• +31 626715406
  • contact@annettedolle.nl

Vanaf de Stoeprand

‘We hebben het altijd zo gedaan’

Ik las ergens een feitje dat mensen boven de 35 jaar geen nieuwe muziek meer internaliseren. Ze horen het wel, maar het blijft niet hangen. De onderzoekers hadden er flink wat jaren onderzoek op zitten en volgens mij zijn ze er nog steeds niet uit. Maar vreemd klinkt het niet. Mijn vader schalt regelmatig dat ‘vroeger alles beter was’, maar als we voorstellen om zijn computer dan maar weg te halen – for the sake of the old days – sputtert ‘ie toch wat tegen. En toen Avicii stierf en er al snel muzikale vergelijkingen ontstonden met Bach, sloegen alle klassiekemuziek-liefhebbers op tilt. ‘Een DJ vergelijken met Bach, durven ze wel?’ Maar waarom heeft deze tijd geen recht op een nieuwe Bach? En laat Avicii dat dan zijn. Wie weet wat Bach had gearrangeerd als hij de technologische mogelijkheden van vandaag tot zijn beschikking had gehad..?   

Als de leerling zijn eigen onderwijs betaalt!

Stel, dat we al het geld dat nu naar onderwijs gaat, ‘gewoon’ uitdelen aan de mensen voor wie het bestemd is? Aan. De. Leerlingen. Stel dat we dat doen. Dan krijgt elke leerling aan het begin van het schooljaar een bundeltje geld. Pak ‘em beet zo’n €8.000,- netto, want dat is exact hetzelfde bedrag dat OCW nu aan de leerling in het VO uitgeeft. Makkelijk!

Gevonden! €1,8 miljard voor het Primair Onderwijs.

Als we het rekenmodel van het Middelbaar Beroeps Onderwijs toepassen op het Primair Onderwijs, dan is €1,8 miljard euro opeens veel sneller binnen handbereik…

Leraren in het Primair Onderwijs zijn het zat. Hun salaris is een aantal jaar bevroren, hebben een enorme normjaartaak, te grote klassen en een te laag salaris in verhouding met het werk en opleidingsniveau dat ze hebben. Lang hielden ze hun mond, maar dat tij lijkt gekeerd te zijn. 45.000 mensen tekenden een petitie tegen de overvolle klassen en ruim 34.000 leraren hebben zich verzameld via social media om een signaal af te geven dat het klaar is. Er móet iets gebeuren!

Het PO wordt al sinds mensenheugenis betaald door het ministerie van OCW en wat subsidiepotjes hier en daar. Ongeveer €6.500,-  wordt er per leerling besteed en in totaal spreken we hier van  ruim €10.000.000.000,-. Echter, niet iedere leerling in het PO is evenveel ‘waard‘. Er wordt, bij de besteding van de financiën, ook gekeken naar de thuissituatie van de leerling. Wat het opleidings- en werkniveau van de ouders is. Zodoende zijn leerlingen soms meer dan 1,0 punt waard. Het zal je maar gebeuren. De datum waarop deze telling wordt vastgelegd is elk jaar op 1 oktober. 

Het verschil tussen samenwerken en fuseren. #sociaaldomein

Misschien zit er iets in ons water, of is het de richting van de wind. Misschien stroomt het door de slootjes en ligt het op de fietspaden: onze door cultuur gedreven ondernemersgeest. En toegegeven, er gaat ook best iets goed! Want op de wereldranglijstjes staan we bij veel thema’s consequent in de top tien. Wie die lijstjes invult, weet ik niet, maar het is vast iemand die in mooie dingen gelooft. Hoe komt het dan dat we niet in elk domein die kennis en kunde gebruiken, die we voor handen hebben?

Van Vakbond naar Verzekeringsmaatschappij.

*Leestijd: 8 minuten* 

*Note. In dit artikel bespreek ik enkel de context bekeken vanuit het onderwijsveld.*

Ik leef, zolang ik me heugen kan, in de volste overtuiging dat als je in nood zit, er altijd iemand is die je helpen zal. Nou heb ik de mazzel dat dit ook al veertig jaar het geval is, dus er zal heus wel enige relatie zitten tussen mijn gedachte en de praktijkervaring. Sommige mensen zullen dit naïef vinden, of misschien denken dat ik nog nooit werkelijke problemen heb gekend. Anderen zullen knikken en het beamen, of er vanuit een pragmatische levenshouding weinig aandacht aan schenken. Het mooie van samen-leven is dat we er allemaal anders naar mogen kijken. Pas als iets de huis-tuin-en-keuken-logica overstijgt is het handig om daar, wat mij betreft, een collectieve keuze in te maken.

