• +31 626715406
  • contact@annettedolle.nl

Liefde

Een meningtekst: De mensen en het schoolsysteem.

Het filmpje is me nu drie keer te vaak toegestuurd. Door drie lieve mensen, dat wel. En drie keer heb ik dankjewel gezegd. ‘Ik zal er naar kijken’, zei ik erbij. Vanmorgen was dat moment eindelijk daar. Ik stond op het punt om te ontdekken wat 386.268 anderen voor mij al ontdekt hadden.

PLAY. 

Trots. En dat mag hardop gezegd!

Het heeft me zeker een paar seconden gekost. Minuten. Oké dan. Een uurtje of twee. Tot ik het hardop durfde te roepen. Ik ben namelijk trots. Zo trots als je je kan voelen als je eerste aardbeien rood kleuren. Of er een pompoen verschijnt aan de gele bloem in je tuin. Het trotse soort waar je wel iets aan kan doen en ook weer niet. Omdat je ook geluk moet hebben. ‘Hoe heb je dat in hemelsnaam gedaan?’ vragen de buren die mijn tomaten in sneltreinvaart de tuin zien overnemen. Ik haal mijn schouders op en zeg Wu Wei.’ Ik zweer bij wu wei. ‘Doen door niets te doen‘. Een loslaten en ogenschijnlijk niks doen, zonder inactief te zijn. Maar f*ck hé. Hoe makkelijk is dat? Schouders ophalen. Achterafgelul. Alsof er geen strijd, onzekerheid en spanning was. 

De 4e generatie communicatie: Vragen Stellen.

Een gesloten vraag kent vier antwoorden:

  1. Ja.
  2. Nee.
  3. Dat weet ik niet.
  4. Dat wil ik niet zeggen.

Waarom ik ‘Gratis’ deel en niets terug vraag.

 

‘ We zijn dat hier niet zo gewend’.

Sinds ik meer met gemeenten en overheidsmedewerkers in aanraking kom tijdens trainingen en procesbegeleidingen, hoor ik bovenstaande zin steeds vaker.

REFLECTIEF KAPITAAL. #2

‘Reflecteren is een werkwoord, totdat je bedenkt dat je het maar beter bewaren kan.’ 

Voordat sociaal kapitaal een pakketje inhoud geworden was (zo’n vijftig jaar geleden), dat we bij wijze van spreken in onze broekzak konden stoppen en gebruiken op momenten dat het ons handig lijkt, spraken we over ‘sociaal handelen’ en ‘waarden en normen’ die onze samenleving bij elkaar hielden. Toen waren er grondbeginsels die onze opa’s en oma’s wereldwijd, eigenhandig in de aarde hadden gezet. Dat dat zou verworden tot een essentieel ingrediënt om ondernemerschap en organisaties mee vorm te geven, had niemand in die periode nog bedacht. 

De beste Stuurlui staan…

Ik ga het gewoon hardop roepen. Ja? Ja. Dat ga ik doen. Waarom? Omdat ik het spuugzat ben en dat mag ook wel eens gezegd. Ooit leerde ik van één van de beste facilitators die ik ken dat het grootste compliment dat je krijgen kunt als trainer/facilitator de afkeur van je deelnemers is. ‘Ja’, zei hij. ‘Als mensen zover zijn dat ze tegen je ingaan, dan is het vertrouwen en de veiligheid optimaal.’ Eens. Roerend ben ik het daar mee eens. 

Nuttig Plezier – Pas op hoor, het zou zo maar eens leuk kunnen worden!

We leven in een ‘uiterst complexe wereld’ tegenwoordig. Economische ellende, terroristen die de macht willen en smeltende poolkappen. Naast de echte problemen vind ik persoonlijk twintig soorten tandpasta ook behoorlijk verwarrend. Laat staan de prijsverschillen tussen de Lidl en de Albert Heijn, waarbij ik het consequent eerlijker vind om eerst alles te testen op kwaliteit, voordat ik me een mening vorm. Maar, waar haal ik de tijd vandaan om achttien tubes te vergelijken? (serieus. ik heb ze geteld).

