• +31 626715406
  • contact@annettedolle.nl

Ondernemer

Hoe de Verbinder vervangen wordt door de Ruimtemaker.

En toen plopten ze opeens als paddestoelen uit de grond: de verbinders. Veel zelfstandigen wisten niet hoe snel ze het werkwoord om moesten zetten in een zelfstandig naamwoord en achter hun naam plakken. Ik ben een Verbinder. Jawel. Dat ben ik. 

Creative Commons in Sprekersland. #onderwijs

Pas bij de 3e zin viel het me op. Deze tekst kende ik… Het zou toch niet? Nee, vast een bewerking. Iets in die trant. Maar de zinnen vloeiden voort en de inhoud bleef gelijk. De speech van een bekende Nederlandse cabaretier bestond voor de helft uit een vertaling van een gedicht van Taylor Mali, een poetry slam spreker uit NewYork waar ik grote bewondering voor heb.

Ik luisterde vol bewondering. Wat mooi dat deze Taylor Mali erkenning kreeg en meer leraren zich er mee konden spiegelen, zoals ik ooit ook gedaan had. Een projectie van jewelste. Maar het enthousiasme boog radicaal om toen de speech van de cabaretier eindigde zónder ook maar enig woord over Mali te reppen. Verdwaasd bleef ik naar het scherm van mijn computer staren. En nu dan?  

Als de leerling zijn eigen onderwijs betaalt!

Stel, dat we al het geld dat nu naar onderwijs gaat, ‘gewoon’ uitdelen aan de mensen voor wie het bestemd is? Aan. De. Leerlingen. Stel dat we dat doen. Dan krijgt elke leerling aan het begin van het schooljaar een bundeltje geld. Pak ‘em beet zo’n €8.000,- netto, want dat is exact hetzelfde bedrag dat OCW nu aan de leerling in het VO uitgeeft. Makkelijk!

Gevonden! €1,8 miljard voor het Primair Onderwijs.

Als we het rekenmodel van het Middelbaar Beroeps Onderwijs toepassen op het Primair Onderwijs, dan is €1,8 miljard euro opeens veel sneller binnen handbereik…

Leraren in het Primair Onderwijs zijn het zat. Hun salaris is een aantal jaar bevroren, hebben een enorme normjaartaak, te grote klassen en een te laag salaris in verhouding met het werk en opleidingsniveau dat ze hebben. Lang hielden ze hun mond, maar dat tij lijkt gekeerd te zijn. 45.000 mensen tekenden een petitie tegen de overvolle klassen en ruim 34.000 leraren hebben zich verzameld via social media om een signaal af te geven dat het klaar is. Er móet iets gebeuren!

Het PO wordt al sinds mensenheugenis betaald door het ministerie van OCW en wat subsidiepotjes hier en daar. Ongeveer €6.500,-  wordt er per leerling besteed en in totaal spreken we hier van  ruim €10.000.000.000,-. Echter, niet iedere leerling in het PO is evenveel ‘waard‘. Er wordt, bij de besteding van de financiën, ook gekeken naar de thuissituatie van de leerling. Wat het opleidings- en werkniveau van de ouders is. Zodoende zijn leerlingen soms meer dan 1,0 punt waard. Het zal je maar gebeuren. De datum waarop deze telling wordt vastgelegd is elk jaar op 1 oktober. 

Het verschil tussen samenwerken en fuseren. #sociaaldomein

Misschien zit er iets in ons water, of is het de richting van de wind. Misschien stroomt het door de slootjes en ligt het op de fietspaden: onze door cultuur gedreven ondernemersgeest. En toegegeven, er gaat ook best iets goed! Want op de wereldranglijstjes staan we bij veel thema’s consequent in de top tien. Wie die lijstjes invult, weet ik niet, maar het is vast iemand die in mooie dingen gelooft. Hoe komt het dan dat we niet in elk domein die kennis en kunde gebruiken, die we voor handen hebben?

Van Vakbond naar Verzekeringsmaatschappij.