Als we het salaris van de bestuurder en de conciërge omdraaien.

Al een paar maanden mijmer ik over iets dat me zowel spannend als subliem lijkt. Het begon als ludiek ideetje dat ik steeds serieuzer begon te nemen, tot ik het ging testen bij de mensen waarover het ging: Bestuurders en Conciërges in het onderwijs. 

Waarom ik nu anders over het Lerarenregister denk.

Het is gemakkelijk om tegen het Lerarenregister te zijn. Heel makkelijk zelfs. Toen ik een paar weken geleden via social media naar reacties vroeg, waren de postduiven niet aan te slepen. Binnen een paar uur had ik koffie uitnodigingen van alle actiegroepen-tegen die je maar bedenken kan. En toen had ik het eigenlijk al kunnen weten… Want actiegroepen-tegen krijg je alleen als je een vet goed idee de wereld in geslingerd hebt. Dit constateerde ik al tijdens powwow-sessies over Easycratisch Werken, waarna ik het tot een ludieke wetmatigheid vervormde. Elk subliem project verdient een actiegroep tegen. Heb je die niet? Dan ben je niet subliem genoeg. (lees: tevens een slimme manier om met weerstand om te gaan ;)).

De Expert bestaat Niet.

Een paar weken geleden was ik op een nieuwjaarsfeestje – buitengewoon leuk feestje trouwens – waar ik een kennis tegen kwam. ‘Jij bent tegenwoordig onderwijsexpert, hè’ opende hij het gesprek vriendelijk. Ik vermoed dat ik iets gestameld heb en het onderwerp verschoven heb naar bitterballen. In diezelfde week ontving ik een mail van een oude klant die me verwonderd schreef waarom ik ‘niet meer met zelfsturing bezig was, maar nu met onderwijs‘. Er begon een kwartje te vallen. 

Waarom Pokemon Go de wereld verandert. #1

Het is 36 uur geleden dat ik Pokemon Go installeerde op mijn mobiele telefoon. Vanaf de bank (met een beginnend griepje, maar dat terzijde) leek het me een ‘zeer geschikt’ moment om kennis te maken met deze nieuwe, parallelle wereld. Het werd tijd. Ik wist het zeker. Je kan níet met jonge mensen werken, zonder je – op zijn minst – te interesseren in aspecten van hun leven. Pokemon Go is er één van. Dus, daar ging ik dan… 

Een meningtekst: De mensen en het schoolsysteem.

Het filmpje is me nu drie keer te vaak toegestuurd. Door drie lieve mensen, dat wel. En drie keer heb ik dankjewel gezegd. ‘Ik zal er naar kijken’, zei ik erbij. Vanmorgen was dat moment eindelijk daar. Ik stond op het punt om te ontdekken wat 386.268 anderen voor mij al ontdekt hadden.

PLAY. 

Trots. En dat mag hardop gezegd!

Het heeft me zeker een paar seconden gekost. Minuten. Oké dan. Een uurtje of twee. Tot ik het hardop durfde te roepen. Ik ben namelijk trots. Zo trots als je je kan voelen als je eerste aardbeien rood kleuren. Of er een pompoen verschijnt aan de gele bloem in je tuin. Het trotse soort waar je wel iets aan kan doen en ook weer niet. Omdat je ook geluk moet hebben. ‘Hoe heb je dat in hemelsnaam gedaan?’ vragen de buren die mijn tomaten in sneltreinvaart de tuin zien overnemen. Ik haal mijn schouders op en zeg Wu Wei.’ Ik zweer bij wu wei. ‘Doen door niets te doen‘. Een loslaten en ogenschijnlijk niks doen, zonder inactief te zijn. Maar f*ck hé. Hoe makkelijk is dat? Schouders ophalen. Achterafgelul. Alsof er geen strijd, onzekerheid en spanning was. 