Het is één nutteloze bende, die aarde. En dan ga je op het einde ook nog dood. Potverdorie. Zonder dat ze je er bij vertellen of het allemaal wel zin heeft gehad. Daar komen we daarna pas achter. Of niet. 

De Kunst van Bedanken.

‘Het staat in elk recent managementboek geschreven’, zegt ze. ‘Echt, ik lees het overal’. Ze kijkt me aan alsof ik overtuigd moet worden, maar ik ben allang overtuigd. Ik lees de boeken niet waarover ze spreekt, maar ik geloof haar meteen. ‘verbinden‘ en ‘bedanken‘ – en ‘vieren’ komt trouwens ook een heel eind – zijn trendwoorden. Hoewel ze waarschijnlijk zo oud zijn als de weg naar Rome, maar dat waren we voor het gemak maar even vergeten. Want het is natuurlijk veel leuker als we het zelf bedacht hebben. In onze tijd. De ‘nieuwe’ tijd. 

De Verbinder wordt altíjd betaald.

Een fijne zondagmiddag. Het regent buiten, binnen geniet ik van de dag. Boekjes, een afwas, veel muziek en lieve mensen aan de telefoon. Zulke dagen mogen er vaak zijn. Rond een uur of 15.00 uur doe ik de computer aan, en al doe ik mijn uiterste best – het lukt me niet om facebook te omzeilen.

De rol van de expert [met een ‘how to do it’]

‘Het enige dat ik weet is dat ik niks weet’. Socrates sprak deze woorden uit, ergens 450 v. chr. in het oude Griekenland. Hij stelde dat alleen het stellen van vragen ons bij het juiste innerlijke inzicht brengt. Namelijk dat wat we nog niet wisten. Hierdoor, zegt Socrates, blijven we ons altijd verwonderen en in een constante onderzoeksfase. Alleen door te weten dat we niks weten, kunnen we open blijven voor nieuwe antwoorden. Die (uiteraard) weer naar nieuwe vragen leiden. 

De wereld was heel even weg. #ridderzaaldialoog

‘We hebben vandaag geschiedenis geschreven’ zei Rabbijn Awraham Soetendorp met kalme woorden. Voor hem stonden ongeveer twintig journalisten die wilden weten hoe onze dag was geweest. Met elke ademhaling leek het alsof er meer rust  de ruimte in stroomde. Ik zat aan de zijkant in een rode pluche stoel. Tegenover me een deel van de jongeren die ook de pers te woord zouden staan. Afwachtend en neutraal keken ze naar de camera’s en notitieblokjes.

Omarmd.

Anderhalf jaar geleden zeiden we het tegen elkaar. ‘It takes some magic to change shit into flowers’. Het was een grapje waar waarheid in verstopt zat. Ik hou van dat soort grapjes. Ze vertellen een verhaal waar we van kunnen leren, en we mogen nog lachen ook. Op hetzelfde moment. Vandaag hebben we shit in bloemen veranderd. En hoe het gebeurd is weet ik niet. En dat heet magie. 

Het verschil tussen Helpen, Delen & Roddelen.

“Als jij en ik vrienden zijn, maar ik jou zusje niet ken – dan hebben jij en ik een ‘strong tie’ en je zusje en ik een ‘weak tie’. Zelfs al hebben we elkaar nog nooit gezien. En zo is iedereen op de wereld aan elkaar verbonden.” Ik tekende op het flipover-vel een sinaasappelnetje, met rondjes aangeduid als mensen. En stippellijnen als ‘weak ties’. Voor me zat een groep van ongeveer tien mensen. We werkten die dag aan trainingen, en ik presenteerde een idee dat ik had voor een training. De sterke en zwakke banden benoemde ik in het Engels omdat de theorie oorspronkelijk van meneer Granovetter is, en ik al zijn artikelen in het Engels had gelezen. Bovendien denk ik bij het Nederlandse ‘zwakke banden’ eerder aan fietspompen, dan aan relaties. Dus koos ik. Weak ties. En Strong Ties. 