*Leestijd: 8 minuten* 

*Note. In dit artikel bespreek ik enkel de context bekeken vanuit het onderwijsveld.*

Ik leef, zolang ik me heugen kan, in de volste overtuiging dat als je in nood zit, er altijd iemand is die je helpen zal. Nou heb ik de mazzel dat dit ook al veertig jaar het geval is, dus er zal heus wel enige relatie zitten tussen mijn gedachte en de praktijkervaring. Sommige mensen zullen dit naïef vinden, of misschien denken dat ik nog nooit werkelijke problemen heb gekend. Anderen zullen knikken en het beamen, of er vanuit een pragmatische levenshouding weinig aandacht aan schenken. Het mooie van samen-leven is dat we er allemaal anders naar mogen kijken. Pas als iets de huis-tuin-en-keuken-logica overstijgt is het handig om daar, wat mij betreft, een collectieve keuze in te maken.

Als we het salaris van de bestuurder en de conciërge omdraaien.

Al een paar maanden mijmer ik over iets dat me zowel spannend als subliem lijkt. Het begon als ludiek ideetje dat ik steeds serieuzer begon te nemen, tot ik het ging testen bij de mensen waarover het ging: Bestuurders en Conciërges in het onderwijs. 

De Expert bestaat Niet.

Een paar weken geleden was ik op een nieuwjaarsfeestje – buitengewoon leuk feestje trouwens – waar ik een kennis tegen kwam. ‘Jij bent tegenwoordig onderwijsexpert, hè’ opende hij het gesprek vriendelijk. Ik vermoed dat ik iets gestameld heb en het onderwerp verschoven heb naar bitterballen. In diezelfde week ontving ik een mail van een oude klant die me verwonderd schreef waarom ik ‘niet meer met zelfsturing bezig was, maar nu met onderwijs‘. Er begon een kwartje te vallen. 

Eindelijk! Er komt weer een ‘Dragon Dreaming’ training aan!

Eindelijk! Er komt weer een Hollandse Dragon Dreaming training aan!

Waarom we Taylor Mali’s in de wereld nodig hebben.

Deze zomer verhuisde ik. Van het ene naar het andere huis. Met zes weken daartussen waarbij mijn ge-he-le inboedel opgeslagen lag in twee containers van 10m3. Het was een louterende ervaring, ik kan niet anders zeggen. Niet altijd leuk, want ‘oh jee, je had per ongeluk ook je bikini ingepakt’. En zes weken in hetzelfde jurkje verveeld na een tijdje ook. Bovendien blijkt een bank een uitstekende uitvinding te zijn. Net zoals stoelen en een tafel. Om van een koelkast maar te zwijgen. Maar goed. Daar ging dit verhaal niet over.

De 4e generatie communicatie: Vragen Stellen.

Een gesloten vraag kent vier antwoorden:

  1. Ja.
  2. Nee.
  3. Dat weet ik niet.
  4. Dat wil ik niet zeggen.

Waarom ik ‘Gratis’ deel en niets terug vraag.

 

‘ We zijn dat hier niet zo gewend’.

Sinds ik meer met gemeenten en overheidsmedewerkers in aanraking kom tijdens trainingen en procesbegeleidingen, hoor ik bovenstaande zin steeds vaker.

REFLECTIEF KAPITAAL. #2

‘Reflecteren is een werkwoord, totdat je bedenkt dat je het maar beter bewaren kan.’ 

Voordat sociaal kapitaal een pakketje inhoud geworden was (zo’n vijftig jaar geleden), dat we bij wijze van spreken in onze broekzak konden stoppen en gebruiken op momenten dat het ons handig lijkt, spraken we over ‘sociaal handelen’ en ‘waarden en normen’ die onze samenleving bij elkaar hielden. Toen waren er grondbeginsels die onze opa’s en oma’s wereldwijd, eigenhandig in de aarde hadden gezet. Dat dat zou verworden tot een essentieel ingrediënt om ondernemerschap en organisaties mee vorm te geven, had niemand in die periode nog bedacht. 

Tools voor teamtraining – De Zandloper.

‘We willen handvat(t)en om het zelf te doen.’ 

Het is de meest gestelde vraag tijdens teamtrainingen en ontwikkelingsprocessen. Vervolgens lijken mensen pas gerustgesteld als ze methodische stappen zien, werkvormen op papier krijgen en spelregels horen. Tot ze me een paar uur later vertellen dat ze er nóg niks mee kunnen. Of dat de methode niet werkt (want natuurlijk ligt het niet aan ons).

