• +31 626715406
  • contact@annettedolle.nl

Jeugdzorg & Hulpverlening

Als de leerling zijn eigen onderwijs betaalt!

Stel, dat we al het geld dat nu naar onderwijs gaat, ‘gewoon’ uitdelen aan de mensen voor wie het bestemd is? Aan. De. Leerlingen. Stel dat we dat doen. Dan krijgt elke leerling aan het begin van het schooljaar een bundeltje geld. Pak ‘em beet zo’n €8.000,- netto, want dat is exact hetzelfde bedrag dat OCW nu aan de leerling in het VO uitgeeft. Makkelijk!

Van Vakbond naar Verzekeringsmaatschappij.

*Leestijd: 8 minuten* 

*Note. In dit artikel bespreek ik enkel de context bekeken vanuit het onderwijsveld.*

Ik leef, zolang ik me heugen kan, in de volste overtuiging dat als je in nood zit, er altijd iemand is die je helpen zal. Nou heb ik de mazzel dat dit ook al veertig jaar het geval is, dus er zal heus wel enige relatie zitten tussen mijn gedachte en de praktijkervaring. Sommige mensen zullen dit naïef vinden, of misschien denken dat ik nog nooit werkelijke problemen heb gekend. Anderen zullen knikken en het beamen, of er vanuit een pragmatische levenshouding weinig aandacht aan schenken. Het mooie van samen-leven is dat we er allemaal anders naar mogen kijken. Pas als iets de huis-tuin-en-keuken-logica overstijgt is het handig om daar, wat mij betreft, een collectieve keuze in te maken.

Waarom ik nu anders over het Lerarenregister denk.

Het is gemakkelijk om tegen het Lerarenregister te zijn. Heel makkelijk zelfs. Toen ik een paar weken geleden via social media naar reacties vroeg, waren de postduiven niet aan te slepen. Binnen een paar uur had ik koffie uitnodigingen van alle actiegroepen-tegen die je maar bedenken kan. En toen had ik het eigenlijk al kunnen weten… Want actiegroepen-tegen krijg je alleen als je een vet goed idee de wereld in geslingerd hebt. Dit constateerde ik al tijdens powwow-sessies over Easycratisch Werken, waarna ik het tot een ludieke wetmatigheid vervormde. Elk subliem project verdient een actiegroep tegen. Heb je die niet? Dan ben je niet subliem genoeg. (lees: tevens een slimme manier om met weerstand om te gaan ;)).

360 bloggers en één prijs.

 

Voordat je ergens aan begint loont het altijd om te kijken of een ander het al gedaan heeft. Niet zodat je daarna weet hoe je het beter doet, maar omdat je het dan niet nogmaals hoeft te doen. Het werkt veel effectiever als je een ander versterkt, dan het copy-paste-principe toe te passen en er zelf nog drie keer overheen te pissen. Buitengewoon ineffectief. 

De 4e generatie communicatie: Vragen Stellen.

Een gesloten vraag kent vier antwoorden:

  1. Ja.
  2. Nee.
  3. Dat weet ik niet.
  4. Dat wil ik niet zeggen.

Over Fabelhaftige scholen en Rotte Vis.

Wat doet ze in jullie ogen dan verkeerd?‘ Er is een nieuwe docent. En de derde klas VMBO-K die ik les geef is er niet tevreden mee. Stoïcijns en verbeten kijken ze me aan. Zelfs de meest empathische leerlingen, die doorgaans redelijk meegaand situatie’s ondergaan, kijken beteuterd en teleurgesteld. De informele leidster (een meisje in dit geval) houdt een vlammend betoog. 

Het Waarom van de Bedoeling en de Regel.

Er is geen plek zo vervuld van regels als ons onderwijs. En het lijkt de laatste jaren wel erger te worden in plaats van af te nemen, terwijl je toch zou denken dat we als samenleving wijzer worden. Kennelijk nog niet helemaal. Kennelijk levert de wereldwijdse verschuiving bij sommige mensen zoveel krampen op, dat ze leiden naar verwarring. De verwarring leidt naar het zoeken van een houvast. En houvast vindt men – hoe kan het ook anders – in het stellen van regels. Een schijnbare houvast, wellis waar.

De Kunst van Bedanken.

‘Het staat in elk recent managementboek geschreven’, zegt ze. ‘Echt, ik lees het overal’. Ze kijkt me aan alsof ik overtuigd moet worden, maar ik ben allang overtuigd. Ik lees de boeken niet waarover ze spreekt, maar ik geloof haar meteen. ‘verbinden‘ en ‘bedanken‘ – en ‘vieren’ komt trouwens ook een heel eind – zijn trendwoorden. Hoewel ze waarschijnlijk zo oud zijn als de weg naar Rome, maar dat waren we voor het gemak maar even vergeten. Want het is natuurlijk veel leuker als we het zelf bedacht hebben. In onze tijd. De ‘nieuwe’ tijd. 

Reflectief Kapitaal.

‘Ja, en dan…’. ‘En dan gebeurt er…’. ‘En dan daarna…’ We stapelden de inzichten op elkaar. Lotte en ik. Terwijl we op een donker pondje in regen en wind het IJ overstaken. Als een blokkentoren vol kleuren en vormen bouwden we door. Een ratjetoe van associaties en theorieën. Maar wel eentje die staan bleef. Stevig en – vooral – stralend. 

De rol van de expert [met een ‘how to do it’]

‘Het enige dat ik weet is dat ik niks weet’. Socrates sprak deze woorden uit, ergens 450 v. chr. in het oude Griekenland. Hij stelde dat alleen het stellen van vragen ons bij het juiste innerlijke inzicht brengt. Namelijk dat wat we nog niet wisten. Hierdoor, zegt Socrates, blijven we ons altijd verwonderen en in een constante onderzoeksfase. Alleen door te weten dat we niks weten, kunnen we open blijven voor nieuwe antwoorden. Die (uiteraard) weer naar nieuwe vragen leiden. 

Over Vorm & Visie

Ooit werkte ik op een Jenaplanschool. Ik was 24 jaar en zag de wereld van het onderwijs als een roze luchtballon waar iedereen het beste mee voor had. Dat was de ‘schuld’ geweest van de Pabo waarop ik had gezeten. Een school waar ik alles kon. Naïef als ik was (en ben) leefde ik de illusie dat iedere leerkracht les gaf vanuit zijn hart. Dat elke juf of meester kwetsbaar en oprecht met de kinderen communiceerde. Want, zo had ik geleerd, dat was het eerlijkst. ‘Je kunt niet een ander vertellen hoe hij/zij in elkaar steekt, als je niet oprecht bent over jezelf’ zei onze pedagogiek docent Ad Boes. En ik vond dat hij gelijk had.

Ondertussen in een zonnige straat in Amsterdam

We staan voor de deur van haar tijdelijke huis. Al denkt zij anders over de term ‘tijdelijk’ en ik over dat van ‘huis’. Het is een drugspand, en zij is dertien. We voeren discussies over waar een ‘huis’ aan dient te voldoen, en zij wint. Een huis moet een dak boven je hoofd bieden, je moet je er vrij voelen, en je moet je veilig voelen. En dat ervaart zij allemaal. In dat drugspand.

Vajra Academy ‘The best of both Worlds’

http://www.youtube.com/watch?v=7EOKddS1CeU&feature=youtu.be

We zitten met thee in zijn kantoortje. Udit en ik. Buiten schijnt de zon terwijl de lokalen van het schoolgebouw geduldig wachten tot twee dagen later de ruimte weer gevuld zal worden met geluid en gelach. We bespreken de inhoud van de les die ik zal geven aan de 8th grade. Udit is streng en strict, wat me erg bevalt. Een docent die zomaar iedere lapzwans  zijn klas binnen laat, heeft vaak andere belangen dan goed onderwijs verzorgen. En Udit is anders. Gelukkig. Net als ik. Alweer gelukkig.

It takes some Magic to change Shit in to Flowers.

Het is makkelijk om ergens tegen te zijn. Je loopt gewoon de andere kant op. En hupsakee. Je bent tegen. Als je mazzel hebt volgen anderen hetzelfde voorbeeld. En opeens ben je met z’n allen tegen.