Wees als het maisveld: Jezelf en Samen.

Ooit vertelde iemand me dat ik zijn moest als riet. Riet zwiept in de wind, doorstaat de regen, ontvangt de zon en verliest nooit zichzelf. Ik vond het een slecht idee. Zijn als riet. Ik werd duizelig van het beeld dat ik eindeloos heen-en-weer zou blijven zwiepen als de wind opstak. Een vreselijk slecht idee. En hoe zou dat wel niet uit de hand kunnen lopen als het herfst zou worden? Ik knikte braaf naar de persoon die het me uitlegde. Vanaf mijn meditatiebankje, want uiteraard kreeg ik deze tip niet bij de Gamma of de Praxis. Wat me trouwens op een geweldig idee brengt, maar dat terzijde. Het riet mocht blijven zwiepen en ik wandelde verder.

Hoe Draken veranderen in Prinsessen. #blokkades

Ik ontdekte een blokkade bij mezelf. Zomaar opeens. Ergens in het midden van mijn maag. Een steen die tussen mijn ingewanden door zweeft en niet op het commando van mijn brein weer weg gaat. Heel vervelend zo’n blokkade. Normaal gesproken vloek je er eens tegen, je schudt wat met je buik. Je rommelt wat om je heen, kijkt waar het gedoe vandaan komt en zoekt naar een oplossing. Tot je uiteindelijk besluit te wachten. Ooit zal het wel weer vertrekken hoop je. En meestal gebeurt dat ook.

De Mantel der Liefde. #relaties

Jaren geleden had ik een vriendin die altijd vrolijk was. Natuurlijk niet in het echt. Maar wel voor iedereen om haar heen. In het begin vond ik het een feest. Als ik samen met haar was, kleurde de wereld oranje en waren al mijn twijfels en onzekerheden als sneeuw voor de zon verdwenen. Onze gesprekken gingen over dromen, mooie momenten, dingen die we gelezen of gezien hadden, en alles was altijd goed. ‘Positief denken, brengt je positieve dingen‘ was een mantra en heel lang dacht ik dat dit waar was.

Zullen we gewoon wat liever zijn? #digitaal

Ik deel dit collectief, wellicht met gevaar voor mijn eigen digitale leven. Omdat er iets gebeurt dat de laatste maanden steeds regelmatiger voorkomt. En ik het om me heen ook steeds vaker zie gebeuren.

Toen ik in 2011 startte met een blog, was dat omdat ik mijn hele leven al verhalen schrijf, maar het delen met een groot publiek veel enger vind. Zoals met alles dat je dierbaar is. Want wat gaan mensen er van vinden? Ik kreeg zelden negatieve reacties. Eigenlijk nooit. Twee keer in twee jaar heb ik een reactie op een verhaal niet toegelaten, maar dat was voornamelijk omdat de reactie langer was dan mijn blog. En een keer omdat iemand een discussie wilde ontketenen, wat ik niet wilde.

Living the Fairytale Life.

I wanted to be the most beautiful princess on the ball. Dancing with the prince, floating through the golden rooms full of flowers.

I thought being an entrepreneur would be romantic. All day long. From the moment I would awake at dawn. Everyday when the sun arise. I would do my yoga, eat some fruit, drink an aroma tasteful coffee and say hi to the birds in the garden. I would start work by reading some emails in my decorated study room. Lovely emails with delicate words. Suggestions, inspirations and invitations to join. Quickly I would answer them, and schedule my new appointments in my Moleskine agenda.

Liefdevol foutjes maken.

Ik maak heel veel foutjes. De hele dag door. Maar net zoals veel van mijn generatie-genoten ben ik opgevoed met het idee dat je je foutjes moet verdoezelen. Verbergen. En verstoppen. Je mag geen fouten maken. Je moet perfect zijn.

Lief onderwijs, waar zijn we nou helemaal mee bezig?

Misschien heb ik wel helemaal geen recht van spreken. Dat zou zomaar eens kunnen. Telt mijn stem niet mee, omdat ik te weinig ervaring heb. Te weinig ervaring in het ‘reguliere onderwijs’. Want, daar wil ik het met u eens over hebben. Als ik recht van spreken heb. Tenminste.