Deze verwarring komt omdat de essentie, de ware reden van verandering, zelden iets te maken heeft met een werkvorm of een stappenplan. Het is een mindset die verandert. En die veranderende mindset geeft ons een andere kijk op de zaak, waardoor we anders reageren en ons zelfs anders voelen. Noem het een attitude verandering, waarbij je je blinde vlekken in het volle zonlicht zet en eerlijk de wereld in kijkt. Niet turend naar wat je wílt zien, maar observerend naar het verhaal achter die eerste blik. Naar dat kleine stukje dat niet gezegd wordt.

We moeten stoppen met denken dat grote instanties alles weten. #waardecreatie

Misschien is dit een verhaal voor iedereen die nog gelooft dat grote instanties en instituties kwalitatief beter zijn dan een zzp-er. En laat ik dan beginnen met hand in eigen boezem te steken – ik was die persoon. Vijf jaar geleden was dit een verhaal voor mij geweest.

Nu sta ik aan de andere kant. Al een aantal jaar, maar het voelt als gisteren. Ik werk als eenpitter. Als zelfstandig ondernemer, zoals ik mezelf het liefste noem.

Waarom is de titel die we onszelf geven, belangrijker dan dat wat we doen? #waarde

‘Wat doe jij?’

‘Ik verkoop leuk gedrag.’

Het was er uit voor ik er erg in had. Nog enigszins verrast door mijn eigen vindingrijkheid, keek ik de man tevreden aan.

‘Maar wat doe je dan?’

‘Ik leer mensen hoe ze het leuk kunnen hebben’.

De beste Stuurlui staan…

Ik ga het gewoon hardop roepen. Ja? Ja. Dat ga ik doen. Waarom? Omdat ik het spuugzat ben en dat mag ook wel eens gezegd. Ooit leerde ik van één van de beste facilitators die ik ken dat het grootste compliment dat je krijgen kunt als trainer/facilitator de afkeur van je deelnemers is. ‘Ja’, zei hij. ‘Als mensen zover zijn dat ze tegen je ingaan, dan is het vertrouwen en de veiligheid optimaal.’ Eens. Roerend ben ik het daar mee eens. 

Hoe monitor je het succes van een project?

‘Ja…’ zegt hij, terwijl hij in een auto rijdt en ik aan de andere kant van de lijn in de vensterbank van mijn huis hang. ‘Ja, het is gelukt èn niet gelukt op hetzelfde moment.’ ‘Hoezo dan?’ vraag ik. We praten over grote projecten en op welke manier het succes daarvan vast te stellen is. We zijn stil, omdat ons brein nieuwe informatie door de neuronen jaagt. De lange stilte is in werkelijkheid een luttele seconde, voor we verder jakkeren met het delen van inzichten. ‘Ik monitor op gelukkige teamleden,’ denk ik hardop. ‘Als de mensen gelukkig zijn, dan is het project geslaagd. Dan komt de rest ook goed.’ Hij niet. Hij weet niet precies waarop dan wel, maar we moeten verder met onze dag en komen er nu niet uit.

Het gesprek siddert na in mijn gedachten. Welke indicatoren zet ik in als ik aan de slag ga? Is dat wel geluk, of monitor ik op meer dan dat?

Een pleidooi voor leuke systemen: De winkelmandjestoren.

Er zijn systemen in de wereld die enkel bedacht zijn omdat ze het ons – ons allemaal – in het algemeen gemakkelijker maken. Tegenwoordig zouden we het quasi-hip een ‘hack’ noemen. Maar vroeger dachten ze  ‘Joh. Dat is handig als we het zo doen’. Het stoplicht is zo’n systeem. En de pinautomaat. En de lift. Maar zelfs de toren met winkelmandjes valt in deze categorie. Bedacht omdat het handig is. En snel. En simpel. En – vooral – omdat het het ons allemaal gemakkelijker maakt in het leven.

De Kunst van Bedanken.