Opstaan als je Valt II

‘Ehm… Ik ben een beetje underdressed’, zei Timo. Ik kon niets anders dan heel hard lachen. Voor ons kleurden 100 metallic ballonnen de mistige wereld. De pakhuizen aan het IJ lagen er grijs en grauw bij. Maar daar tussen in kleurde de wereld als in een sprookje. Er was een rode loper. Met tientallen jonge mensen in smoking en galajurk. ‘Ik zei het toch’, kon ik niet nalaten te gniffelen.

Opstaan als je valt

‘Mag het denk je?’ vraag ik aan Timo. ‘Mag ik er over schrijven?’. Timo is mijn oud-collega bij het gedragscentrum waar ik werkte met ‘de jongens’ (zestien tot zesentwintig jaar. Licht verstandelijk beperkt en ex-gedetineerd. Of half-gedetineerd. Dat lag aan het moment.)

Na het tweede jaar waarin ik samen met Hans (psychotherapeut en projectleider) de toko draaiend had gehouden, kwam Timo er bij. En met z’n drieën laveerden we vanaf dat moment tussen gedragstraining, coaching, arbeidsbegeleiding en activiteiten van allerlei ander pluimage (lees: koken, karten, rechtbanken bezoeken, advocaten bellen, gevangenis bezoekjes, uit-bed-bel-acties, incassobureau’s manipuleren, braziliaans jiu jitsu, fitness, survivallen, banenmarkten, poolen, terrasmeubels timmeren, tafeltennissen, taarten naar verzorgingshuizen brengen, en veel ‘tom & jerry’ spelen).

Leren samenwerken? Word crimineel!

We keken elkaar aan. Dit zou een groot fiasco worden. Geen twijfel over mogelijk. En wij konden niets doen. Ja. Wat one-liners roepen. Maar dan heb je het ook wel gehad. Met gespannen ledematen wachtten we af. Tot de buitensport-instructeurs klaar waren met de uitleg over de werking van een kompas. We zeiden niets.

Ik verdwaal altijd in de Bijlmer

Ik verdwaal altijd in de Bijlmer. Niet omdat ik er nog nooit geweest ben. Maar wel omdat de logica van de planologische structuur in de Bijlmer niet bij me lijkt te passen. Het sluit gewoon niet aan. Hoe erg ik mijn best ook doe, op de één of andere manier lijk ik de meest gestructureerde wijk van Nederland niet te begrijpen.

Ex Gedetineerd & Licht Verstandelijk Beperkt. IV.

april 2008

 ’Ja, het is gewoon zo. Ze doet haar benen wijd en dan klaar.’ We hebben een nieuwe jongen in de groep. Een Antilliaanse jongen. En zonder enige Antilliaan te kort te willen doen – want je kunt met niemand beter feestjes bouwen dan met Antillianen – deze jongen wordt een huzarensalade ben ik bang. Met name voor mij. Ben ik bang.

Ex Gedetineerd & Licht Verstandelijk Beperkt. III

Februari 2008

Ik blijf me erover verbazen. Al meer dan een jaar. En toch weet ik feilloos dat het werkt.

Ex Gedetineerd & Licht Verstandelijk Beperkt. II.

April 2008

In de training ‘Vrije Tijd’ (tja, ik had niet mijn meest creatieve ingeving die dag), bespreken, verkennen en erkennen we de vrije-tijdsbesteding van de jongens. Het is één van mijn stokpaardjes, aangezien ik er heilig van overtuigd ben dat criminaliteit voornamelijk voortkomt vanuit:

  1. Een gebrek aan Geld
  2. Een gebrek aan Aandacht
  3. Een conreet ingevulde Passie.

Ex gedetineerd & Licht verstandelijk Beperkt. I

maart 2008

We hadden besloten om een training te geven over intelligentie. Of eigenlijk ik. Ik had eerder op het praktijkonderwijs al lessen gegeven om het bewustzijn van de jongeren te laten raken aan hun realiteitszin, en dat zou hier toch ook geen probleem moeten zijn leek me.

1