Wie is toch die man van die roos? #roosvanleary

Ik houd van het initiatieverhaal. Waar de rimpels en rafelrandjes liggen: van alles dat verderop pas zichtbaar wordt. Het momentum van zaaien. Het ritueel. Niet het zaadje zelf, maar de omstandigheden waarin de initiatie plaatsvond. De plek waar een organisatie, bedrijf of project begon. Elke initiatie kent bijzonderheden. En ik houd ervan. Je mag het gerust een fetisj noemen.

Al járen vraag ik me af wie Leary is. Die van de Roos. Ik gunde mezelf geen tijd om het te onderzoeken, want ik had immers wel wat beters te doen. Maar sinds maart 2020 heb ik mijn prioriteiten wat verlegd en valt de zoektocht naar ‘WTF is Leary?’ onder zeer gedenkwaardig tijdverdrijf. En wellicht dat we er zelfs later nog iets aan hebben.

Bovendien ging ik het model (de roos) verbouwen voor een online-instagram-training (da’s een ander verhaal). En vond ik het chique de bron iets dichter te bekijken. Daar kwam Leary met zijn Roos onverwacht weer op mijn pad!

De naam is Timothy

In het kader van persoonlijke betrokkenheid leek me een voornaam als beginsel best sympathiek. Dan weten we tenminste over wie we het hebben: Timothy. Timothy (1920) groeide op in Massachusetts, werd van zeven scholen afgestuurd, baseerde zijn levensstijl op Socrates’ wijsheid en de vroege Renaissance, haalde zijn bachelor psychologie midden in WOII, en promoveerde aan Berkeley. In 1950 werd hij assistent-hoogleraar op diezelfde universiteit en bleef dat tot hij hopte naar Harvard van 1959 – 1963. Tot zover zijn academische loopbaan. Want de rest van Timothy’s leven is stukken enerverender. Hoewel hij op Harvard tevens een leuk ‘projectje’ opzette over LSD met Ram Dass onder de naam: Harvard Psilocybin Project. Dat liep enigszins gezellig uit de hand.

‘The aim of human life is to know thyself’

Socrates

Waarom weet niemand wie Timothy is?

Enigszins gechargeerd, maar niet geheel onwaar. Want onze Tim is best bekend. Heus. Alleen niet in combinatie met zijn ‘roos’ (het dartbord trouwens; niet de bloem. Maar over die roos zo meer). In alle eerlijkheid vraag ik me na het lezen van zijn levensgeschiedenis af, of hij zich aan het einde van zijn leven bewust was van de impact. We delen tijdens ons leven zoveel momenten van inspiratie, dat we daar nauwelijks besef van hebben. We voegen continu waarde toe aan elkaars leven. Zowel door lichtpuntjes als destructieve zwarte gaten. We zijn alles. Dus wat zou je je druk maken over een modelletje hier of daar op je sterfbed. Of je lief gehad hebt: That’s the real deal.

Wel, dat laatste had Timothy ook door toen hij zijn carrière een kwartslag draaide en in de muziek belande. Jazeker. In de jaren zestig werd hij fervent voorvechter van psychedelische drugs. En als Timothy eenmaal ergens zijn tanden in zette, dan ging het los. Hij begaf zich in artistieke kringen, maakte kunst en belande in de jaren ’70 door zijn drugsgebruik in de Amerikaanse gevangenis. Ontsnapte na 9 maanden, vluchtte naar Algeria en sloot zich aan bij de Black Panthers. Vluchtte verder om uiteindelijk in Zwitserland gepakt te worden, en in Amerika zijn gevangenisstraf uit te zitten (een totaal van zo’n 4 jaar).

‘Turn on, tune in, drop out’

Timothy Leary

Dit is slechts een kleine greep uit het kleurrijke leven van de man. Wil je alle details, dan kun je via de links hieronder in een psychedelische digitale-trip belanden. Er is veel over hem te vinden!

Maar die Roos dan?

Om te beginnen heeft Timothy die Roos níet bedacht. Ik herhaal: Hij heeft ‘em niet bedacht. Hij was hoofd van een team op Berkeley dat er aan werkte. Het tweede relevante is dat het woord ‘roos’ niet in hun academische vocabulaire voorkwam. Het model heet het Interpersonal Circumplex. Wellicht dat Roos dan toch net iets beter bekt. Zonder gekheid: Leary zelf sprak nooít over een roos. What’s in a word. In Amerika staat het model dan ook nauwelijks bekend als roos. Het oogt (maar wellicht weet iemand anders dit met zekerheid) dat de metafoor van de schietroos vooral een Nederlandse interpretatie is.

Er zijn inmiddels zoveel variaties op het model, dat je met recht mag spreken van een open source model. Ergens in de geest van Leary. Wie daarbij de bron eert, met de aanpassingen die volgden, kan rustig doorbouwen op een basis dat terug te herleiden is naar de wijsheden van Socrates en de vroege Renaissance. Leary zou glimlachen vermoed ik.

Conclusie

Kortom: Je kunt dus steeds opnieuw weer alles worden wat je wilt.

Digitale links:

https://drogriporter.hu/en/leary/

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

© 2020 Annette Dölle . Theme by Viva Themes.
%d bloggers liken dit: