• +31 626715406
  • contact@annettedolle.nl

Let’s Do It!

Trots. En dat mag hardop gezegd!

Het heeft me zeker een paar seconden gekost. Minuten. Oké dan. Een uurtje of twee. Tot ik het hardop durfde te roepen. Ik ben namelijk trots. Zo trots als je je kan voelen als je eerste aardbeien rood kleuren. Of er een pompoen verschijnt aan de gele bloem in je tuin. Het trotse soort waar je wel iets aan kan doen en ook weer niet. Omdat je ook geluk moet hebben. ‘Hoe heb je dat in hemelsnaam gedaan?’ vragen de buren die mijn tomaten in sneltreinvaart de tuin zien overnemen. Ik haal mijn schouders op en zeg Wu Wei.’ Ik zweer bij wu wei. ‘Doen door niets te doen‘. Een loslaten en ogenschijnlijk niks doen, zonder inactief te zijn. Maar f*ck hé. Hoe makkelijk is dat? Schouders ophalen. Achterafgelul. Alsof er geen strijd, onzekerheid en spanning was. 

Dan leg ik het gewoon nog een keer uit. #andersorganiseren

Als je zelf iets heel enorm simpel vindt, en de omgeving niet, dan kan de communicatie soms te wensen over laten. Je probeert het eerst via A. Dan via B. Vervolgens vraag je je af of je de enige nitwit in de wereld bent, die denkt dat bepaalde zaken zo simpel – hups, in een hatseflats – op te lossen zijn. Totdat je er achter komt dat meer mensen het zien zoals jij, maar dat je met z’n allen nog in de minderheid bent. Of, dat de klassieker ‘met verandering komt weerstand mee’ nog steeds staat als een koe. En dat je koeien tegenwoordig mag knuffelen, maar dat nog niet iedereen dat snapt. 

Het is tijd voor een Frisse Wind!

Lieve opruimers & actievelingen van KeepitCleanDay,

Aan iedereen die je succes wenst.

In 2012 stond ik veel op podia om te vertellen over het – toen nog – nieuwe idee dat de wereld in geslingerd werd. Nu doe ik dat nog heel weinig, want als ik gevraagd word verwijs ik liever door naar iemand uit de eigen regio. Bij een project als ‘KeepitCleanDay’ gaat de kracht namelijk uit van regionale inzet. We moeten het samen doen. En jij en de buren hebben meer belang bij jullie schone stoepje, dan de verre vriend waar je veel houdt.

ik + ik = wij. #keepitcleanday

Oke. Ik zou net een blogje gaan schrijven.
Over dat ik vanmiddag een mail gekregen had van groep 3/4/5 uit Kekerdom. Ik wist toen nog niet waar Kekerdom ligt. Nu wel. Het is mooi daar. Volgens Google Earth. In dat blogje zou ik vertellen dat ik ze terug geschreven had. Dat ik het verhaal van KeepitCleanDay bijna als een sprookje had beschreven. Een sprookje met een mooi einde.

Op alles ‘Ja’ zeggen.

In juli besloot ik om een tijdje op alles ‘Ja’ te zeggen wat me gevraagd werd. Dat tijdje werd drie weken. Natuurlijk zei ik ook wel eens ‘nee’, maar dat was in uitzonderlijke gevallen. Als ik iets echt- echt – echt niet fijn vond. Maar iedere vraag die begon met ‘Wil jij..?’ beantwoorde ik met ‘Ja, hoor!’.

Welkom in de nieuwe graaicultuur #zwerfafval

Het moet voorjaar 2013 geweest zijn toen Helene van Zutphen (directeur Nederland Schoon) me tijdens een lunch uitlegde hoe de geldstromen met betrekking tot zwerfafval op het punt stonden te verschuiven. Wat ik vooral onthouden heb uit dat gesprek is dat er voor iedere burger € 1,19 gereserveerd is, dat uitgegeven mag worden aan nationale ergernis nummer 2: Zwerfafval. 

Thank You, Parallel Slovenia.

In the beginning of June I attended a Dragon Dreaming course. Somewhere in the ‘Middle of Nowhere’ – Somewhere in Slovenia. The hills glanced green soft light by the reflection of the sun, while the leaves and flowers played with the fractions of tiny little starlights. I loved it. I loved being in this new unknown place, with people around me that connect so smoothly in the country.

Als dit de deeleconomie is. Mag dan ook het geld op de juiste plek verdeeld? #hardopfluisteren

Lieve mensen, 

Er is geen betere start van dit verhaal, dan te beginnen met de uitleg van het spelletje ‘doorfluistertje’. Al denk ik dat iedere Nederlander het spel wel kent. Het spelletje waarbij iemand een woord of zin in het oor van een ander fluistert. Heel zachtjes. Zodat niemand het hoort. En die ander fluistert het weer door naar een andere ander. Totdat de hele groep iets door gefluisterd heeft gekregen, en we aan gekomen zijn bij de laatste persoon. Het is het moment van de ontknoping, want wát is er gehoord? Welke woorden zijn er gezegd. En kloppen ze nog met de woorden van het begin?

‘Een experiment’ [KeepItCleanDay 2013]

Ik wist dat hij erover zou beginnen. Ik wist het. Al had ik me er niet op voorbereid, want. Je weet het immers nooit. Maar ik wist het. En natuurlijk. Zul je altijd zien. Op een onbevangen moment. Zo eentje waarop ik het niet verwachte kwam de vraag.

We zaten in de tuin. De vakantie verhalen verteld. Ontspannen. Elk op een bank. Water met limoen. Wespen die rond vliegen en lavendel dat groeit. ‘Dus’ zei hij. Grote glimlach. Zo’n ontwapenende. Ik wist genoeg. ‘Hou maar op’ reageerde ik snel. Maar natuurlijk te laat.

A Beautiful World

We all desire for it. A Beautiful World. A world in which we can play, love, and where we can be the person who we are in our heart. Without fear and anger, jealousy and hate. I don’t know a single human being that doesn’t wishes this. We all want to live in paradise.

In het Moment #KeepitCleanDay

.

.

Ik lach naar Kaia en Nara op de stoelen naast me. We zitten op de voorste rij van het kleine zaaltje in het grote conferentie gebouw. Midden in Kathmandu, Nepal. Buiten vult de lucht zich met stof, en rijden er honderden motoren en taxi’s over de onverharde wegen, hard toeterend naar iedereen die hun de snelheid ook maar een seconde ontneemt.

Een rivier vol Plastic – Van de Bergen naar de Zee

“Bij ons viel het mee”, vertelt mr. Sherpa van de Himalaya Mountainering organisatie. “Wij woonden slechts op 4000m. hoogte”. Zacht lach klinkt door de zaal. Voornamelijk door de Europeanen. De anderen zijn de hoogte gewend en knikken instemmend. Mr. Sherpa vertelt kalm en bescheiden over de huidige situatie hoog in de bergen. Over de kansen en de uitdagingen. Het is mooi dat mensen uit het Vlakke Land zijn wereld willen ontdekken, maar het zou nog mooier zijn als ze het dan ook een beetje schoner achter lieten.

Verbinden #Nepal

8 november. 16.00 uur. De WorldCleanUp confernce in Kathmandu stond op het punt van beginnen. We (3 Estlanders, 1 Sloveen en ik) hadden stiekem weddenschappen afgesloten waarin we voorspelden hoeveel van de genodigden op tijd zouden zijn. Dat Aziaten de tijd iets anders interpreteren dan Europeanen was de dagen ervoor al snel duidelijk geworden.

16.15 uur. De grote zaal liep langzaam vol. Chai thee en koffie stonden klaar. En terwijl alles ontspannener dan we dachten ontstond, stuiterde ik de zaal rond. Ze lachten me liefdevol uit, de anderen. En ik mocht gewoon lekker door stuiteren. “I’m nervous” zei ik tegen Ave.  Ave had de aanleiding van mijn gestuiter gemist, en ik was uiteraard meer dan bereid om het verhaal nog maar eens een keer te vertellen.

Everything starts with…

We drove through Kathmandu. Over rocky roads, narrow streets, and busy ways filled with motor cycles. Honking all the time.

I was sitting on the backseat of the car. It was my first day in Nepal, and like a sponge I tried to absorb everything I witnessed. Of course I failed, it’s impossible to understand the 8th step if you’re only at the first. But I tried. Despite this knowledge I tried. Because of eagerness, curiosity and the wish to understand.

Our goal was the conference building. The place were the magic was suppose to happen. The place where the world would be gathering (well, at least some of it) to share experiences about how to create a healthy world.

71 keer.

Het leek even alsof ik de enige Nederlander was die nog nooit voet op Nepalese bodem had gezet. Zoals je dat ook wel eens hebben kunt als je op een feestje staat, en je stiekem afvraagt of je de enige bent die nog nooit een boek geschreven heeft.  Hele volksstammen schrijven boeken en jij droomt er alleen maar van. Was het dan zo makkelijk? Heb je iets gemist? Één of andere trend ofzo. En verhip, toen bekend werd dat ik naar het voormalig koninkrijk in de Himalaya zou gaan, gebeurde er hetzelfde en kwamen er uit alle hoeken en gaten opeens mensen tevoorschijn die ‘iets’ met Nepal hadden. En dat gingen ze natuurlijk állemaal aan mij vertellen.

Vanaf nu weet ik dat alles kan!

Op vrijdag 21 september werd er een persoonlijke droom werkelijkheid. Het was Keep it Clean Day, en ruim 120 gemeenten ruimden in hun eigen omgeving het zwerfafval op. Daarnaast waren er honderden mensen die onderweg van huis naar het werk dat ene verdwaalde cola-blikje opraapten en in de prullenbak gooiden.
Keep it Clean Day was gelukt. En ik was blij!
.
.
Ergens wist ik het al voordat de 21ste was – dat het lukken zou – want je werkt naar zoiets toe. De laatste paar weken hadden zich meer dan dertig dorpen en steden aangemeld, en de website werd dagelijks ongeveer 3.000 keer bekeken. Wakker Nederland filmde items, ik was te gast bij Studio MAX Live, en radiostations belden voor interviews. Ja, dan mag je wel spreken van een succes.
.
.
.
.
.

