mei 15
We gaan allemaal wel eens op reis. Gelukkig. Om een beetje uit te rusten. Of onze zinnen te verzetten. Want dat kan zo lekker op reis. Dan hoef je niks, moet je niks, en – mijn persoonlijke favoriet – dan is er niemand die je verleden kent. Ronduit heerlijk. Ultieme vrijheid met een retourticket naar thuis.
De mooiste. Allermooiste momenten die ik mee maakte met de Liefdesbriefjes, waren dankzij het A4tje op de lantaarnpaal voor mijn huis. Het anonieme A4tje vol liefde. Zonder mijn naam. Zonder verwijzing. Zonder iets. Gewoon met strookjes ‘liefde’ voor wie het wilde. Vanuit mijn raam keek ik naar beneden als de kantoor mensen van verderop hun pauze hielden en monotoom mijn straat door liepen op weg naar een broodje.
We all desire for it. A Beautiful World. A world in which we can play, love, and where we can be the person who we are in our heart. Without fear and anger, jealousy and hate. I don’t know a single human being that doesn’t wishes this. We all want to live in paradise.
jan 15
.
Het onderscheid tussen training en coaching ligt in de nuance. In de regel worden trainingen meestal groepsgewijs gehouden, en is coaching één-op-één. Maar het kan ook andersom. Belangrijkste element is dat je samen met de trainer/coach je verwachtingen goed afstemt voordat je samen start. Dit voorkomt gedoe, en bovendien ook onnodige uitgaven. (!)
Tijdens een gedragstraining vindt er voornamelijk meer kennisoverdracht plaats, spelen methodiek en modellen een grotere rol en wordt er (meestal) groepsdynamisch gewerkt. Coaching is persoonlijker en meer procesgericht. Dit houdt in dat het tempo van de coaching zich vormt naar het tempo van de coachee. Het balanceert meer op het randje tussen therapeutisch handelen en een ‘goed gesprek’. Ook al worden er tijdens coachingsgesprekken ook wel modellen gebruikt – de intensiteit van de werkwijze verschilt sterk met dat van trainingen.
Drie keer knipperen met mijn ogen. En een vierde keer extra. Dat was Anouk. Daar vooraan in de Vluchtkerk. Met twee gitaristen die zittend op een krukje de eerste akkoorden van een nummer inzetten. Ik keek mijn buurman aan. Die knikte. ‘Ja. Dat is Anouk’. Nu waren we die avond al wat gewend aan verrassingen. Aan de diversiteit en de warmte. Aan de wensen van een hart en de tegenstrijdige werkelijkheid. Aan liefde en geweerschoten. Aan verliezen en omarmen. Maar toch veranderde er iets in die enorme stenen ruimte.
It’s fascinating to see your own intuition coming to live. First you feel you’re right. Then you hope you’re wrong. And in the end the reality shows you the answer. The final truth about your guesses.
Some how I knew in the beginning which direction we should take to make the Netherlands a little bit more clean. I don’t know how I knew. Maybe it was my brain, filled with theories and observations of social sciences. Maybe it was experience that was grounded in my system. Maybe it was fate that helped me moving on. And maybe it was just luck. I don’t know. And more important: It doesn’t matter. The reason is just a guiding system, a tool on your road. But it never will be the answer to our stories. Our stories matter. They create our world. And so the story of Cleaning Up the Netherlands is telling herself. We are just puppets. Thankful to play a part, and learn by living the story.
Everything has already been done. And everything has already been written. Words are formed. And pictures are taken. We set aside what we want to remember. We collect things to cherish. We share words with each other. And we share images. We share to get something in Return. Someone who ‘likes’ us. Just for one second. On the digital screen.
Thema: Linen door The Theme Foundry