Waarom we Taylor Mali’s in de wereld nodig hebben.

Deze zomer verhuisde ik. Van het ene naar het andere huis. Met zes weken daartussen waarbij mijn ge-he-le inboedel opgeslagen lag in twee containers van 10m3. Het was een louterende ervaring, ik kan niet anders zeggen. Niet altijd leuk, want ‘oh jee, je had per ongeluk ook je bikini ingepakt’. En zes weken in hetzelfde jurkje verveeld na een tijdje ook. Bovendien blijkt een bank een uitstekende uitvinding te zijn. Net zoals stoelen en een tafel. Om van een koelkast maar te zwijgen. Maar goed. Daar ging dit verhaal niet over.

De 4e generatie communicatie: Vragen Stellen.

Een gesloten vraag kent vier antwoorden:

  1. Ja.
  2. Nee.
  3. Dat weet ik niet.
  4. Dat wil ik niet zeggen.

Waarom ik ‘Gratis’ deel en niets terug vraag.

 

‘ We zijn dat hier niet zo gewend’.

Sinds ik meer met gemeenten en overheidsmedewerkers in aanraking kom tijdens trainingen en procesbegeleidingen, hoor ik bovenstaande zin steeds vaker.

REFLECTIEF KAPITAAL. #2

‘Reflecteren is een werkwoord, totdat je bedenkt dat je het maar beter bewaren kan.’ 

Voordat sociaal kapitaal een pakketje inhoud geworden was (zo’n vijftig jaar geleden), dat we bij wijze van spreken in onze broekzak konden stoppen en gebruiken op momenten dat het ons handig lijkt, spraken we over ‘sociaal handelen’ en ‘waarden en normen’ die onze samenleving bij elkaar hielden. Toen waren er grondbeginsels die onze opa’s en oma’s wereldwijd, eigenhandig in de aarde hadden gezet. Dat dat zou verworden tot een essentieel ingrediënt om ondernemerschap en organisaties mee vorm te geven, had niemand in die periode nog bedacht. 

Over Fabelhaftige scholen en Rotte Vis.

Wat doet ze in jullie ogen dan verkeerd?‘ Er is een nieuwe docent. En de derde klas VMBO-K die ik les geef is er niet tevreden mee. Stoïcijns en verbeten kijken ze me aan. Zelfs de meest empathische leerlingen, die doorgaans redelijk meegaand situatie’s ondergaan, kijken beteuterd en teleurgesteld. De informele leidster (een meisje in dit geval) houdt een vlammend betoog. 

Het Waarom van de Bedoeling en de Regel.

Er is geen plek zo vervuld van regels als ons onderwijs. En het lijkt de laatste jaren wel erger te worden in plaats van af te nemen, terwijl je toch zou denken dat we als samenleving wijzer worden. Kennelijk nog niet helemaal. Kennelijk levert de wereldwijdse verschuiving bij sommige mensen zoveel krampen op, dat ze leiden naar verwarring. De verwarring leidt naar het zoeken van een houvast. En houvast vindt men – hoe kan het ook anders – in het stellen van regels. Een schijnbare houvast, wellis waar.

Waarom is de titel die we onszelf geven, belangrijker dan dat wat we doen? #waarde

‘Wat doe jij?’

‘Ik verkoop leuk gedrag.’

Het was er uit voor ik er erg in had. Nog enigszins verrast door mijn eigen vindingrijkheid, keek ik de man tevreden aan.

‘Maar wat doe je dan?’

‘Ik leer mensen hoe ze het leuk kunnen hebben’.

De beste Stuurlui staan…

Ik ga het gewoon hardop roepen. Ja? Ja. Dat ga ik doen. Waarom? Omdat ik het spuugzat ben en dat mag ook wel eens gezegd. Ooit leerde ik van één van de beste facilitators die ik ken dat het grootste compliment dat je krijgen kunt als trainer/facilitator de afkeur van je deelnemers is. ‘Ja’, zei hij. ‘Als mensen zover zijn dat ze tegen je ingaan, dan is het vertrouwen en de veiligheid optimaal.’ Eens. Roerend ben ik het daar mee eens. 

Hoe monitor je het succes van een project?

