“You need to make reservations in advance“
Ik hoopte zo dat ik het verkeerd las.
“Het liefst zodra je weet dat je gaat”
Hoppend van platform naar websites en forums bleef ik dezelfde informatie tegenkomen. Maar ik klikte door. Hopend dat het desinformatie was en er ergens ‘Grapje!’ zou staan. “Natuurlijk kun je op de bonnefooi!“
Maar dat stond nergens.
Long distance trails [lange afstandswandelingen] moeten anno post-corona-tijdperk van tevoren geboekt. Ze kunnen nauwelijks nog op de bonnefooi. Waar ze in mijn opinie voor bedoeld zijn. De enige hack is een tentje meenemen of aanbellen bij willekeurige boerderijen onderweg. Ben je wel ècht back to basic, dus er valt iets voor te zeggen.
De pelgrims van nu (al vraag ik me af of je ze nog zo kunt noemen) hielpen deze hele dynamiek naar de kl*te door álles via booking.com van tevoren vast te leggen. De flinke teug vertrouwen dat pelgrimeren van je vraagt – èn als cadeau aan je terug geeft – blijk kennelijk te moeilijk in deze tijd. Te onzeker. Het maakte plaats voor micromanagement en het regelen van een bed. Nog voordat je een stap gezet hebt die dag.
Ik maakte het in 2023 mee toen ik een klein wandelingetje naar Santiago de Compostela ging maken vanuit Portugal. Niets geboekt natuurlijk, want ‘zo werkt de camino niet‘. Je loopt tot waar je voeten je die dag willen brengen. Dan regel je een bed, een vino of cerveza. Je bekijkt je voeten. En de volgende dag doe je het riedeltje opnieuw. Weken of maandenlang. Dat was de deal. En ik hield zó van die deal. Maar ik was naïef. Dat zou snel blijken.Dat zou snel blijken toen elke albergue vol was met boekingen. Na twee dagen switchte ik en ging hetzelfde doen. Het was een belabberde consternatie.
Inmiddels had ik al zo’n 3.500km over de Spaanse aarde gewandeld met slechts acht gereserveerd overnachtingen. Langs verschillende routes. Ver pre-corona. En randje smartphone-tijdperk. In 2023 moest ik de hele week ‘in advance’ boeken. Om voor de 4e keer in Santiago aan te komen [2008, 2015, 2017, 2023].
Ik schrijf dit uiteraard niet om te klagen.
Want wat heb je er aan.
Weemoedig maakt het me wel.
Omdat het laat zien hoe wij als mensheid de essentie weghalen uit eeuwenoude verhalen. Hoe we natuurlijk wetmatigheden vervormen naar onze tijd. Het laat kristalhelder zien dat we als species niet meer om kunnen gaan met die noodzakelijke leegte. Met de zoete smaak van het niet-weten. De overgave aan de natuur. En aan je lichaam. In een tijdsframe waar we het meer dan ooit nodig hebben.
Misschien kunnen we booking.com uit de lucht gooien? ;) Het internet af en toe uitzetten? Onszelf los maken van het digitale universum. Of de kracht van de verhalen weer wakker maken. Om te hopen dat het tij dan weer keert.
Maar denken dat je eureka’s tegenkomt onderweg, terwijl je micro-managed en alles wilt controleren, is een illusie. Long distance trails vragen hetzelfde als het leven: Loslaten en vertrouwen.
.
.
Foto: 7 AM op een berg tussen Leon en Oviedo in het Cantabrisch gebergte (op de camino San Salvador)
