en het leven is perfect, wat is er dan vannacht veranderd?’  We staan aan het kleine zwembad met het glasheldere water. Zijn ogen beginnen te glinsteren na mijn vraag, en ze verdwijnen in de diepte. Ver weg van hier. Alsof hij naar het land van

Misschien is dat wat leven is

Lang  riep ik in situaties waar ik in zat, maar uit wilde dat je ‘in een brandend huis ook niet staan blijft’. De meeste mensen moesten dan lachen, maar ik meende het bloedserieus. Ik vond het van de zotte om iets te doen wat je eigenlijk niet wilt, en deed

De Zwembad Fluisteraar

Het is maandagochtend. Een maandag uit de boekjes. Zon en vogels in de achtertuin. Koffie op het balkon en een leven dat je toelacht. Zo wil je dat de tijd stil staat, en blijft. Daar blijft waar ze is. Dat dat niet gaat weet je ook wel. Maar op dit soort dagen

De Dingen zoals ze lijken te zijn

 Ik geloof dat we hier zijn om ons eigen Ding te doen. Wat dat dan ook moge zijn. De één om een partijtje adem-te-halen. De ander om een continent te redden. Een derde om zo mooi gitaar te spelen dat niemand het ooit meer vergeet. Wat het dingetje is, weet je alleen

© 2020 Annette Dölle . Theme by Viva Themes.