Mijn God.

Ik had opeens behoefte aan een Boek. Een eigen Boek. Een Heilig Boek. Een Boek voor mij alleen. Over alles waar ik in geloof. Over Jezus en Mohammed. Over Jahweh, Ganesha en Vishnu. Met psalmen en soetra’s. Met soera’s en shruti’s. Met mijn eigen invalshoek. Over liefde en van die dingen. Zo. Allemaal bij elkaar. In één Boek. Dat mag best. Vond ik.

Het leek me fijn en overzichtelijk. En vooral praktisch voor momenten waarop ik mensen tegen kom die waarde hechten aan alles dat op papier staat. Dan zeg ik ‘Kijk, dit is wat ik geloof’. En dan wisselen we ons Boek. En drinken een biertje. Dat scheelt dan tijd. Veel tijd en misverstanden. En ik hou niet van misverstanden. Dus daarom had ik behoefte aan een Boek. Van mij alleen. Voor het overzicht.

Blinde Vlekken

Het lijkt me nou zo leuk als we gewoon geen Blinde Vlekken meer hebben. Gewoon. Niet. Dat we elk gedragstukje van onszelf herkennen, en erkennen. En dat we na verloop van tijd, als een soort beloning voor het ouder worden, onze eigen handleiding gezellig begrijpen. En in een mapje hebben. Zo’n ringband. Dat lijkt me nou leuk.

Uitgestelde Koffie

De mooiste. Allermooiste momenten die ik mee maakte met de Liefdesbriefjes, waren dankzij het A4tje op de lantaarnpaal voor mijn huis. Het anonieme A4tje vol liefde. Zonder mijn naam. Zonder verwijzing. Zonder iets. Gewoon met strookjes ‘liefde’ voor wie het wilde. Vanuit mijn raam keek ik naar beneden als de kantoor mensen van verderop hun pauze hielden en monotoom mijn straat door liepen op weg naar een broodje.

Ik sta hier ook hoor.

Zaterdagochtend op de Noordermarkt.

Het is miezerig en nat. Iedereen dringt en probeert de waterplassen op de klinkers te vermijden. Ik sta voor de kraam met nootjes en gedroogde vruchten. Cranberry’s wil ik kopen. Maar het lukt me niet te kiezen tussen de duurdere biologische variant, of de gewoon gezoete bessen. Terwijl ik op mijn beurt wacht, denk ik na. Weeg ik af. De plussen en de minnen. Naast me staat een vrouw. Ik zie haar niet, want ik denk. Als me opvalt dat ik er al een tijdje sta, stop ik met denken en kijk de kraam in.

Geven & Ontvangen: ‘Omdat je soms niet anders kan’ #Vluchtkerk

Meneer Calvijn heeft het vast heel lief bedoeld. Dat verhaal over nijverheid en vlijt. En er zit natuurlijk best wat in. Dromen is een essentieel begin van elke eerste stap, maar daarna is het ook erg handig als je hard werkt en volhoudt. Als je doorzet op momenten dat het moeilijk wordt. Mensen met grote projecten op hun naam zeggen allemaal hetzelfde: ‘Ik kon niet anders dan blijven’. Weg gaan had

Vajra Academy ‘The best of both Worlds’

http://www.youtube.com/watch?v=7EOKddS1CeU&feature=youtu.be

We zitten met thee in zijn kantoortje. Udit en ik. Buiten schijnt de zon terwijl de lokalen van het schoolgebouw geduldig wachten tot twee dagen later de ruimte weer gevuld zal worden met geluid en gelach. We bespreken de inhoud van de les die ik zal geven aan de 8th grade. Udit is streng en strict, wat me erg bevalt. Een docent die zomaar iedere lapzwans  zijn klas binnen laat, heeft vaak andere belangen dan goed onderwijs verzorgen. En Udit is anders. Gelukkig. Net als ik. Alweer gelukkig.

12