De laatste 100 kilometer

Vier zomers geleden besloot ik dat het leuk was om dwars door Spanje te wandelen. 700 kilometer stap-voor-stap in de warme zon met een rugzak van 9 kilo. Daar bovenop dagelijks een paar liter water. Het was een cadeautje. Een intens cadeautje. Dat wel. Maar of het nou regende of de zon scheen. Ik twee, drie of vier blaren had. Ik genoot!

Wat als alle dingen die je wilt, gewoon lukken?

Heel vaak. Echt. Heel vaak. Dromen we van dingen waarvan we willen dat ze lukken. Van situaties die een succes zijn. We fantaseren over hoe het er  dan uit ziet. Hoe ons leven dan in positieve zin veranderd is. En hoe alles om ons heen gelukkig is. Inclusief wijzelf natuurlijk. Allemaal in orde. Als dat ene ding gelukt is.

Van een afstandje zijn er geen grenzen.

In de Hermitage in Amsterdam hangt een schilderij van Monet. Meerdere. Maar dit ene schilderij trekt mijn aandacht. ‘Pond at Montgeron’ (1876) heet het. Het kost 40 miljoen euro. En is – heel voorzichtig – van st. Petersburg naar Amsterdam verplaatst. Zodat wij er even naar kunnen kijken. In het echt. In plaats van op een plaatje.

‘Jij ook succes met het Project hè!’ – Rampante Zwermintelligentie

‘Succes met je project!’ is een standaard zin geworden in mijn dagelijkse leven. Meestal wordt het me glimlachend gewenst na een inspiratie-praatje ergens op een podium. Of na een ontmoeting op het gebied van sponsorschap. Na het uitwisselen van wat kaartjes en bij het schudden van een afscheidshand. ‘Jij ook succes, hè!’, zeg ik dan.

‘Huh?’ Ze kijken verbaasd even op waardoor ik  ruimte heb. ‘Ja..’,  plaag ik. ‘Het is toch ook jouw Nederland? En jouw aarde? Dan is het ook jouw project. Succes de 21ste september!’. Het is een flauw taalspelletje, dat zie ik heus ook wel. Maar het werkt wel. En waar is het ook nog.

Hoe een collectieve droom de aarde raakt

We weten het niet. We weten het gewoon niet. Het kunnen er tien zijn. Of twee. En misschien wel dertig. En dan met ons erbij, zijn het er nog een beetje meer. Dan komen er ook nog genodigden. Maar ja, ook dat weet je niet zeker. Eigenlijk weet je niets. Behalve het feit dat je je best hebt gedaan. En dat. Is meer dan genoeg.

The more I learn, the less I know

It’s fascinating to see your own intuition coming to live. First you feel you’re right. Then you hope you’re wrong. And in the end the reality shows you the answer. The final truth about your guesses.

Some how I knew in the beginning which direction we should take to make the Netherlands a little bit more clean. I don’t know how I knew. Maybe it was my brain, filled with theories and observations of social sciences. Maybe it was experience that was grounded in my system. Maybe it was fate that helped me moving on. And maybe it was just luck. I don’t know. And more  important: It doesn’t matter. The reason is just a guiding system, a tool on your road. But it never will be the answer to our stories. Our stories matter. They create our world. And so the story of Cleaning Up the Netherlands is telling herself. We are just puppets. Thankful to play a part, and learn by living the story.

Waar zijn de Wensen?

Zondagavond laat had ik opeens een plan. InspirationShot had me gevraagd te vertellen over mijn persoonlijke reden om Nederland op te ruimen. Nu weet ik die wel. Heus wel. Maar door al het georganiseer er omheen, is het moment waarop ik dacht ‘Ja, We gaan dit doen!‘ soms al een beetje vervaagd in de tijd.

Handig. Zolang het maar Handig is.

In mijn straat wandelt al weken een mevrouw. Misschien wel maanden. Maar dat is me dan ontgaan. De mevrouw wandelt er iedere dag. Soms in de middag. En soms in de avond. Ze is gekleed in eenvoudige kleren, oogt een jaar of vijftig en ik zie zelden een glimlach rond haar lippen. Verder staart ze voornamelijk naar de grond.

De Avonturen die ons Leven schrijven

Over iets minder dan twaalf uur vlieg ik naar Slovenië. Mijn tas ligt nog steeds half gevuld in de kamer. Bloembollen, kaartjes en schriftjes rollen naar buiten. Ik ga om te onthouden. En om te delen. Om te ontvangen. Te vieren, genieten, ervaren. En om soms even stil te staan. En te kijken naar al dat moois.

12