‘Ja…’ zegt hij, terwijl hij in een auto rijdt en ik aan de andere kant van de lijn in de vensterbank van mijn huis hang. ‘Ja, het is gelukt èn niet gelukt op hetzelfde moment.’ ‘Hoezo dan?’ vraag ik. We praten over grote projecten en op welke manier het succes daarvan vast te stellen is. We zijn stil, omdat ons brein nieuwe informatie door de neuronen jaagt. De lange stilte is in werkelijkheid een luttele seconde, voor we verder jakkeren met het delen van inzichten. ‘Ik monitor op gelukkige teamleden,’ denk ik hardop. ‘Als de mensen gelukkig zijn, dan is het project geslaagd. Dan komt de rest ook goed.’ Hij niet. Hij weet niet precies waarop dan wel, maar we moeten verder met onze dag en komen er nu niet uit.

Het gesprek siddert na in mijn gedachten. Welke indicatoren zet ik in als ik aan de slag ga? Is dat wel geluk, of monitor ik op meer dan dat?

Nuttig Plezier – Pas op hoor, het zou zo maar eens leuk kunnen worden!

We leven in een ‘uiterst complexe wereld’ tegenwoordig. Economische ellende, terroristen die de macht willen en smeltende poolkappen. Naast de echte problemen vind ik persoonlijk twintig soorten tandpasta ook behoorlijk verwarrend. Laat staan de prijsverschillen tussen de Lidl en de Albert Heijn, waarbij ik het consequent eerlijker vind om eerst alles te testen op kwaliteit, voordat ik me een mening vorm. Maar, waar haal ik de tijd vandaan om achttien tubes te vergelijken? (serieus. ik heb ze geteld).

Het is één nutteloze bende, die aarde. En dan ga je op het einde ook nog dood. Potverdorie. Zonder dat ze je er bij vertellen of het allemaal wel zin heeft gehad. Daar komen we daarna pas achter. Of niet. 

Een pleidooi voor leuke systemen: De winkelmandjestoren.

Er zijn systemen in de wereld die enkel bedacht zijn omdat ze het ons – ons allemaal – in het algemeen gemakkelijker maken. Tegenwoordig zouden we het quasi-hip een ‘hack’ noemen. Maar vroeger dachten ze  ‘Joh. Dat is handig als we het zo doen’. Het stoplicht is zo’n systeem. En de pinautomaat. En de lift. Maar zelfs de toren met winkelmandjes valt in deze categorie. Bedacht omdat het handig is. En snel. En simpel. En – vooral – omdat het het ons allemaal gemakkelijker maakt in het leven.

De Kunst van Bedanken.

‘Het staat in elk recent managementboek geschreven’, zegt ze. ‘Echt, ik lees het overal’. Ze kijkt me aan alsof ik overtuigd moet worden, maar ik ben allang overtuigd. Ik lees de boeken niet waarover ze spreekt, maar ik geloof haar meteen. ‘verbinden‘ en ‘bedanken‘ – en ‘vieren’ komt trouwens ook een heel eind – zijn trendwoorden. Hoewel ze waarschijnlijk zo oud zijn als de weg naar Rome, maar dat waren we voor het gemak maar even vergeten. Want het is natuurlijk veel leuker als we het zelf bedacht hebben. In onze tijd. De ‘nieuwe’ tijd. 

Het is tijd voor een Frisse Wind!

Lieve opruimers & actievelingen van KeepitCleanDay,

Reflectief Kapitaal.

‘Ja, en dan…’. ‘En dan gebeurt er…’. ‘En dan daarna…’ We stapelden de inzichten op elkaar. Lotte en ik. Terwijl we op een donker pondje in regen en wind het IJ overstaken. Als een blokkentoren vol kleuren en vormen bouwden we door. Een ratjetoe van associaties en theorieën. Maar wel eentje die staan bleef. Stevig en – vooral – stralend. 

De Verbinder wordt altíjd betaald.

Een fijne zondagmiddag. Het regent buiten, binnen geniet ik van de dag. Boekjes, een afwas, veel muziek en lieve mensen aan de telefoon. Zulke dagen mogen er vaak zijn. Rond een uur of 15.00 uur doe ik de computer aan, en al doe ik mijn uiterste best – het lukt me niet om facebook te omzeilen.

123