apr 3
In mijn straat wandelt al weken een mevrouw. Misschien wel maanden. Maar dat is me dan ontgaan. De mevrouw wandelt er iedere dag. Soms in de middag. En soms in de avond. Ze is gekleed in eenvoudige kleren, oogt een jaar of vijftig en ik zie zelden een glimlach rond haar lippen. Verder staart ze voornamelijk naar de grond.
Alles is al gedaan. En alles is al geschreven. Woorden zijn gevormd. En foto’s zijn gemaakt. We leggen vast wat we onthouden willen. We bewaren om te koesteren. We delen woorden en delen de beelden. Met de wereld op het scherm. We delen zodat we krijgen. Iemand die ons ‘liked’.
feb 7
Er is iets dat ik maar niet begrijp van Nederland. Het is vervelend, want ik denk er veel over na. Ik laat het los. Ik laat het nog meer los. Maar steeds blijft het antwoord een raadsel. En nou is dat best een beetje lullig, aangezien ik al zo’n 35 jaar met beide benen over Hollandse bodem dartel.
De man en ik zaten weer in het grandcafe. Hetzelfde café als de vorige keer. Alleen hadden we nu een ander tafeltje gekozen. Dat kwam omdat ik er iets eerder was dan hij. Ik koos een houten tafeltje aan de zijkant van de zaal. Vlak naast de keuken, maar met een mooie uitgestrekte houten rand ernaast waar je spulletjes op zou kunnen leggen. Als je dat wilde.
Hoe langer ik er over nadacht, des te simpeler dat het werd. Hoe moeilijk kon het zijn? Op een afgesproken tijdstip loop je de deur uit. Met een plastic zak in de hand, en als je wilt een paar handschoenen om je vingers. Vervolgens speur je de straat of het plantsoen af naar troep. En dat raap je op, en stopt het in de zak. Zo moeilijk kan dat toch niet zijn?
‘Als ik naar de overkant van de straat kijk, zie ik best vaak plastic zakjes zwerven’, zegt de meneer aan de telefoon. De meneer is van een landelijke krant, en toen hij belde besloot ik – per ongeluk – om mijn persoonlijke mening te vertellen in plaats van een standaard riedeltje af te draaien. Ik bel niet dagelijks met meneren van landelijke kranten. Vandaar.
2012. Er komt een Nieuwe Tijd aan. En je moet wel heel diep met je kop in de aarde hebben gezeten, mocht dit heugelijke nieuws je ontgaan zijn.
Hoewel ik sterk de overtuiging volg dat de toekomst niet te voorspellen is, en er enkel potentiële mogelijkheden in het luchtruim verscholen liggen, kon ik het dit keer toch niet laten me mee te laten drijven met dat wat ‘geschreven’ staat. Ergens. Door een indiaan nauwkeurig opgetekend . En toen over gekrabbeld door een Spanjaard. Of bewaard in een graftombe. Overgedragen van generatie op generatie. Ergens liep de lijn.
Men neme:
Het succes van een congres is het meest eenvoudig te meten in de gangen. Dat moment dat de deuren net open gaan en er dynamische changementen tussen het ene zaaltje en het andere plaats vinden. Je hoeft eigenlijk alleen die deuren maar in de gaten te houden, samen met de non verbale en microscopische mimiek van de mensen die er uit komen, om te signaleren of er even daarvoor een feestje was.
We zaten in de volle zon. Mijn oud collega en ik. En aangezien volle zon zeldzaam is tegenwoordig - zeker in september – genoten we. Mijn oud collega en ik.
We spraken over vroeger. En over vandaag. Twee lange jaren werden bij gepraat. vol momenten en beleving. Van gevonden en verloren geluk. Resonerend door de cocon waar wij ons in bevonden. Weg gespoeld met wijn en bier. Toe gelachen door de zon. Een her-ontmoeting van de bovenste plank.
Ik verdwaal altijd in de Bijlmer. Niet omdat ik er nog nooit geweest ben. Maar wel omdat de logica van de planologische structuur in de Bijlmer niet bij me lijkt te passen. Het sluit gewoon niet aan. Hoe erg ik mijn best ook doe, op de één of andere manier lijk ik de meest gestructureerde wijk van Nederland niet te begrijpen.
Op maandag 30 augustus 2010 zat er een man voor de trappen van de Ss. Stimmate in Rome. Hij had een saxofoon meegenomen. En speelde. Voor hem stond een statief met daarop een bakje geschroefd. Het was de bedoeling dat de mensen daar geld in wierpen. Als dank voor zijn muzikale klanken door de straten van Rome. Zo nu en dan gebeurde dat. Dan lachte de man. En knikte een warm dankjewel naar de persoon van het muntje.
Het is maandagochtend. Een maandag uit de boekjes. Zon en vogels in de achtertuin. Koffie op het balkon en een leven dat je toelacht. Zo wil je dat de tijd stil staat, en blijft. Daar blijft waar ze is. Dat dat niet gaat weet je ook wel. Maar op dit soort dagen wens je. Want dat hoort.
‘Ik werd gek van al jou tweets uit Achlum’, zei iemand gisteren tegen me. Het is een aardig iemand, dus dan kun je zoiets makkelijk hebben. Maar in alle eerlijkheid moest ik wel ’Ik ook’ antwoorden.
Ik vond het echt 3x niks al dat getik van al die letters gedurende de dag. De normale mens zal zich nu afvragen waarom ik dan in hemelsnaam zoveel berichtjes het luchtruim in stuurde. En alweer moet ik zeggen dat ik mezelf dat ook afvraag.
|
Thema: Linen door The Theme Foundry