‘Het staat in elk recent managementboek geschreven’, zegt ze. ‘Echt, ik lees het overal’. Ze kijkt me aan alsof ik overtuigd moet worden, maar ik ben allang overtuigd. Ik lees de boeken niet waarover ze spreekt, maar ik geloof haar meteen. ‘verbinden‘ en ‘bedanken‘ – en ‘vieren’ komt trouwens ook een heel eind – zijn trendwoorden. Hoewel ze waarschijnlijk zo oud zijn als de weg naar Rome, maar dat waren we voor het gemak maar even vergeten. Want het is natuurlijk veel leuker als we het zelf bedacht hebben. In onze tijd. De ‘nieuwe’ tijd. 

Reflectief Kapitaal.

‘Ja, en dan…’. ‘En dan gebeurt er…’. ‘En dan daarna…’ We stapelden de inzichten op elkaar. Lotte en ik. Terwijl we op een donker pondje in regen en wind het IJ overstaken. Als een blokkentoren vol kleuren en vormen bouwden we door. Een ratjetoe van associaties en theorieën. Maar wel eentje die staan bleef. Stevig en – vooral – stralend. 

De Verbinder wordt altíjd betaald.

Een fijne zondagmiddag. Het regent buiten, binnen geniet ik van de dag. Boekjes, een afwas, veel muziek en lieve mensen aan de telefoon. Zulke dagen mogen er vaak zijn. Rond een uur of 15.00 uur doe ik de computer aan, en al doe ik mijn uiterste best – het lukt me niet om facebook te omzeilen.

De rol van de expert [met een ‘how to do it’]

‘Het enige dat ik weet is dat ik niks weet’. Socrates sprak deze woorden uit, ergens 450 v. chr. in het oude Griekenland. Hij stelde dat alleen het stellen van vragen ons bij het juiste innerlijke inzicht brengt. Namelijk dat wat we nog niet wisten. Hierdoor, zegt Socrates, blijven we ons altijd verwonderen en in een constante onderzoeksfase. Alleen door te weten dat we niks weten, kunnen we open blijven voor nieuwe antwoorden. Die (uiteraard) weer naar nieuwe vragen leiden. 

Hoe Dragon Dreaming mijn leven veranderde. #deel1

[Dit is deel 1 van een serie. Aan de hand van anekdotes en theorie beschrijf ik de holistische kant van ‘Dragon Dreaming’.  Een levensstijl, en een fantastische project methodiek].

De meest gehoorde reactie die ik terug krijg als ik in Nederland over Dragon Dreaming vertel is ‘Weer een nieuw model dat zegt alles makkelijker te maken’. Het hadden mijn eigen woorden kunnen zijn. Als ik niet geweten had dat Dragon Dreaming meer is dan alleen een model, en dat ik er bovendien ook al mijn andere favoriete theorieën en werkvormen in kwijt kan.

Over Vorm & Visie

Ooit werkte ik op een Jenaplanschool. Ik was 24 jaar en zag de wereld van het onderwijs als een roze luchtballon waar iedereen het beste mee voor had. Dat was de ‘schuld’ geweest van de Pabo waarop ik had gezeten. Een school waar ik alles kon. Naïef als ik was (en ben) leefde ik de illusie dat iedere leerkracht les gaf vanuit zijn hart. Dat elke juf of meester kwetsbaar en oprecht met de kinderen communiceerde. Want, zo had ik geleerd, dat was het eerlijkst. ‘Je kunt niet een ander vertellen hoe hij/zij in elkaar steekt, als je niet oprecht bent over jezelf’ zei onze pedagogiek docent Ad Boes. En ik vond dat hij gelijk had.

The use of a Wishlist [english]

Imagine, you’re eight years old and in two weeks it’s your birthday. On the wall in your bedroom hangs a calendar with the number of nights you have to sleep before the day is there. You drew it yourself, with your favorite colors, and your favorite animals and flowers on it. Every night before you go to bed you count the day’s. Next to the calendar, there’s your birthday-wishlist. Your biggest wishes are on it. You can’t wait which one you’re going to get! Now imagine, it’s 25 years later. You’re an entrepreneur in an era full of transformations and adventures. It isn’t your birthday, but you still have a wishlist. This time it’s not hanging on your bedroom wall, but you’ve written it on your personal website. So every one can find it. Even worldwide. How awesome that would be? I’ll tell you – Awesome!

123