jan 27
We all desire for it. A Beautiful World. A world in which we can play, love, and where we can be the person who we are in our heart. Without fear and anger, jealousy and hate. I don’t know a single human being that doesn’t wishes this. We all want to live in paradise.
.
.
Ik lach naar Kaia en Nara op de stoelen naast me. We zitten op de voorste rij van het kleine zaaltje in het grote conferentie gebouw. Midden in Kathmandu, Nepal. Buiten vult de lucht zich met stof, en rijden er honderden motoren en taxi’s over de onverharde wegen, hard toeterend naar iedereen die hun de snelheid ook maar een seconde ontneemt.
“Bij ons viel het mee”, vertelt mr. Sherpa van de Himalaya Mountainering organisatie. “Wij woonden slechts op 4000m. hoogte”. Zacht lach klinkt door de zaal. Voornamelijk door de Europeanen. De anderen zijn de hoogte gewend en knikken instemmend. Mr. Sherpa vertelt kalm en bescheiden over de huidige situatie hoog in de bergen. Over de kansen en de uitdagingen. Het is mooi dat mensen uit het Vlakke Land zijn wereld willen ontdekken, maar het zou nog mooier zijn als ze het dan ook een beetje schoner achter lieten.
8 november. 16.00 uur. De WorldCleanUp confernce in Kathmandu stond op het punt van beginnen. We (3 Estlanders, 1 Sloveen en ik) hadden stiekem weddenschappen afgesloten waarin we voorspelden hoeveel van de genodigden op tijd zouden zijn. Dat Aziaten de tijd iets anders interpreteren dan Europeanen was de dagen ervoor al snel duidelijk geworden.
16.15 uur. De grote zaal liep langzaam vol. Chai thee en koffie stonden klaar. En terwijl alles ontspannener dan we dachten ontstond, stuiterde ik de zaal rond. Ze lachten me liefdevol uit, de anderen. En ik mocht gewoon lekker door stuiteren. “I’m nervous” zei ik tegen Ave. Ave had de aanleiding van mijn gestuiter gemist, en ik was uiteraard meer dan bereid om het verhaal nog maar eens een keer te vertellen.
We drove through Kathmandu. Over rocky roads, narrow streets, and busy ways filled with motor cycles. Honking all the time.
I was sitting on the backseat of the car. It was my first day in Nepal, and like a sponge I tried to absorb everything I witnessed. Of course I failed, it’s impossible to understand the 8th step if you’re only at the first. But I tried. Despite this knowledge I tried. Because of eagerness, curiosity and the wish to understand.
Our goal was the conference building. The place were the magic was suppose to happen. The place where the world would be gathering (well, at least some of it) to share experiences about how to create a healthy world.
nov 1
Het leek even alsof ik de enige Nederlander was die nog nooit voet op Nepalese bodem had gezet. Zoals je dat ook wel eens hebben kunt als je op een feestje staat, en je stiekem afvraagt of je de enige bent die nog nooit een boek geschreven heeft. Hele volksstammen schrijven boeken en jij droomt er alleen maar van. Was het dan zo makkelijk? Heb je iets gemist? Één of andere trend ofzo. En verhip, toen bekend werd dat ik naar het voormalig koninkrijk in de Himalaya zou gaan, gebeurde er hetzelfde en kwamen er uit alle hoeken en gaten opeens mensen tevoorschijn die ‘iets’ met Nepal hadden. En dat gingen ze natuurlijk állemaal aan mij vertellen.
Vier zomers geleden besloot ik dat het leuk was om dwars door Spanje te wandelen. 700 kilometer stap-voor-stap in de warme zon met een rugzak van 9 kilo. Daar bovenop dagelijks een paar liter water. Het was een cadeautje. Een intens cadeautje. Dat wel. Maar of het nou regende of de zon scheen. Ik twee, drie of vier blaren had. Ik genoot!
Heel vaak. Echt. Heel vaak. Dromen we van dingen waarvan we willen dat ze lukken. Van situaties die een succes zijn. We fantaseren over hoe het er dan uit ziet. Hoe ons leven dan in positieve zin veranderd is. En hoe alles om ons heen gelukkig is. Inclusief wijzelf natuurlijk. Allemaal in orde. Als dat ene ding gelukt is.
In de Hermitage in Amsterdam hangt een schilderij van Monet. Meerdere. Maar dit ene schilderij trekt mijn aandacht. ‘Pond at Montgeron’ (1876) heet het. Het kost 40 miljoen euro. En is – heel voorzichtig – van st. Petersburg naar Amsterdam verplaatst. Zodat wij er even naar kunnen kijken. In het echt. In plaats van op een plaatje.
‘Succes met je project!’ is een standaard zin geworden in mijn dagelijkse leven. Meestal wordt het me glimlachend gewenst na een inspiratie-praatje ergens op een podium. Of na een ontmoeting op het gebied van sponsorschap. Na het uitwisselen van wat kaartjes en bij het schudden van een afscheidshand. ‘Jij ook succes, hè!’, zeg ik dan.
‘Huh?’ Ze kijken verbaasd even op waardoor ik ruimte heb. ‘Ja..’, plaag ik. ‘Het is toch ook jouw Nederland? En jouw aarde? Dan is het ook jouw project. Succes de 21ste september!’. Het is een flauw taalspelletje, dat zie ik heus ook wel. Maar het werkt wel. En waar is het ook nog.
We weten het niet. We weten het gewoon niet. Het kunnen er tien zijn. Of twee. En misschien wel dertig. En dan met ons erbij, zijn het er nog een beetje meer. Dan komen er ook nog genodigden. Maar ja, ook dat weet je niet zeker. Eigenlijk weet je niets. Behalve het feit dat je je best hebt gedaan. En dat. Is meer dan genoeg.
It’s fascinating to see your own intuition coming to live. First you feel you’re right. Then you hope you’re wrong. And in the end the reality shows you the answer. The final truth about your guesses.
Some how I knew in the beginning which direction we should take to make the Netherlands a little bit more clean. I don’t know how I knew. Maybe it was my brain, filled with theories and observations of social sciences. Maybe it was experience that was grounded in my system. Maybe it was fate that helped me moving on. And maybe it was just luck. I don’t know. And more important: It doesn’t matter. The reason is just a guiding system, a tool on your road. But it never will be the answer to our stories. Our stories matter. They create our world. And so the story of Cleaning Up the Netherlands is telling herself. We are just puppets. Thankful to play a part, and learn by living the story.
Zondagavond laat had ik opeens een plan. InspirationShot had me gevraagd te vertellen over mijn persoonlijke reden om Nederland op te ruimen. Nu weet ik die wel. Heus wel. Maar door al het georganiseer er omheen, is het moment waarop ik dacht ‘Ja, We gaan dit doen!‘ soms al een beetje vervaagd in de tijd.
Thema: Linen door The Theme Foundry
